
همه چند روزی یا حداقل روزی به دنبال چیزی هستیم . چیزی که او ما را انتخاب نکرده است . منتخب
خودمان است . گوشه ای از ذهنمان را مشغول به خودش کرده است . چیزی که شاید خود، اگر بتواند ،
نفهمد و یا بدتر ، نخواهد . و این مقدمه ای است بر دویدن و نرسیدن .
اهداف ما چند دسته می شوند . جزئی از آن ها به ما تحمیل می شود و بقیه انتخاب میشوند . همیشه هم
اینگونه نیست که دیگران به ما تحمیل کنند ؛گاهی ما با انتخاب اهداف دلنشین با زیر مجموعه ای از
اهداف مواجه میشویم که همه اجباری است برای رسیدن به انتخابی که خودمان کرده ایم . اهداف
تحمیل شونده از سوی دیگران ، چون دیگرانیست تلاش خودمانی را برنمی انگیزد . موجب انگیزه فعال
نمی شود . موجب یک سری عادات روزانه اجباری میشود و خب هیچگاه عمل اجبار هر چیز حتی
خوشایند ، حداقل برای مغز ، خوشایند نیست .در نتیجه رسیدن به این اهداف هیچ چیزی برای ما
نیست. از دیگران آمده و برای دیگران است . رئیسی که وظایفش را بین کارمندانش تقسیم می کند ؛
معلمی که با اعتبار دانش آموزانش کاسبی میکند ؛ حتی پدر بزرگی که با تعداد نوه های پزشکش پز
میدهد ؛ همه و همه ، سودشان را می برند . و این تحمیلیست بر کارمندان موظف ، دانش آموزان بی علاقه
به درس و نوه هایی که از پزشکی بدشان می آید .
اهداف دیگر ما انتخاب هایی ست که خودمان می کنیم . آن ها هم دو بخش می شوند . اهدافی که
رسیدنی هستند و اهدافی که دوست داریم رسیدنی باشند . متاسفانه بخش اعظم خواسته های ما را نوع
دوم بر می گیرد . همین جاست که واژه های ریسک و جرئت نیز به میان می آیند . بیشتر این اهداف راه
هایی بی پایان هستند که هر چه میدویم ، نمی رسیم . هر چند که اکثر آن ها را فقط به خاطر زیبایی
مسیرشان انتخاب کرده ایم و هدف واقعی ، بیشتر قدم زدن است و نرسیدن .
اما می ماند بخشی که از درون دلمان می آید . موثر ترین اهداف ما این گروه هستند . عشق و دوستی
کلید واژه های این گروه هستند . این اهداف چون زادگاه دیگری جز عقل دارند ، در عقل هم نمی پرورند .
اینجا دیگر دویدنی وجود ندارد . اینجا جنگلی ست که پر از آفتاب پرست است . تغییر راه بی پایانیست
برای رسیدن . دیگر مقصد و ما به هم نزدیک نمی شویم . اینجا فقط ما به هدف دور و نزدیک می شویم . و
واقعا جای عقل خالیست که فکر کند به اینکه همه ی ما هدفیم و با تغییر تنها پیچش این جهان را بیشتر
میکنیم