
زن، وحشتزده و لرزان، به تماشای مردگان برخاسته از خاک نشست. قبرها یکی پس از دیگری شکافته میشدند و موجوداتی با پوستهای تکهتکه و چشمان توخالی، با حرکاتی کند و ناهماهنگ بیرون میآمدند. بوی تعفنِ خاک نمور و مرگ، هوا را سنگین کرده بود. او در این قبرستان متروک، تنها و بیدفاع، در محاصرهی لشکری از سایهها قرار گرفته بود. هر گامِ سنگین و لرزانِ آنها، مثل ضربان قلبی مضطرب، در سینهاش طنین میانداخت. او میدانست که زمانش رو به پایان است و به زودی به یکی از این موجوداتِ ازلی تبدیل خواهد شد.
او به یاد آورد که با دوستانش، پر از شور و نشاط، برای جشن گرفتن به این مکان آمده بودند. اما اکنون، آن لحظاتِ شاد، به کابوسی هولناک بدل شده بود. دوستانش، یکی پس از دیگری، با جیغ های وحشتناک، توسط مردگان تکه تکه بلعیده شده بودند و او، تنها بازمانده، شاهدِ زنده بودنِ آنها در چهرهی جدیدِ مرگ بود.
در اوج نا امیدی، فکری مثل جرقهای در ذهنِ تاریکش درخشید: "مردگان از نور میترسند!" او با عجله مشعلی را که از بقایای جشنِ دوستانش باقی مانده بود، روشن کرد. شعلهی مشعل، مثل دیواری آتشین، مردگان را به عقب راند. آنها با دیدن نور، وحشتزده و گیج، ناله کردند و از او فاصله گرفتند. زن، با استفاده از این فرصتِ طلایی، از میانِ صفوفِ مردگان فرار کرد و به سمت ماشینش دوید. او مشعل را خاموش کرد، سوار شد و با تمام سرعت از قبرستان دور شد.

احساس آسودگی، مثل نسیمی خنک، بر چهرهاش نشست. او فکر میکرد که نجات پیدا کرده است و از چنگال مرگ رسته است. اما حین رانندگی، در جادهی تاریک و مه آلود، متوجه چیزی شد. صدایی عجیب، مثل نجواهای مرگ، از صندلی عقب ماشین شنید. با وحشت به آینه نگاه کرد. چشمان تو خالی، چهرههای متلاشی شده و دستهای استخوانیِ مردگان، در تاریکیِ ماشین، او را احاطه کرده بودند. آن ها مثل شبح به طریقی، وارد ماشین شده بودند و حالا او گرفتار شده بود. او با تمام تلاش برای فرار، در میانِ مردگان، در تلهای مرگبار،محبوس شد...
