
امروز داشتم به دو قو سفید فکر میکردم. آروم کنار هم روی آب حرکت میکردن، انگار هیچ عجلهای برای رسیدن به مقصد نداشتن. نه مسابقهای بود، نه نگرانیای، نه ترسی از فردا. فقط همدیگه رو داشتن و همون لحظه رو زندگی میکردن. یه لحظه با خودم گفتم شاید ما آدما یه جای راه، بلد بودنِ زندگی کردن رو با عجله کردن عوض کردیم. انقدر درگیر رسیدن به یه روز بهتر میشیم که یادمون میره شاید همین امروز، همون روز خوبیه که چند سال بعد حسرتش رو میخوریم. شاید بعدها دلمون برای یه عصر معمولی، یه فنجون چای، صدای گنجشکها، بوی خاک بعد از بارون یا حتی چند دقیقه حرف زدن با یه آدم عزیز تنگ بشه. چیزهایی که امروز انقدر عادی به نظر میان که حتی نگاهشون هم نمیکنیم. شاید خوشبختی همیشه یه اتفاق بزرگ و عجیب نباشه، شاید همین لحظههای کوچیک باشن که آرومآروم یه زندگی قشنگ میسازن. از همون زندگیهایی که وقتی از دور بهشون نگاه میکنی، میفهمی ارزششون توی سادگیشون بوده. کاش گاهی مثل همون دو قو، چند دقیقه از دویدن دست بکشیم، نفس عمیق بکشیم و اجازه بدیم دلمون هم به اندازه قدمهامون آروم بشه. شاید اون وقت بفهمیم خیلی از چیزهایی که دنبالشون بودیم، مدتهاست بیصدا کنارمون نشستن و فقط منتظر بودن یکبار با حوصله بهشون نگاه کنیم.

Parsa 💙
💙Illustration by ChatGPT