
گاهی پاییز از راه میرسه و هوا یه جوری سرد میشه که انگار داره چیزی رو از لابهلای روزهای آدم بیرون میکشه، یه خاطرهٔ نیمه جان، یه اسم فراموش شده، یه نگاه که سال هاست پشت بخار پنجرهها جا مونده، و آدم نمیفهمه چرا با اولین نسیم سرد دلش یه هو میلرزه، انگار یکی از پشتِ زمان صداش کرده باشد و گفته باشد من هنوز اینجام، فقط گم شدم؛ پاییز همیشه یه سکوت عجیب داره، سکوتی که انگار پشتش یه داستان نیمه تمام خوابیده، یه حرفی که گفته نشد، یه قدمی که برداشته نشد، یه عشقی که هیچ وقت کامل نشد و تبدیل شد به سایهای که هر سال با افتادن برگها برمیگرده و روی دل آدم مینشیند، آدم توی پاییز یادش میافته بعضیها رو نه با رفتنشون، با نبودنشون میفهمه؛ نبودنی که نه توضیح میخواد، نه صدایی داره، فقط مثل برگ خشک شدهای از شاخه جدا میشه و آروم روی زمین میافته، و آدم میمونه با خیابونهای سرد، با بادهایی که از لابهلای لباسش رد میشن، با کافههایی که بوی قهوهٔ تلخ میدن، با پنجرههایی که بخار میکنن، با دلتنگیهایی که انگار هیچ وقت قرار نیست تموم بشن، چون بعضی عشقها نه میمیرن، نه برمیگردن، فقط گم میشن، مثل برگهایی که باد میبره و آدم هیچ وقت نمیفهمه کجا افتادن، کجا موندن، کجا ناپدید شدن؛ پاییز یادآوری میکنه که بعضی آدمها برای موندن ساخته نشده بودن، برای کامل شدن ساخته نشده بودن، برای فصلهای بلند ساخته نشده بودن، اونا فقط برای یه لحظهٔ کوتاه، یه لبخند نصفه، یه نگاه گرم، یه خاطرهٔ کوچک ساخته شده بودن که حالا هر سال با اولین باد سرد برمیگرده و دل آدم رو یه جوری میلرزونه که انگار هنوز هم یه جایی بین برگها اسم شون پنهان مونده.
