
من زیبایی مروارید توی صدف رو میخوام.
نه اون برقِ بیپوشش،
نه اون فریادِ دیده شدن.
من دنبال سکوتیام که عمق داره،
انتخابی که از دل میاد، نه از اجبارِ دیده شدن.
اگه قراره کسی بدرخشه،
بذار توی صدف خودش باشه،
نه توی ویترینِ نگاههای بیریشه.
من دنبال بندم،
نه نمایش.
دنبال دیالوگم،
نه داوری.
دنبال کسیام که خودش رو نگه میداره،
نه پنهان میکنه—
فقط برای کسی که بلد باشه بند بزنه،
نه فقط نگاه کنه.
!