
تا حالا شده حس کنی داری با تمام توان میدوئی، انگار چیزی اون جلوئه که قراره همه چیز رو عوض کنه؟ یه هدف، یه آرزو، یه چیزی که فکر میکنی اگه بهش برسی، بالاخره آروم میشی. اما وقتی با یه ضربه دل میزنی بهش، میبینی هیچی نبوده؛ فقط یه سراب بوده که توی دلِ بیابونِ زندگی برات ساخته شده بود.
آدم اون لحظه خیلی وا میره. یه جورایی حس میکنه انگار حریفِ خودش شده، انگار تمام اون انرژیها، اون شب بیداریها و اون تلاشهای بیوقفهاش هدر رفته. آدم دلش میخواد بشینه و بگه "پس اگه اینا سراب بود، من اصلاً چرا این همه دویدم؟"
ولی میدونی، اگه یه لحظه از اون خستگی و بغض بیای بیرون، میبینی که اون مسیر، اون پاهای زخمی و اون سختیهایی که کشیدی، همه شون واقعی بودن. سراب شاید هدفِ اصلی نبوده، اما اون "تلاش کردن" خودِ هدف بوده. ما با دویدن دنبال سراب، یاد میگیریم چطور قویتر بشیم، چطور تفاوتِ حقیقت و خیال رو بفهمیم و چطور دفعهی بعد، با چشمهای بازتر و قلبِ باتجربهتر، به سمتِ حقیقت قدم برداریم. پس اگه الان وسطِ یه سراب ایستادی، خودت رو سرزنش نکن؛ تو فقط داشتی یاد میگرفتی چطور زندگی کنی.

