
شهر هنوز دو رنگ بود،
ولی یه چیز تغییر کرده بود؛
نورِ دختر کم کم کمرنگ میشد،
سایههای من بلندتر.
گفتم: «چی شده؟ چرا نورت میلرزه؟»
گفت: «یه چیزی از سمتِ روز داره میاد…
یه نورِ جدید، یه رقیب، یه صبحِ بیرحم.»
باد پیچید،
سایه هام روی دیوارها کشیده شد،
و من فهمیدم
که تاریکی فقط دشمنِ نور نیست؛
گاهی محافظشه.
گفتم: «اگه صبح بیاد،
تو رو از شهر میبره.»
گفت: «اگه شب زیاد بشه،
تو رو از خودت.»
اون لحظه،
یه خطِ طلایی وسط شهر روشن شد،
نه نور بود، نه تاریکی
یه «غروبِ جنگی» بود،
یه صحنهٔ سینمایی،
که فقط وقتی دو دنیا با هم برخورد میکنن،
به وجود میاد.
من قدم گذاشتم وسط خط،
نورش پشت سرم،
سایههام جلو پام،
و گفتم:
«اگه صبح میخواد بیاد،
بذار بیاد…
ما هنوز یه شبِ ناتمام داریم.»

Illustration by ❤️Microsoft Copilot