
چند سال درگیر مخالفت پدرش بودم. هر بار که حرف ازدواج میشد، میگفت: «نمیتونم، هنوز راضی نیستن.»
تا اینکه یک روز، بیمقدمه، گفت: «همهچی اوکی شده. قراره نامزد کنیم. پدر و مادرم راضی شدن.» پاشو بیا!
لباس پوشیدم. خوشحال بودم. گفت بود شب هم بمون، وسایل مورد نیازت بیار. ماشین رو با لنگ گردگیری کردم و شیشه هاش خوب تمیز کردم . هوا داشت تاریک میشد. با سردرد و چشم درد، راه افتادم. مسیر کوهستانی بود، حدود ۴۵ دقیقه تا تهران راهه.
ته دلم روشن نبود، ولی میگفتم: «شاید دیگه بختت باز شده.»
جاده پیچ در پیچ بود. فقط نور ماشینم بود و تاریکیه اطراف. پراید مدل پایین ، نه برای سفر ساخته شده، نه برای شیب. ولی اون شب، با همهٔ ضعفهاش، باهام اومد.
مسیریاب گوشی رو روشن کردم. مسیر زیبایی بود، ولی چشمم خوب نمیدید.
تا رسیدم حومهٔ شهرش، برق رفت. تو تاریکی مطلق شهر گم شد . اینترنت قطع شد. مسیریاب هم هنگ کرد.
چون قبلاً رفته بودم،راه میدونستم و مسیر رو ذهنی طی کردم. خودتون که میدونید تو نقطه های کور نت نباش و جی پی اس مختل بش مسیریابهای داخلی، مخصوصاً بدون نت، آدم رو دور خودشون میچرخونن.
تو تاریکی وحشتناک رانندگی کردم. چراغ خیابونها خاموش بود ، ساختمانها بینور و مردم عصبانی. یک همهمه عجیبی میپیچد تو گوش نعره، فحش، جیغ.
فکر کنم چند نفر تو آسانسور گیر کرده بودن. دربازکنها کار نمیکردن. موبايل ها بیپاسخ و مردمی که پشت در گیر کرده بودن.
تو مسیر خیلی تاریک نور بالا میزدم ، اخه خیلی وحشتناک تاریک بود ، نور پایین جواب نمیداد ، البته تا جایی که مزاحم کسی نشه و چشم رانندهای دیگه آزار ندم ، فقط میخواستم مسیر رو ببینم.
بین مجتمع و آپارتمانهای بزرگ، حتی نور ماه هم نبود.
رسیدم در خونهشون. تو ماشین نشستم منتظر ، نفس گرفتم یک جرعه آبی خوردم . یک ساعت رانندگی کرده بودم. نشد براشون گل شیرینی بگیرم هم چشم نمیدید هم برق نبود . زنگ زدم بهش ، آنتن نمیداد!
همهمهٔ عجیبی بود. یکی ناله میکرد، یکی فحش میداد، یکی گریه میکرد.
منم هنوز منتظر بودم. یهو دیدمش، از سر کار برمیگشت. خوشحال پریدم بیرون. حتی وسایلم رو برداشتم.
بعد سلام احوال پرسی گفتم : «بریم پیش پدر و مادرت.»
ولی اون... عصبانی بود. گفت: «چرا گل و شیرینی نگرفتی؟ چرا دست خالی اومدی؟» چرا خانوادت نیاوردی گفتم بابا مگ نگفتی خودت بیا چرا بهانه میکنی تو گفتی بیا بریم همراه پدرم محضر نامزد کنیم تا عقد و فلان بعد این همه سال باز داری سخت میگری چرا دبه میکنی باز!
گفتم: «نمیبینی؟ با چه وضعی خودمو رسوندم. همین که سالم رسیدم، خودش یه معجزهست.»
فکر کنم تو لحاظتی که داشتم میرفتم بسمت خونش اتفاقاتی افتاده بود که باعث شده بود دختره سرد بشه ، برق هم که رفت بود ، شانس ! گفتم : این راه منو کشوندی که بگی نمخایی !!! . دعوامون شد. فهمیدم یه مشکلی هست، یا شاید همه چی کنسل شده بوده!
گفتم: «اگه امشب تکلیف مشخص نشه، دیگه هیچ وقت نمیام. تو خواب هم منو نمبینی این آخرین باره »
گفت: «باشه، برو.» مثل بچه کوچیکا اخم کرد سرش کج کرد رفت!
ناراحت عصبی پریدم تو ماشین. سعی کردم نگاهش نکنم. گفتم: «شاید پشیمون بشه.» دلم نیومد گفتم شاید بگه برگرد اما بی تفاوت رفت ! آخر سر برگشت یک نگاه انداخت رفت!
انگار نه انگار . خیلی شوت بود از دنیا !
دور زدم با احتیاط ، راه افتادم. جاده تاریک بود. برق نبود. سردرد و چشم دردم بدتر میشد. احساس میکردم ماشین داره پرواز میکن تو جاده !
فقط نور ماشینم بود و نور ماشین های اطراف ! فقط نور میدیدم ! نه خود ماشین ها رو!
ولی خدا رو شکر، جاده تقریبا خلوت بود زیاد ترافیک نبود . نسیم و باد خنکی میاومد ، میخورد تو صورتم ، انگار خدا نوازشم میداد ، که دلداری بش برای زخمم ، اخه دلم بدجور شکسته بود!
و من، با دل شکسته، خودم رو رسوندم منزل.

#دنده عقب با اتو ابزار