آلبوم عکس هایم را ورق میزنم. اغلب عکس های این آلبوم در آشپزخانه و کنار لباسشویی سفید رنگ است. بو میکشم، چشم میبندم و لبخند به لبم می آید؛ بوی مایع لباسشویی را کاملاً به یاد می آورم. همینطور بوی نم ماشین، بعد از شستن لباس ها.
یاد تک تک خاطرات پنج سالگی ام می افتم که با شور و شوق به چرخش لباس های رنگارنگ نگاه میکردم و از ذوق، میخندیدم و دست میزدم. دوباره با لذت به شیشه کفی نگاه می کردم و دستان و لبانم را هماهنگ با صدای آرام ماشین تکان میدادم. وقتی خاله ام لباس های خوشبو و تمیز را در می آورد، سرم را داخل ماشین لباسشویی میکردم و بو میکشیدم، بعد سرم را بیرون میآوردم و " قان - قان " کنان لگن ماشین را می چرخاندم.
اما سوال این است که چرا تمام کودکی ام را کنار ماشین لباسشویی گذراندهام!؟ حتی عروسک هایم هم کنار این ماشین بزرگ شدند؛ کنار وسیله ای که برای خیلی از بچه ها ترسناک است و با دیدنش گریه میکنند

طبیعی است دختری کوچک که خانواده ای ندارد جای خالی پدر و مادرش را با فردی یا وسیله ای پر میکند. حال این وسیله تکه ای از پدر، مادر و تفریح کودکیات را یکجا دارد. بوی لباس های مادرت را می دهد. همانند پدرت نمیتواند حرف بزند و فقط اصوات آرامی را از دهانش خارج میکند. مانند صدای ملایم ماشین لباسشویی! به همین خاطر مثل مادرم دست هایم را در مقابل آن تکان میدادم و از ماجراهای مهد کودک تعریف میکردم؛بستنی شکلاتی، اسباب بازی ها، هدیه ها. از مهربانی بی اندازه خاله. ازخوراکی های جدید و خوشمزه. از لباس های رنگارنگ و چرخان. حتماً پدرم را می دیدم، در آن شیشه شفاف که هر روز با کف شسته میشد. احتمالاً کسی از حرف هایم سر در نمی آورده. اما با آن دوست مهربان از صبح تا عصر حرف میزدم با زبان بی زبانی! ماشین بازی هم، بهترین تفریح من و پدرم بود؛ این را خالهام میگوید. پدرم مرا روی پاهایش می نشاند و فرمان را به من میداد تا بروم و بروم و بروم... اما از بروم دوم، این مسیر پر اتفاق را تنهایی رفتم.
کیف لوح های فشرده و آلبومم را میبندم و آنها را روی میز میگذارم. نفس عمیقی میکشم و چشمانم را میبندم. همانند لنگه جورابی که درون ماشین لباسشویی مانده؛ در این دنیا، بدون لنگه دیگر گیر کرده و با هر بار روشن شدن این ماشین، من هم میچرخم و میچرخم...