گاهی همین جوری از خانه میزنم بیرون و میآیم سمت این دشتِ پهن. نمیدانم چرا، اما همیشه حس میکنم اینجا هوا یک جور دیگری نفس میکشد. باد که از کنارم رد میشود، یک لحظه مکث میکنم؛ انگار یک رد خیلی کمرنگ از تو توی هواست. نه صدای تو، نه حضور تو… فقط یک حس ریز که نمیشود توضیحش داد و فقط خودم میفهممش.آفتاب آرام پایین میرود و نور نارنجیاش روی چمنها میافتد. همه چیز یک رنگ خسته و آرام گرفته؛ همان رنگی که آدم را یککم دلتنگ میکند. با خودم میگویم اگر تو بودی، همین غروب ساده هم یک معنی دیگر داشت. نه اتفاق خاصی، نه حرف عجیب… فقط همین که کنارم بودی، همین کافی بود.دلتنگی همین است؛ نبودن تو، اما حضورِ کمرنگت در هر چیزی که میبینم.

بعد راه میافتم سمت جنگل. نور از لابهلای شاخهها نصفه نیمه میریزد پایین و هوا یک جور خنک و آرام است که آدم حس میکند طبیعت دارد آهسته حرف میزند. قدم میزنم و با تو حرف میزنم؛ نه بلند، نه رسمی، همانطور که آدم با کسی حرف میزند که نیست اما انگار هست.میگویم اگر تو بودی، این مسیر را با هم میرفتیم؛ شاید آرامتر، شاید با خنده، شاید با سکوت. اما حالا فقط صدای خشخش برگها جوابم را میدهد. نورهایی که از بین درختها روی زمین میافتند، انگار خاطرهاند؛ خاطرههایی که نصفهنیمه ماندهاند، نه تمام شدهاند، نه ادامه پیدا کردهاند.یک حس عجیب اینجا هست؛ چیزی بین آرامش و دلتنگی. چیزی که فقط تو میفهمیدی.

آخرش میرسم به ساحل. غروب آرام پایین میرود و موجها جلو میآیند و عقب میروند؛ انگار دارند چیزی را میگویند اما نمیخواهند واضح بگویند. روی شنها مینشینم و به افق نگاه میکنم. زیر لب میگویم اگر تو بودی، این غروب یک معنی دیگر داشت. نه اینکه اتفاق خاصی بیفتد، نه… فقط همین که کنارم بودی، همین کافی بود.صدای موجها یک جور خسته و نیمه امیدوار است؛ انگار دارند نامههایی را میآورند که هیچوقت به تو نرسیدهاند. آدم نمیداند باید این صدا را بشنود یا ولش کند. تو نیستی، اما هر موج انگار یک قدم به سمت تو میرود و برمیگردد. و من فقط نگاه میکنم… همین.

Parsa 💙
Illustration by ❤️Microsoft Copilot