قصه از یه عصر معمولی شروع شد، از همون عصرهایی که آدم فقط میخواد یه چایی بخوره و زندگی رو تحمل کنه، من داشتم از کوچه رد میشدم که دیدم گربهٔ محل، همون خاکستریه که همیشه روی موتور همسایه لم میده، یهجوری نشسته بود جلوی در خونهمون انگار منتظر مصاحبهست، نزدیک شدم، گربه یهو پرید جلو و با اون صدای نازک گفت: «میخوام نویسندهٔ ویرگول بشم»، من یه لحظه هنگ کردم، گفتم: «تو؟»، گفت: «آره، دیدم تو هر روز پست میذاری، گفتم منم بذارم، شاید معروف شدم»، گفتم: «خب چی میخوای بنویسی؟»، گربه دمشو تکون داد و گفت: «طنز، چون عاشقانه زیاد شده، ملت خسته شدن»، من همون جا فهمیدم این گربه از بچههای ویرگول بیشتر در جریانه.
گربه رفت نشست روی پله و شروع کرد به نوشتن، با پنجهاش روی گوشی میزد، هرچی میزد غلط میشد، آخرش گفت: «بیخیال، تو بنویس، من فقط ایده میدم»، گفتم: «خب ایدهت چیه؟»، گفت: «بنویس که یه روز یه گربه تصمیم گرفت نویسنده بشه ولی چون هرکی رو میدید براش میومیو میکرد، ملت فکر کردن عاشق شده»، گفتم: «این طنزه؟»، گفت: «آره، طنز تلخ»، بعد یهو پرید روی موتور و گفت: «ببین پارسا، تو زیادی عاشقانه نوشتی، ملت فکر کردن تو خودت هم عاشقی، بیا یه کم فضا رو عوض کنیم»، من گفتم: «باشه، پس چی بنویسم؟»، گفت: «بنویس که من، گربهٔ محل، رسماً اعلام میکنم هر کی عاشقانه زیاد بنویسه، میام دم پنجرهش و نصف شب میومیو میکنم تا دیوونهش کنم»، من هم خندیدم و گفتم: «باشه، اینو میذارم تو پست»، گربه دمشو بالا گرفت و گفت: «پس من شدم مدیر بخش طنز ویرگول»، بعد آروم راه افتاد سمت بقالی، چون شنیده بود اونجا مرغ سوخاری دادن.
آخرش؟
گربه نویسنده نشد، ولی باعث شد من یه پست طنز بنویسم تا بچههای ویرگول یه کم بخندن یا لبخندی رو لباشون بیاد و حالشون بهتر شه.

Parsa 💙
Illustration by ❤️Microsoft Copilot