
دلمو دادم به کسی که نفهمید،
شعر نوشتم، ولی صداشو نشنید.
انگشتام درد گرفت از تایپ شبونه،
ولی دلم هنوز دنبال اون زمونه.
گفتم: «بمون»،
اون رفت،
گفتم: «بفهم»،
اون خندید،
ولی من هنوز بند میزنم به خاطرهها،
مثل بندزنِ شبهای تهران،
با گوشیِ خسته از حرفهای نگفته،
با دلی که هنوز بلدِ ببخشه،
با عشقی که حتی بیجواب،
بازم ادامه میده.