ویرگول
ورودثبت نام
- Parsosa -
- Parsosa -سورنایِ اسبق - حالا میگم بهتون.
- Parsosa -
- Parsosa -
خواندن ۳ دقیقه·۶ سال پیش

{متن} | این زمستان


سلام

به این باد سرد قَسَمَت می دهم که نامه را نصفه و نیمه رها نکنی. نمی دانم در چه حالی هستی که این نامه را میخوانی. برای همین قسمت دادم.اما می دانم می دانی که منتظرت هستم تا دوباره ببینمت و در آبی اقیانوسی چشمهایت غرق شوم.
دقیق نمی دانم چند وقت است که ندیدمت. آنقدر روزها را شمردم که دیگر دفتر عقلم پر شد. حال با تخمین و تقریب، با ضرب یا توان حساب میکنم روزهایی که هم را ندیده ایم. البته از یک دفتر قدیمی پر از خط خطی حتماً انتظار خطا می رود.
یادت می آید آن روز که رفتی. من ایستادم و تو، مرا در آغوش گرفتی و گفتی می آیی. قول ندادی. رفتی و دیگر نیامدی. و من در دومین خانه ی کوچه ی دوم آن خیابان پاییزی، منتظرت ماندم.

آن سفر را یادت هست؟ سفری به درازی آشناییمان. تو در میان درختان سیب راه می رفتی و از سیارکت میگفتی. من سیب دوست نداشتم؛ ایستاده بودم و نگاهت می کردم. روی تنه درختی خمیده رفتی و دست هایت را برای تعادل باز کردی. حتی زمین هم آنقدر تو را دوست داشت که سرش را برایت خم کرده بود.
- سیارک من یک گل رز ندارد. پر از گل های رز است.
آرام آرام دستت را بلند کردی که سیب را از روی درخت بچینی
- اما هر سیارک باید یک چیز یگانه داشته باشد، یک چیز به خصوص. شازده کوچولو گلش را داشت، تاجر دفتر حساب هایش را داشت، پادشاه تخت پادشـ ...
ناگهان پایت لغزید. به خودم آمدم. نزدیک بودم و توانستم بگیرمت. نیفتادی. در چشم هایم نگاه کردی
پرسیدم : خاصیت سیارک تو چیست؟
لبخندی زدی و سیب را به دست "من" دادی.

یادت هست که چگونه در اولین بهارمان در باغی از شکوفه های صورتی و گل های رز غرق شدیم. رو به آسمان دراز کشیدیم و گفتیم و خندیدیم. تو از صحبت با بیماران خوش اخلاقت می گفتی و من از بحث با مدیر انتشارات.حرف هایمان که برای لحظه ای ته کشید، کتابهایمان را آوردیم و رو به آبی ترین آسمان سال مشغول خواندن شدیم. نمی دانی چقدر منتظرم تا یک بار دیگر، نوشته هایم را دست تو بدهم. عقب بایستم و منتظر شوم و " تو " اولین منتقدم باشی.

خاطره ی آن روز برفی هنوز در خاطرت است؟ آن روز که در خیابان با دستکش های زمختمان از سرمای هوا فرار می کردیم. ده بار سکندری خوردیم و دوبار هم افتادیم. آن روز زمین با من و تو شوخی اش گرفته بود. همه چیز را سفید کرده بود جز گونه های من و تو. هر چه بود شوخی زیبایی بود. ما با هم راه می رفتیم، زمین می خوردیم و می خندیدیم. درست مثل تمام زندگی مان.

الان زمستان است. در کوچه ها که راه می روم ناراحتی زمین را احساس میکنم. زمین به خاطر تو، شب هایش را طولانی کرده است. سیاه می پوشد. او انتقامش را اشتباه گرفت. نمی خواست به تو آسیبی برسد. او نمیخواست تو را در آغوش بگیرد. هر چند که تو همیشه بوی خاک را دوست داشتی. زمین غمگین است. من ناراحتم و منتظر، که به سیارک تو برسم؛ به تو برسم و دوباره غرق شوم.

با عشق و یک گل رز

در انتظار دیدار تو.



در این سرای بی‌کسی
نشسته‌ام
به در نگاه می‌کنم
دریچه آه می‌کشد
تو از کدام راه می‌رسی
خیال دیدنت چه دلپذیر بود
جوانی‌ام در این امید پیر شد
نیامدی
و دیر شد

/دکلمه ای از هوشنگ ابتهاج ( سایه ) /


متنی نوشته شده با ❤ توسط سورنا

ارادتمند شما

داستاننامهعاشقانهحال خوبتو با من تقسیم کن
۱۹
۵
- Parsosa -
- Parsosa -
سورنایِ اسبق - حالا میگم بهتون.
شاید از این پست‌ها خوشتان بیاید