پسر مدتها بود یه حس عجیب نسبت به دختر داشت؛ شاید یه عشق بزرگ و هیجان عجیب بود که هر بار دختر رو میدید دلش یهجوری میلرزید و تپش میگرفت. اما هیچ وقت نتونسته بود بره بهش بگه. از ترس یا کم جرأتی نبود که نمگفت ، یه ترسی بود بخاطر اینکه شاید نمیدونست اگر حرفش رو بزنه آخرش چی میشه .
دختر همیشه رفتارش آروم با وقار بود؛ نه سرد بود، نه گرم، فقط یه جور بیتفاوتی ملایم داشت که آدم رو گیج میکرد. پسر چند بار خواست یه اشارهای کنه، یه حرف یک نشانه نصفه نیمه بزن ، اما هر بار تو تصمیم سست میشد عقب میکشید. حس میکرد شاید این حس فقط برای خودش باشه و دختر هیچ وقت این حسو نمیفهمه.
تا اینکه یه روز تصمیم گرفت ، دلش زد به دریا و بالاخره گفت: «میخوام یه چیزی بگم… ازت خوشم میاد.»
دختر مکث کرد. نه لبخند زد و نه زیاد خوشحال شد؛ فقط یهجوری نگاهش کرد که انگار نمیدونه با این حرف باید چیکار کنه. بعد آروم گفت: «من اینجوری خواستن رو قبول ندارم… عشق برای من یعنی مالکیت. یعنی یکی فکر کنه من مالشم. اما من اینو نمیخوام.»
پسر گفت: «اما عشق یعنی خواستنِ بودنِ با هم… یعنی دو نفر کنار هم بودن، نه مالکیت.» 😒
ولی دختر روی دیدگاه خودش پافشاری میکرد؛ انگار هر نوع علاقهای براش مساوی بود با محدود شدن، با از دست دادن آزادی.
پسر از این سردی جا خورد. یه جور خستگی تو دلش نشست. گفت: «باشه… منم نمیخوام مال من باشی. فقط میگم یه حسی دارم، همین.»
دختر شونه بالا انداخت: «همین حسها آخرش میرسه به همون چیز که من نمیخوام، نمیخوام کسی ازم انتظار داشته باشه.»
پسر ساکت شد. همون لحظه فهمید تمام چیزی که تو دلش بوده، از اول حسه یک طرفه بوده. نه بخاطر اینکه دختر بی احساس بود، فقط چون نگاهش به رابطه و عشق فرق داشت. برای دختر، عشق یعنی محدود شدن؛ برای پسر، عشق یعنی یه حس گرم که دل آدم رو آروم میکنه.
بعد از اون روز، پسر کمتر حرف زد. نه قهر کرد و نه ناراحت شد؛ فقط فهمید بعضی آدمها هیچ وقت نمیتونن تو یه مسیر مشترک راه برن. دختر هم مثل همیشه آروم بود؛ نه نزدیکتر شد، نه دورتر، فقط همون آدمی موند که بود.
و اما پسر کمکم یاد گرفت بعضی حسها باید همون جوری بمونن؛ بیانتظار و بیسرانجام. چون همه عشق رو یهجور نمیبینن… و گاهی فهمیدن همین یک جمله، آدم رو از یه سردرد طولانی نجات میده.💙🌱✨️

Parsa 💙
Illustration by ❤️Microsoft Copilot