
امروز میخوام از یه موجود عجیب حرف بزنم…
از اونایی که وقتی میبینیشون، حس میکنی کارگردانهای فیلمهای علمی تخیلی یه زمانی نشستن و گفتن: «بیاین از این موجود الگو بگیریم، این خودش آمادهٔ فیلمه!»
یه حشرهٔ باریک، خونسرد، با اون چشمهای گرد و فضایی…
انگار از دل فیلمهای Alien دراومده، فقط نسخهٔ طبیعی و واقعیشه.
نه جلوهٔ ویژه داره، نه CGI…
ولی رفتارش جوریه که میگی: «اِ؟ این چرا اینقدر حرفهایه؟»
و حالا میخوام دربارهٔ همین سامورایی کوچولوی طبیعت حرف بزنم.
آخوندک… نمیدونم چرا هر وقت اسمش میاد، انگار یه موجود فضایی از دل طبیعت بیرون میپره. یه حشرهٔ باریک، با اون چشمهای گرد و خیرهای که انگار تا تهِ وجودت رو نگاه میکنن. میایسته یه گوشه، بیحرکت، مثل کسی که داره فکر میکنه… ولی واقعیتش اینه که فکر نمیکنه، فقط منتظر لحظهست. لحظهای که جهان یه ذره غفلت کنه.
میدونی چی عجیبه؟ این موجود کوچولو تقریباً ۳۶۰ درجه اطرافش رو میبینه. یعنی حتی وقتی پشت سرش چیزی تکون میخوره، میفهمه. چشمهاش یه جورایی مثل دوربینهای امنیتی هستن، فقط خیلی طبیعیتر و خیلی ترسناکتر. و وقتی شکار نزدیک میشه، آخوندک یه ضربه میزنه که… واقعاً نمیفهمی چی شد. پنجاه میلیثانیه. یعنی کمتر از یه پلک زدن. انگار زمان یه لحظه گیر میکنه و بعد دوباره راه میافته.
بدنش هم همیشه یه نقشه داره. بعضیهاشون خودشون رو شبیه برگ میکنن، بعضیها شبیه گل، بعضیها شبیه شاخهٔ خشک. نه برای زیبایی… برای زنده موندن. برای اینکه شکار فکر کنه «اِ این فقط یه برگ خشکیدهست» و نزدیکتر بیاد. ولی اون برگ نیست… یه ساموراییه که شمشیرشو قایم کرده.
دانشمندا هنوز هم بعضی کارهاش رو نمیفهمن. مثلاً چرا بعضی مادهها بعد از جفتگیری نر رو میخورن؟ چرا بعضیها با نور ماه جهتیابی میکنن؟ چرا بعضیها پرواز میکنن و بعضیها نه؟ انگار طبیعت یه موجود ساخته که نصفش منطقه، نصفش راز.
ولی با همهٔ این عجیب و غریب بودنها، آخوندک یه جور آرامش هم داره. وقتی روی شاخه میایسته، اون دستهای تا شدهش شبیه دعاست… ولی دعا نیست. صبره. تمرکزه. یه جور «آمادهام، ولی عجله ندارم». و نمیدونم چرا، ولی هر بار نگاهش میکنم، حس میکنم طبیعت داره یه درس کوچیک میده:
گاهی باید آروم بود… ولی آماده.

Parsa 💙
Illustration by ❤️Microsoft Copilot