میدونی… سختترین لحظه، اون لحظهای نیست که میفهمی تمامِ تلاشهات فقط یک سراب بوده.😔 سختترین لحظه دقیقاً بعد از اونه؛ همون لحظهای که وسطِ هیچی ایستادی، با یه مشت تلاشِ خالی و یه دلِ شکسته، و باید تصمیم بگیری که آیا میخوای همینجا بمونی یا دوباره راه بیفتی.🙂
خیلی وقتها آدم بعد از این اتفاق، دلش میخواد کلاً از مسیر خارج بشه. انگار با خودش میگه “پس اگه اون چیزی که دنبالش بودم نبود، دیگه چه فرقی میکنه که برم یا نیام؟” اما حقیقت اینه که اون مسیر، اون پاهای خسته و اون تمامِ انرژیهایی که گذاشتی، اصلاً بیفایده نبودن. تو توی اون مسیر، خودت رو ساختی؛ یاد گرفتی چطور دویدی، چطور با سختیها کنار بیای و چطور وقتی خسته شدی، فقط نفس بکشی. اینها چیزهایی نیستن که یه سراب بتونه ازت بگیره.
اشکالی نداره اگه مسیرت رو عوض کنی، یا اگه لازم شد کمی بچرخی و از یه راهِ دیگه ادامه بدی؛ فقط یادت باشه که خودت رو توی این مسیر گم نکنی. لازم نیست حتماً با همون سرعتِ قبلی بدوی؛ گاهی فقط کافیه یه قدمِ کوچیک برداری، فقط کافیه ثابت کنی که هنوز زندهای و هنوز میتونی حرکت کنی. تو دیگه اون آدمِ بیتجربهی اول نیستی؛ تو حالا با تجربهی این شکست، خیلی قویتر و باهوشتر از قبل، آمادهای که برای چیزهای واقعی، دوباره راه بیفتی.💙
