گاهی آدم یه رابطهای رو شروع میکنه و فکر میکنه همهچی خوب پیش میره، تا وقتی که کمکم میبینه طرف مقابل هی توقع داره… هی فشار میاره… هی میگه باید فلان کار رو پیدا کنی، باید درآمدت بیشتر بشه، باید آیندهت رو سریع بسازی، باید مثل آدمهای موفقی باشی که توی شبکههای اجتماعی میبینی… و آدم یههو میمونه که خب من نه امکاناتشو دارم، نه مدرکشو، نه پارتیشو، نه اصلاً اون مسیر مسیر منه.
بعد کمکم یه خستگی وحشتناک میاد زیر پوست آدم… یه دلگرفتگی عجیب… یه حس اینکه انگار ارزش آدم توی رابطه فقط به پول و کار و آیندهست، نه به خودِ آدم. و همینجاهاست که سکوت میاد، قهر میاد، عقبکشیدن میاد.
پسر قصهٔ ما دقیقاً همینجوری بود.
هر وقت فشار زیاد میشد، قهر میکرد… نه برای اینکه لجبازی کنه، نه برای اینکه رابطه رو خراب کنه… فقط برای اینکه یه ذره خودش رو از اون توقعها دور کنه، یه ذره نفس بکشه، یه ذره بفهمه چی داره میگذره.
ولی طرف مقابل همیشه فکر میکرد قهر یعنی بیتفاوتی، یعنی بیمحبتی، یعنی اینکه نمیخواد ادامه بده… و رابطهها یکییکی تموم میشدن.
سالها گذشت تا آخرش فهمید مشکل قهر کردن نبود…
مشکل این بود که ارزشهای اون آدمها با ارزشهای خودش نمیخورد.
یکی دنبال آرامش بود، یکی دنبال توقع. یکی دنبال رابطهٔ انسانی بود، یکی دنبال رابطهٔ اقتصادی. یکی دنبال محبت بود، یکی دنبال حسابکتاب.
و وقتی دو نفر ارزشهای متفاوت دارن، رابطه دیر یا زود تموم میشه… حتی اگر هیچکس قهر نکنه.
آخرش فهمید قهرهای آدمها همیشه نشونهٔ ضعف نیست…
گاهی نشونهٔ اینه که آدم خودش رو ارزان نمیفروشه
و نمیذاره ارزشش فقط با پول و توقع اندازهگیری بشه.

Parsa 💙
Illustration by ❤️Microsoft Copilot