این روزها که اینترنت قطع شده حس یه زندانی رو دارم. اینروزها حالم از عرق ملی و وطن و این خزعبلات بههم میخوره. از همه باعث و بانیهای این حبس از والدینم گرفته تا مملکتدارا شاکی ام.
کاش دادگاهی وجود داشت که برم داد بزنم آقای قاضی من اعتراض دارم! من به ایرانی بودنم اعتراض دارم! من به این شرایط که هیچ کاری ازم برنمیاد اعتراض دارم!
کاش این زندان حداقل یه مرز فیزیکی (مثل فنس یا میلههای آهنی) داشت که میشد رفت اون لبه مرز، میلههای قفسو تکون داد و فریاد زد...
کاش حس و حال این روزها یادمون بمونه...
پ.ن: متاسفم که این اولین نوشتهام تو ویرگوله.