
پسر قصه مون مثل همیشه روزهای تکراری وارد ایستگاه کرج شد؛ هر روز همین مسیر تا تهران میرفت و برمیگشت. جمعیت مثل سیل از مترو بیرون میریخت، درب خروجی معمولا با خروج ازدحام مسافران شلوغ میشه و ورودیها معمولا مثل خروج نیستن اما آن روز خاص فرق داشت. آرمان حسابی خسته از تهران برگشته بود و برای نفس کشیدن استراحت چند لحظه بیرون محوطهی ایستگاه روی نیمکتی نشست. گوشهای آرام گرفت تو خودش رفت ، اطراف خلوت بود، هیچکس رد نمیشد. خسته و درمونده توی فکر خودش گم شده بود.
ناگهان حضور کسی را حس کرد.
یک دختر زیبا نزدیک شد، با مکث و کمی خجالت گفت:
«ببخشید… این مسیر میره سمت صادقیه؟»
آرمان نگاهش کرد، لبخند زد: «بله، تابلو راهنما هست. سمت راست میره تهران، سمت چپ گلشهر. صادقیه هم همین سمت راست، بعدش انتها خط ۲ عوض میشه.»
دختر کمی مکث کرد، انگار میخواست مکالمه رو کش بده: «آهان… خوبه، چون همیشه قاطی میکنم. تازه از شهرستان اومدیم، اولین بارمه دارم میام. تازه نقل مکان کردیم اینجا.»
آرمان خندید: «خب طبیعیه، ورودی اینجا همه رو گیج میکنه. ولی تابلوها رو نگاه کنی راحت میشی. البته پرسیدن هم بهتره، نپرسیدن عیب 😄.» دختر با نگاه نیمهخجالتی: «آره دیگه… مطمئن شدن بهتره.»
آرمان با شیطنت: «منم خوشحال شدم پرسیدی، باعث شد چند دقیقه کنار یه خانم متشخص نفس بکشم 😜.»
دختر (با خندهی نیمهخجالتی): «یعنی خوشحال شدی من سؤال پرسیدم؟»
آرمان: «خیلی. چون باعث شد یه لحظه همهی این شلوغی برام آروم بشه.»
دختر گفت: «عجب جملهای…»
آرمان: «نه، حس واقعی بود. راستی، اسمت رو نگفتی.»
دختر لبخند زد : «سارا.»
آرمان با شوخی گفت: «اسم قشنگیه. من آرمانم. خوشحالم که مسیر رو قاطی کردی 😄.»
سارا با خندهی کوتاه: «یعنی اگه قاطی نمیکردم، هیچوقت آشنا نمیشدیم؟🥲😜»
آرمان: «شاید… ولی بعضی قاطی کردنها بهترین مسیر رو باز میکنن 😉.»
آرمان که دید سارا هنوز منتظر است و فقط لفت میده گفت: «راستی، شمارهام اینه. اگه خواستی خوشحال میشم دوباره ببینمت.»
سارا از خدا خواسته شماره را گرفت. بعد مدتی صحبت کوتاه رفت
روزها گذشت. آرمان هر بار گوشیاش را نگاه میکرد، منتظر بود شاید سارا تماس بگیره. و یک روز واقعا تماس گرفت.
سارا گفت: «سلام… منم همون دختر ایستگاه کرج. یادت هست؟»
آرمان با هیجان: «چطور مگه میشه یادم بره؟ راستش غافلگیر شدم، فکر نمیکردم زنگ بزنی چون خیلی گذشته.»
سارا گفت: «والا یهکم مشغله بود، میخواستم زودتر تماس بگیرم اما نشد. معذرت… ولی اگه وقت داری یه روز قرار بذاریم همدیگه رو ببینیم.»
آرمان گفت: «باشه، پس همونجا که آشنا شدیم، همون نیمکت محوطه.»
بلاخره قرار گذاشتند دوباره همانجا، ایستگاه کرج.
از آن روزها ، عشق مثل قطاری بیوقفه حرکت میکرد. پیامهای طولانی، خندههای بیپایان، شوخی و خوشحالی، قرارهای کوتاه در میان ازدحام. روزهای خوش و چلچلی که برای هر کسی خاطره میشه...
می اومدن میرفتن یبار قرار گذاشتند برن پارک. عصر بود، هوا کمی خنک، صدای بچهها از دور میاومد. بچهها توی شهربازی کوچیک پارک بازی میکردند، سارا و آرمان شونه به شونه قدم میزدند.
آرمان احساس میکرد سارا عاشقشه؛ نگاهش همهچی رو لو میداد، برق عشق توی چشاش مثل فانوس بود.
آرمان گفت: «سارا، باورم نمیشه واقعا اینجاییم. همون روز تو ایستگاه فکر نمیکردم دوباره ببینمت.»
سارا خندید: «منم فکر نمیکردم… ولی یه چیزی تو نگاهت بود، انگار مطمئن بودم آدم خوبی هستی.»
آرمان: «گاهی یه روزنه کافیه. من فقط امیدوار بودم. میدونی، بعضی وقتا یه سؤال ساده میتونه همهچی رو عوض کنه.»
سارا: «مثل همون آدرس پرسیدن من.»
آرمان: «دقیقا. از یه آدرس رسیدیم به این نیمکت. این همه نیمکت پارک، آخرش رسیدیم به همین.»
ناگهان سارا دست آرمان رو گرفت و فشرد. اولین بار بود آرمان لمسش میکرد. جا خورد، اما به روی خودش نیاورد؛ دستش رو پذیرفت تا راحت باشه.
سارا گفت: «بیا یه جای دنجتر بشینیم، دلباز باشه.»
اون روز طولانی شد؛ قدم زدن، بستنی خریدن، شوخیهای ساده، کلی خندیدن.
آرمان گفت: «سارا، هر بار صداتو میشنوم، انگار همهی این شلوغیها محو میشن. انگار یه موسیقی دلنشین پخش میشه. دیوونهم میکنه… من عاشقتم.»
سارا کمی مکث کرد، با چشمایی که عشق داد میزد و با خجالت، بعد آروم گفت: «منم…»
آرمان گفت: «بستنیتو زود بخور، آب میشه.»
سارا گفت: «تو هم زودتر بخور، نکنه حسود کنی.»
اما روزها گذشت. قرارها کمتر شد، پیامها کوتاهتر.
آرمان نوشت: «سارا، چرا جوابهات اینقدر سرد شده؟»
سارا جواب داد: «نمیدونم… انگار دیگه نمیتونم ادامه بدم.»
آرمان: «ولی من هنوز همونم، همون آرمانِ عاشق.»
سارا: «میدونم… اما باید برم.»
آخرین بار، دوباره ایستگاه کرج.
آرمان گفت: «یادته اولین بار همینجا پرسیدی کدوم سمت میره صادقیه؟»
سارا آه کشید: «یادمه… ولی هر شروعی یه پایانی داره.»
و رفت.
آرمان موند با نیمکتهای خالی خاطرات پارک تو ذهنش و جمعیت شلوغ ایستگاه روبهرویش. زیر لب گفت:
«بعضی عشقها با یه سؤال ساده شروع میشن، با یه بستنی شیرین میشن، اما با یه خداحافظی ساده تموم.» 🖤

Writer:Parsa
Illustration by ❤️Microsoft Copilot
!