داشتم تو دنیای مجازی چرخی میزدم… همین جوری، بیهیچ قصدی، مثل وقتایی که آدم فقط میخواد یه کم از شلوغی روز فرار کنه و تو صفحهها و عکسها گم بشه و یهو… یهو چشمم خورد به یه تصویر، یه تصویر از فضا، یه چیزی که انگار از دل تاریکی، یه نور آروم، یه نگاه عجیب، یه حس خیلی لطیف داشت، همون لحظه مکث کردم، انگار یه نفر از اون بالا گفته باشه «صبر کن… اینو ببین…»

تصویر اول شبیه یه چشم بود، یه چشم خیلی بزرگ، یه چشم که انگار از دل آسمون داشت نگاهم میکرد، وسطش یه آبی سرد، دورش حلقههای قرمز و صورتی که آرومآروم پخش شده بودن، بعد فهمیدم اینا لحظههای آخر عمر یه ستارهست، ستارهای که سوختش تموم شده و داره لایههای بیرونی خودش رو مثل یه نفس آخر، مثل یه آه طولانی، به فضا میفرسته، مرگش بیصداست، اما یه جور زیبایی غمگین توش هست، یه جور سکوتی که آدم رو نگه میداره.
بعدی همون چشم بود، ولی رنگهاش یه جور دیگه پخش شده بودن، انگار یکی با یه قلم موی نور، دوباره کشیده باشه، آبیهاش از جنس اکسیژن داغ، قرمزهاش از جنس هیدروژن، و من فقط نگاه میکردم و فکر میکردم که خورشید ما هم یه روز همین شکلی میشه،


اما سومی… سومی یه چیز دیگه بود، اون یکی مثل یه پردهٔ پاره شده بود، یه تکه نور که انگار از انفجار یه چیز خیلی بزرگ جا مونده، یه انفجار که هزاران سال پیش اتفاق افتاده و موجش گازهای اطراف رو مثل نخهای نورانی کشیده و پاره کرده، یه جور خشونت قشنگ، یه جور زیبایی وحشی، یه چیزی که آدم رو یاد این میندازه که همه چی تو این دنیا، حتی مرگ، حتی انفجار، حتی نابودی، یه جور نظم داره، یه جور هنر داره.
و من همون جا، وسط اون سه تا تصویر، یه لحظه وایستادم، یه لحظه نفسم کند شد، یه لحظه فکر کردم چقدر عجیبه… ستارهها میمیرن، ولی با مرگشون جهان رو دوباره میسازن، اکسیژن، کربن، نیتروژن… همون چیزهایی که بعداً میشن سیارهها، دریاها، آدمها، زندگیها، خاطرهها… و آدم یه هو میفهمه که این چرخه چقدر بزرگه، چقدر طولانیه، چقدر بیصدا ادامه داره، بدون اینکه ما بفهمیم.
گاهی آدم یه عکس میبینه و رد میشه، گاهی یه عکس میبینه و یه چیزی تو دلش تکون میخوره، برای من این سهتا عکس همون لحظهٔ تکون خوردنه بود، یه یادآوری کوچیک از اینکه جهان چقدر بزرگه و ما چقدر کوچیکیم، اما همین کوچیکی هم قشنگه، همین کوچیکی هم یه جور معنا داره، یه جور آرامش میده، انگار آسمون میگه «آروم باش… همهچی سر جاشه…»