
یه وقتایی آدم میمونه چرا دلش گیر میکنه به یه نفر… نه کار خاصی کرده، نه حرف بزرگی زده، فقط یهجوری نگاه کرده که انگار میگه «حواسم بهت هست» 🙂 و تو هم همونجا یه لحظه وایمیسی، میگی خب حالا من با این حس چیکار کنم، بعد قهر میکنی، میخوای جدی باشی، ولی همون آدم یه لیوان چای میاره میذاره جلوت میگه «بیا اینو بخور، قهرت تهنشین شد» 😄☕ و تو میخوای اخم کنی ولی نمیتونی، لبت میلرزه، یه لبخند نصفه میزنی، تو دلت میگی «لعنتی… چرا اینقدر بلدی حال آدمو خوب کنی» و بعد میفهمی عشق همین چیزاست، همین ریزهکاریها، همین که وقتی دنیا حالتو گرفته، یکی با یه «کجایی؟» حالت رو از منفی پنج میکشه بالا، همینجوری الکی 😅💛 بدون اینکه ادا دربیاره، بدون اینکه حرفهای از قبل تمرینشده بزنه، فقط همون آدمی که بلد باشه بخندونت، وقتی خودت حتی حوصلهی خودتو هم نداری…و انگار هرچی جلوتر میری، میبینی این آدمها کمان، خیلی کم، اونقدر که وقتی یکیشون پیدا میشه، حتی سکوتش هم یهجور آرامشه، یهجوری که انگار میگه «لازم نیست توضیح بدی، من میفهمم» 🙂 و همین فهمیدهشدن، همین بیدردسر بودن رابطه، همین که لازم نیست نقش بازی کنی یا خودتو جمعوجور نشون بدی، خودش یه جور عشق آرومه، از اون عشقهایی که داد نمیزنن، ولی میمونن.بعد میبینی همین آدمیه که وقتی خستهای، نمیپرسه «چته؟» فقط میگه «بیا اینجا» و تو هم میری، چون میدونی اونجا امنه، میدونی اونجا لازم نیست قوی باشی، لازم نیست حرف بزنی، لازم نیست لبخند زورکی بزنی، فقط هستی… و همین بودن، همین کنار هم بودن بیدلیل، خودش دلیل میشه 😌✨و کمکم میفهمی عشق همیشه اون چیزای بزرگ و عجیب نیست، نه سفرهای لاکچری، نه سورپرایزهای عجیب، نه حرفهای شاعرانهٔ تمرینشده… عشق همون لحظهایه که یکی میگه «حواسم بهت هست» و تو حس میکنی راست میگه، همون لحظهایه که یکی چای میذاره جلوت و میگه «بخور، آروم میشی»، همون لحظهایه که یکی با یه پیام کوچیک، یه «کجایی؟» ساده، حالتو از تهِ تهِ منفی میکشه بالا، بدون اینکه خودش بفهمه چه کار بزرگی کرده 💛🙂

Illustration by ❤️Microsoft Copilot