
من پسرِ شب گردم، راه میرم تو کوچههای خاموش
شهر خوابیده ولی من بیدارم، با یه دلِ پر از آتیشِ آروم
سایهها دورم میچرخن، مه میرقصه زیر قدمهام
من بچهٔ تاریکیام، ولی دنبال یه نور میگردم تو دنیا
اون دخترِ نور بود، میدرخشید وسط روزای روشن
هرجا میرفت، خورشید پشتش میاومد، انگار دنیا واسش میچرخید
من از دور نگاهش میکردم، از پشت پنجرههای شب
اون نمیدیدم، چون من مالِ تاریکی بودم، اون مالِ صبح
هیچ وقت همدیگه رو نمیدیدیم،
تا یه شب ماه کامل شد، آسمون ترک خورد از نور
ماه ریخت رو شهر، سایهها فرار کردن،
و من دیدم… دیدم اون دختر داره از دلِ نور میاد بیرون
اون گفت: «تو کیای؟ چرا همیشه تنها راه میری؟»
گفتم: «من پسر شب گردم، دنبال یه نور میگشتم، شاید تویی»
خندید، نورش لرزید، گفت: «من مالِ روزم، تو مالِ شب
ولی شاید یه جایی بین ما، یه غروب مشترک باشه، یه خطِ طلاییِ وسط»
از اون شب، شهر دو رنگ شد؛
نصفش نور، نصفش تاریکی
من و اون وسطش قدم زدیم،
نه شب کامل بود، نه روز کامل…
فقط یه دنیای تازه بود که با هم ساختیم.

Illustration by ❤️Microsoft Copilot