
در تاریک روشنای کتابخانه ی قدیمی دانشگاه ، جایی که بوی کاغذهای کهنه و چرم همهجا پیچیده بود، الین پشت یک میز بلوطی بزرگ نشسته بود. عینک گرد و ظریفش روی تیغهی بینیاش سرخورد و او با نوک انگشتانِ دستکش پوشش، آن را بالا کشید. چشمهای سرخ رنگش پشت عدسی های شفاف عینک، هوش و ذکاوت بینظیری را باز میتاباندند؛ نوری از تجربهی چند هزارساله که هیچ کس جز دانیال متوجه آن نمیشد.
دانیال دستش را زیر چانهاش گذاشته بود و بدون اینکه پلک بزند، به او نگاه میکرد. برای دانیال، الین شباهتی به خونآشامهای افسانهای که فقط به دنبال شکار و خون بودند نداشت؛ او عاشق همین خاص بودن، ظرافت و ذهنِ دست نیافتنی اش شده بود.

«دوباره داری نگاه میکنی، دانیال.» الین بدون اینکه چشم از نسخه خطیِ جلویش بردارد، با صدایی آرام و لحنی شبیه به یک استاد دانشگاه گفت.
دانیال لبخند زد: «چون تو تنها کسی هستی که میتونی یک معادلهی رمزنگاری شدهی قرن چهاردهم را توی پنج دقیقه حل کنی و هم زمان حواست به ضربان قلب منم باشه!»
الین کتاب را آرام بست، عینک را از روی صورتش برداشت و با لبخندی مرموز به چشمان دانیال زل زد. سرخی چشمانش زیر نور گرم چراغ مطالعه میدرخشد:
«ضربان قلبت امشب دقیقاً ۷۸ بار در دقیقهست... کمینهاش وقتیه که فرمول رو حل میکنم، و بیشینهاش وقتی که عینکم رو برمیدارم. هوش واقعاً چیز جذابیه، نه؟»
دانیال کمی به جلو خم شد: «هوش جذابه، اما وقتی با جنابعالی ترکیب بشه، رسماً دیوانه کنندهست. تو شبیه هیچکس نیستی، الین.»
الین دوباره عینک ظریفش را روی چشم گذاشت، قلمش را برداشت و روی کاغذ کهنه شروع به نوشتن کرد:
«مواظب باش دانیال... باهوش ترین شکارچی ها اونایی نیستن که دندون های نیش تیزشون رو نشون میدن؛ اونایی ان که با یه جمله، عقلت رو شکار میکنند!»
