توی سرم غوغاست چند هزار فکر دنبالهم،
یواش، یواشتر، کلهام داغ کرد.
این دختربچهها آنقدر میخندند که صداشون همه سرمنو پر کرده، انگار آمدهاند بالای سرمن دارند به افکار دربوداغون من میخندند.
پاشم قهوه بخورم شاید از تلخی قهوه صدای خندههاشون کمتر بشود، بعد فکر کنم ببینم من دیوانه شدم یا آنها.

گمانم مغزم دارد تندتند تاب میخورد، کی داره هولش میده؟ مگه دستم بهش نرسه.