کافی است اندکی بیندیشیم جنگ ، فقر ، بیماری و این شبکه های سست بنیان همه در یک راستا برای رسیدن به یک هدف بزرگ فعالند : تنهاسازی انسان ها ،
از بین بردن دوستی ها و اتحادها و خویشاوندی ها و حتی زوجیت و منفردتر کردن منِ تنها ، برای چه ؟
برای راحتر شکسته شدن ، خاطرتان هست آن حکایت قدیمی برادران و پدر پیر درحال احتضار را ؟ شاخه ی تک ، همیشه راحتتر شکسته می شود و پایان ِاسطورهای شکست ناپذیری انسان ! دور از واقعیت و دسترس نیست .
با تاییداتی که می کنند ، با تشویق ها و لایک هایی که می گیری با بوسه های میمونی و شکلهای هر ثانیه تغییر کننده تنهاترمان می کنند و در این تنها شدن ، ما تنها نیستیم . این سیّاره هم دارد از یاد می رود .