
فصل اول
امیر همیشه معتقد بود آدمها را نمیشود از جایی که ایستادهاند شناخت؛ باید دید از کجا آمدهاند.
شاید برای همین بود که هیچوقت به زندگی کسی حسادت نکرد.
اگر کسی خانهای بزرگتر داشت، ماشین بهتری سوار میشد یا سفرهایی میرفت که امیر فقط عکسهایش را دیده بود، هیچوقت با خودش نگفت: «کاش مال من بود.»
امیر یاد گرفته بود برای چیزی که مال خودش نیست، چشم نداشته باشد.
اگر چیزی را میخواست، باید خودش به دستش میآورد.
اگر نمیتوانست، باید صبر میکرد.
و اگر باز هم نمیشد، زندگی را سرزنش نمیکرد.
او یک قانون ساده برای خودش داشت؛ قانونی که شاید روی کاغذ نوشته نشده بود، اما تمام زندگیاش را با آن ساخته بود:
برای بالا رفتن، نباید کسی را پایین کشید.
نه حق کسی را ضایع میکرد.
نه برای رسیدن به خواستههایش به کسی ظلم میکرد.
نه مال کسی را به ناحق میخواست.
و مهمتر از همه، اگر میتوانست دست کسی را بگیرد، این کار را میکرد؛ بیآنکه همیشه منتظر تشکر باشد.
اما دنیا همیشه با آدمها همانطور رفتار نمیکند که آنها با دنیا رفتار کردهاند.
امیر این را دیر فهمید.خیلی دیر.
سالها قبل، وقتی هنوز کسی اسم امیر را نمیشناخت، زندگی برایش چیزی جز چند اتاق کوچک، یک کیف کهنه و حسابی بود که همیشه باید قبل از خرید کردن، چند بار موجودیاش را چک میکرد.
گاهی شبها، وقتی همه خواب بودند، روی تخت دراز میکشید و به سقف خیره میشد.
صدای یخچال قدیمی از آشپزخانه میآمد.
گاهی صدای موتور ماشینی از خیابان رد میشد و چند ثانیه بعد همهچیز دوباره در سکوت فرو میرفت.
امیر آن شبها خوابش نمیبرد.
به آینده فکر میکرد.
نه از آن آیندههای رویایی که آدم در ذهنش خانههای بزرگ و ماشینهای گران میسازد.
آینده امیر سادهتر بود.
میخواست روزی برسد که اگر مادرش چیزی لازم داشت، مجبور نباشد حساب کند آیا توان خریدنش را دارد یا نه.
میخواست اگر برادرش مشکلی پیدا کرد، بتواند کنارش بایستد.
میخواست یک روز، وقتی به گذشته نگاه میکند، از خودش خجالت نکشد.
همین.
شاید آرزوهای بزرگی نبودند.
اما برای امیر، تمام دنیا بودند.
سالها گذشت.
و امیر، آرامآرام بالا آمد.
نه با یک اتفاق عجیب.
نه با یک شانس ناگهانی.
بلکه با هزاران تصمیم کوچک.
با روزهایی که خسته بود اما کار کرد.
با شبهایی که میتوانست بیخیال شود اما نشد.
با فرصتهایی که از دست داد.
با اشتباههایی که هزینهشان را پرداخت کرد.
و با آدمهایی که در مسیر از دست داد.
او یاد گرفته بود هر چیزی در زندگی قیمتی دارد.
گاهی قیمت یک موفقیت، سالها جوانی است.
گاهی آرامش.گاهی تنهایی و گاهی اعتماد به آدمهایی که فکر میکنی قرار است تا آخر عمر کنار تو بمانند.
امیر نمیدانست بزرگترین هزینه زندگیاش را هنوز پرداخت نکرده است.
وقتی امیر به جایی رسید که زندگیاش تغییر کرده بود، اتفاق عجیبی افتاد.
آدمها هم تغییر کردند.
همانهایی که زمانی او را نمیدیدند، حالا میخواستند نزدیکش باشند.
کسانی که حتی یک بار نپرسیده بودند «حالت چطور است؟»، حالا از احوالش باخبر بودند.
کسانی که روزهای سختش را ندیده بودند، درباره روزهای خوبش صاحبنظر شده بودند.
و بدتر از همه، بعضیها برای موفقیتش توضیحی پیدا کرده بودند.
توضیحی که هیچوقت لازم نبود ثابتش کنند.
فقط کافی بود آن را تکرار کنند.
امیر؟ مگه میشه آدم اینهمه پول دربیاره و کسی نفهمه چطور؟
«یه چیزایی پشت پرده هست.»
«ما که بچه نیستیم...»
«پولدار شدن یه شبه، دلیل داره.»
و این حرفها، مثل دود، آرامآرام پخش میشد.
اول در یک جمع کوچک.
بعد در یک مهمانی.
بعد در یک دورهمی.
تا اینکه روزی رسید که امیر وارد جایی شد و ناگهان سکوتی کوتاه بین آدمها افتاد.
فقط یک ثانیه.
شاید حتی کمتر.
اما امیر آن سکوت را شنید.
آنقدر واضح که انگار کسی در گوشش فریاد زده باشد.
یکی از مردها سریع لبخند زد.
ـ «بهبه! امیر جان! کجایی مرد؟ دلمون برات تنگ شده بود.»
امیر لبخند زد.
دستش را جلو برد.
مرد دست او را گرفت.
محکم.
گرم.
با احترام.
اما امیر، برای اولینبار به چشمهایش نگاه کرد.
و چیزی دید.
ترس نبود.
احترام هم نبود.
چیزی بین احتیاط و کنجکاوی بود.
انگار مرد روبهرویش بیشتر از آنکه امیر را دوست داشته باشد، میخواست مطمئن شود امیر درباره او چه میداند.
امیر دستش را رها کرد.
آن شب، وقتی از مهمانی برگشت، مدت زیادی در ماشین نشست.
چراغهای پارکینگ روی شیشه جلو افتاده بودند.
موتور خاموش بود.
اما او هنوز پیاده نشده بود.
به آدمهایی فکر میکرد که در آن مهمانی به او لبخند زده بودند.
همهشان، یکییکی، بعد با خودش گفت:
چرا احساس میکنم بعضیها بیشتر از اینکه از دیدنم خوشحال باشن، از این میترسن که من چی میدونم؟
جوابی نداشت.