ویرگول
ورودثبت نام
peyman-ehteshamzadeh.ir    پیمان احتشام‌زاده
peyman-ehteshamzadeh.ir پیمان احتشام‌زادهپیمان احتشام‌زاده- peyman-ehteshamzadeh.ir
peyman-ehteshamzadeh.ir    پیمان احتشام‌زاده
peyman-ehteshamzadeh.ir پیمان احتشام‌زاده
خواندن ۴ دقیقه·۳ ماه پیش

آن سوی‌قضاوت

فصل اول

امیر همیشه معتقد بود آدم‌ها را نمی‌شود از جایی که ایستاده‌اند شناخت. باید دید از کجا آمده‌اند.

شاید برای همین هیچ‌وقت به زندگی کسی حسادت نکرد.

اگر کسی خانه‌ای بزرگ‌تر داشت، ماشین بهتری سوار می‌شد یا سفرهایی می‌رفت که امیر فقط عکس‌هایش را دیده بود، هیچ‌وقت با خودش نگفت کاش جای او بود.

او یاد گرفته بود برای چیزی که مال خودش نیست، چشم نداشته باشد.

اگر چیزی را می‌خواست، باید خودش به دستش می‌آورد.

اگر نمی‌توانست، باید صبر می‌کرد.

و اگر باز هم نمی‌شد، زندگی را سرزنش نمی‌کرد.

امیر برای خودش قانونی داشت؛ قانونی که هیچ‌جا نوشته نشده بود اما تمام تصمیم‌های زندگی‌اش از همان قانون می‌آمد.

برای بالا رفتن، نباید کسی را پایین کشید.

نه حق کسی را ضایع می‌کرد.

نه برای رسیدن به خواسته‌هایش به کسی ظلم می‌کرد.

نه مال کسی را به ناحق می‌خواست.

و اگر می‌توانست، دست کسی را می‌گرفت؛ حتی اگر هیچ‌وقت نامی از او برده نمی‌شد.

اما دنیا همیشه با آدم‌ها همان‌طور رفتار نمی‌کند که آن‌ها با دنیا رفتار کرده‌اند.

امیر این را دیر فهمید. خیلی دیر.

سال‌ها قبل، وقتی هنوز کسی نام امیر رستمی را نمی‌شناخت، زندگی برایش چیزی جز یک آپارتمان کوچک، یک کیف چرمی کهنه و حساب بانکی‌ای نبود که قبل از هر خرید باید چند بار موجودی آن را بررسی می‌کرد.

شب‌ها، وقتی مادرش خواب بود و صدای یخچال قدیمی در خانه می‌پیچید، روی تخت دراز می‌کشید و به سقف خیره می‌شد.

نه به این فکر می‌کرد که روزی ثروتمند شود.

فقط می‌خواست روزی برسد که مادرش برای خرید دارو مجبور نباشد قیمتش را بپرسد.

می‌خواست اگر برادر کوچک‌ترش به کمک احتیاج داشت، بتواند بی‌درنگ کنارش بایستد.

و می‌خواست وقتی سال‌ها بعد به گذشته نگاه کرد، از مردی که شده است شرمنده نباشد.

همین آرزوها برای او کافی بود. سال‌ها گذشت.

امیر آهسته و بی‌سروصدا بالا آمد.

نه با شانس.

نه با معجزه.

با روزهایی که دیگران استراحت می‌کردند و او کار می‌کرد.

با شب‌هایی که چراغ دفترش آخرین چراغ روشن ساختمان بود.

با قراردادهایی که بارها شکست خوردند.

با ضررهایی که از نو ساختنش را یادش دادند.

تا جایی که شرکت «رستمی تجارت» دیگر فقط یک دفتر کوچک نبود.

نام امیر رستمی در میان فعالان بازار شناخته می‌شد.

شرکتش پروژه‌های بزرگی می‌گرفت و هر سال بزرگ‌تر از سال قبل می‌شد.

همان موقع بود که آدم‌ها هم تغییر کردند.

کسانی که روزی از کنارش بی‌تفاوت عبور می‌کردند، حالا با احترام سلام می‌کردند.

کسانی که حتی یک بار احوالش را نپرسیده بودند، ناگهان نگران سلامتی‌اش شده بودند.

اما همه تغییرها خوشایند نبود.

زمزمه‌ها از جایی شروع شدند که هیچ‌کس منشأ آن را نمی‌دانست.

می‌گفتند مگر می‌شود کسی این‌همه پیشرفت کند و همه چیزش قانونی باشد.

حتماً کسی پشت اوست.

حتماً رازی وجود دارد.

و این حرف‌ها آرام‌آرام بین آدم‌ها پخش شد.

اول در یک جمع کوچک.

بعد در مهمانی‌ها.

بعد در جلسات کاری.

تا جایی که دیگر لازم نبود کسی آن‌ها را ثابت کند.

فقط کافی بود تکرار شوند.

آن شب، یکی از مشتریان قدیمی، امیر را به مراسمی دعوت کرده بود.

سالن پر از چهره‌های آشنا بود.

مدیران شرکت‌ها، سرمایه‌گذاران و کسانی که هر کدام در ظاهر با لبخند از موفقیت دیگران خوشحال بودند.

هنوز چند قدم بیشتر برنداشته بود که سکوت کوتاهی در میان جمع افتاد.

فقط یک لحظه.

اما همان یک لحظه کافی بود.

امیر آن سکوت را شنید.

یکی از مردها با لبخند جلو آمد.

«به‌به، آقای رستمی. بالاخره به ما هم سر زدید.»

امیر لبخند زد و دستش را جلو برد.

دست مرد گرم بود و محکم.

اما نگاهش چیز دیگری می‌گفت.

انگار بیشتر از آنکه بخواهد احوال امیر را بپرسد، می‌خواست مطمئن شود امیر چیزی درباره او نمی‌داند.

تا پایان مراسم، این حس از ذهن امیر بیرون نرفت.

وقتی به خانه برگشت، ماشین را در پارکینگ خاموش کرد اما چند دقیقه همان‌جا ماند.

چراغ زرد پارکینگ روی شیشه جلو افتاده بود.

دست‌هایش روی فرمان مانده بودند.

چهره آدم‌های مهمانی یکی‌یکی از ذهنش عبور می‌کرد.

با خودش گفت چرا همه این‌طور نگاهم می‌کنند.

چرا احساس می‌کنم بعضی‌ها از دیدن من خوشحال نیستند.

انگار منتظرند اتفاقی بیفتد.

تلفن همراهش زنگ خورد.

شماره ناشناس بود.

چند ثانیه به صفحه گوشی نگاه کرد و بعد تماس را پاسخ داد.

صدای مردی آرام و مطمئن به گوش رسید.

«آقای رستمی.»

امیر چیزی نگفت.

مرد ادامه داد.

«دیگر وقتش رسیده حقیقت آن شب را به یاد بیاوری.»

امیر اخم کرد.

«شما کی هستید؟»

پاسخی نیامد.

تماس قطع شد.

برای چند لحظه فقط صدای بوق ممتد در گوشی شنیده می‌شد.

امیر آرام گوشی را پایین آورد.

قلبش تندتر از همیشه می‌زد.

آن شب.

کدام شب؟

هر چه فکر کرد خاطره‌ای روشن به ذهنش نرسید،

فقط حسی مبهم، مثل سایه‌ای که سال‌ها در گوشه ذهنش پنهان مانده باشد.

از ماشین پیاده شد.

هنوز چند قدم بیشتر برنداشته بود که زنگ خانه به صدا درآمد.

وقتی در را باز کرد، دو مرد با لباس رسمی پشت در ایستاده بودند.

یکی از آن‌ها کارت شناسایی‌اش را نشان داد.

«جناب امیر رستمی؟»

«بله.»

«ما از پلیس آگاهی هستیم. لازم است درباره یک پرونده قدیمی با شما صحبت کنیم.»

امیر چند ثانیه به چهره آن دو مرد خیره ماند.

جمله مرد ناشناس دوباره در ذهنش تکرار شد.

حقیقت آن شب را به یاد بیاور.

برای اولین بار بعد از سال‌ها، احساس کرد گذشته، راه خودش را پیدا کرده تا دوباره وارد زندگی‌اش شود.

پایان فصل اول


هرچه فکر کرد، خاطره‌ای روشن به ذهنش نرسید.

می
۲
۰
peyman-ehteshamzadeh.ir    پیمان احتشام‌زاده
peyman-ehteshamzadeh.ir پیمان احتشام‌زاده
پیمان احتشام‌زاده- peyman-ehteshamzadeh.ir
شاید از این پست‌ها خوشتان بیاید