آره… بعضی حسها واقعاً با هیچ کلمهای کامل گفته نمیشن. یه جورایی توی دل آدم میمونن، آروم جا باز میکنن، تو سکوت بیصدا رشد میکنن و یه وقتایی انقدر قوی میشن که خودت هم از شدت واقعی بودنشون جا میخوری. عشق برای من همیشه همینطوری بوده؛ نه یه چیز سطحی، یا هیجان زودگذر، بلکه یه حس عمیق و موندگار که از ته دل میاد و تا عمق دل هم میشینه.
بعضی وقتا آدم دوست داره همهچیزو بگه، ولی نمیتونه… نه اینکه نخواهد، فقط چون بعضی احساسا انقدر لطیفن که وقتی میخوای به زبون بیاریشون، میترسی از قشنگیشون کم بشه. برای همین خیلی وقتا توی سکوت میمونن، ولی همون سکوت از هزار تا حرف صادقتره. منم فکر میکنم عشق یه چیزی شبیه همون سکوت قشنگه؛ چیزی که لازم نیست داد بزنی تا واقعی باشه، چون خودش از ته دل معلومه.
وقتی یه آدم برات مهم میشه، دیگه حضورش فقط حضور نیست، تبدیل میشه به آرامش. حتی فکر کردن بهش میتونه حال آدمو بهتر کنه، حتی نبودنش هم یه جور خاصی توی دل آدم حس میشه. اینجاست که میفهمی بعضی حسها رو نمیشه ساخت یا اداشونو درآورد، یا هستن یا نیستن؛ و وقتی هستن، همهچیز رنگ دیگهای میگیره.

Parsa