بعضی دردها و شکستها، اثر یک دشمن آشکار نیست؛ کسی روی آنها اسمش را نمینویسد. ممکن است زخم را نزدیکترین آدم زندگیات زده باشد، اما هیچوقت مسئولیتش را نپذیرد یا حتی دیگران هم نفهمند چه کسی باعث آن شده است.

فصل اول: دمپایی وسط کوچه
صدای زنگ دوچرخه از ته کوچه آمد.
اسفندیار سرش را از روی دفتر مشق بلند کرد، و پیش از آنکه حتی نگاهش به در حیاط بیفتد، لبخند زد. صدای آن زنگ را از میان صدها صدای دیگر هم تشخیص میداد، منوچهر بود.
پیراهن آبیرنگی پوشیده بود که همیشه چند شماره برایش بزرگتر میخریدند، چون مادرشان میگفت بچه قد میکشد و پول لباس نو نیست. آستینها تا روی انگشتهایش آمده بود و هر چند قدم یکبار مجبور میشد آنها را بالا بکشد، با همان حرکت سریع و بیحوصلهی بچههایی که عجله دارند برسند به جایی که میخواهند.
دوچرخه را کنار دیوار انداخت، نه گذاشت، انداخت، و نفسنفسزنان خودش را به ایوان رساند. چشمهایش برق میزد، از آن برقهایی که فقط در چشم یک کودک دیده میشود، برقی که هنوز نمیداند دنیا چیزهایی هم برای گرفتن دارد، نه فقط دادن.
«داداش، بستنی میخری؟»
اسفندیار دستش را داخل جیب شلوارش برد. چند سکه بیشتر نداشت، تمام پول توجیبیِ آن هفتهاش. لحظهای به کف دستش نگاه کرد، بعد به چهرهی منوچهر، به آن چشمهایی که هنوز منتظر بودند، و لبخند زد.
برو دو تا بخر.
منوچهر انگار دنیا را به او داده باشند. سکهها را گرفت و دوید، آنقدر سریع که یکی از دمپاییهایش وسط کوچه جا ماند و او حتی برنگشت دنبالش.
اسفندیار خندید. نمیدانست سالها بعد همین تصویر همین دمپایی جا مانده وسط کوچه، همین لبخند کودکانه که پشت سرش هیچ سؤالی نداشت، بارها و بارها در ذهنش تکرار خواهد شد، هر بار با طعمی تازهتر از تلخی.
پدرشان زود از دنیا رفته بود. آنقدر زود که اسفندیار، در سیزدهسالگی، هنوز معنای کامل مرد شدن را نمیدانست، اما مجبور شده بود بخشی از آن را زندگی کند، همان بخشی که کسی توضیحش را نمیدهد، فقط یک روز...
ادامه در سایت پیمان احتشامزاده
اسفندیراقضاوشخص را.