
خوب… امروز میخوام از یه حیوان پفیپفیِ عجیب و نرم بگم 🙂
آره… سنجاب. همون موجود کوچولو با دم پشمالوش که وقتی میپره روی شاخه، انگار یه تیکه ابر کوچیک داره اینور اونور میشه 😂
یه موجود کیوت که هرچی گردو و فندق و بلوط ببینه، خیلی راحت جمع میکنه میبره و با خودش میگه: «خب این مال منه، تو چرا نگاه میکنی؟» 😄 سنجاب یه حالت خاص داره…
اون نگاه عجیب نازش، اون چشمهای گرد و قشنگش، اون حرکتهای سریعش…
یه لحظه وایمیسه، انگار یه فکر کوچیک از سرش رد میشه،
بعد یهو میپره، یه دونه بلوط میقاپه، میدوه، قایم میکنه…
کل زندگیش همین چندتا حرکت سادهست؛
ولی همین سادگیش یه جور قشنگیه که آدم رو آروم میکنه.گاهی وسط شلوغی شهر، آدم دلش میخواد یه سنجاب ببینه که بیخیال همهچی از درخت میره بالا…
یه لحظه هوا سبکتر میشه،
یه لحظه انگار دنیا از حالت جدی درمیاد.
یه موجود کوچیک با دم پفپفی که فقط بودنش حال آدم رو خوب میکنه.سنجابها نه ادا درمیارن، نه قهر میکنن، نه حرف اضافه میزنن 🙂😒
میان، یه نگاه میکنن، یه دونه برمیدارن، میرن.
یه شیطنت کوچولو دارن که انگار میگه: «ببین… زندگی همیشه لازم نیست سخت باشه.»گاهی فکر میکنم اگر تو ایران سنجابها زیاد بودن،
خیلی از آدمها کمتر حرص میخوردن.😆🙂
دیدن یه سنجاب که از درخت میره بالا، 🐿
به اندازهی یه چای عصرونه حال آدم رو جا میاره.حالا برسیم به سنجابهای زاگرس…
اینها نسخهی جدیتر سنجابها هستن.
رنگشون قهوهای مایل به طلاییه،
دمشون پف پفیه ولی نه اون جوری کارتونی،
رفتارشون هم یه کم حسابشدهتره…
انگار همیشه یه مأموریت کوچیک دارن.این کوچولوها بذرهای بلوط رو پخش میکنن و باعث رشد جنگلهای بلوط میشن.
یعنی اگر نبودن، خیلی از جنگلهای زاگرس الان این اندازه نبودن.
سنجاب زاگرسی یه جور قهرمانِ طبیعت ماست…

Parsa 💙
Illustration by ❤️Microsoft Copilot