
سامان، دانشجوی سال سوم مهندسی با معدل ۱۹.۵، پسر منطقی و دقیقی بود؛ تا اینکه توی ترم اول با «نازنین» آشنا شد. نازنین زیبا بود، خوش قلب بود، اما مغزش... اندازهی یک جلبک دریایی بود! البته یک جلبک دریایی که مدام در حال فتوسنتز بود و کلاً حواسش به دنیای بیرون نبود 🫣🤦♂️🌿🧠
سامان بالاخره عاشق شد، اما توضیح دادن یا نشان دادن عشقش به نازنین، دقیقاً مثل تلاش برای توضیح دادن نظریه نسبیت اینشتین به یک گلدان کاکتوس بود. برای همین تصمیم گرفت با زبان شعر و ادب پیش بره. یه یادداشت زیبا نوشت و یواشکی لای کتاب نازنین گذاشت: «نازنین جان، چشمانت مثل اقیانوس عمیق است و من در آن غرق شدهام. دلم میخواهد قلبت را بدزدم.» 📜💘
نازنین یادداشت را خواند، با نگرانی به سامان نگاه کرد و آروم گفت: «سامان، تو باید بری درمانگاه دانشگاه. اولاً چشمای من خشکه، اصلاً آب نداره که غرق بشی، باید بری قطره بریزی. ثانیاً دزدی جرمه! تازه قلب رو چطوری میدزدی؟ با آچار فرانسه؟ سفت میشه که!»🤦♂️ سامان با دهان باز نگاهش کرد و فقط گفت: «نه... با... با عشق.» نازنین سری تکان داد و گفت: «عشق آچار فرانسه نداره که سامان، تو خیلی عجیبی!» 🔧💔
سامان فهمید شاعر بودن فایده نداره و باید مستقیمتر بره جلو. ناهار که خوردن، با اعتمادبهنفس نشست روبروش و گفت: «نازنین، راستش رو بخوای، من وقتی تو رو میبینم ضربان قلبم میره بالا. دلم میخواد همیشه با هم باشیم. نظرت چیه با هم یه چیزی بشیم؟» 🍽️👀
نازنین قاشق ماستش رو زمین گذاشت و با تعجب گفت: «با هم یه چیزی بشیم؟ یعنی چی؟ مثل ماست و خیار؟» سامان آهی کشید و گفت: «نه نازنین! یعنی من و تو... یه زوج! نازنین چشمهاش گرد شد: «اوه! یعنی میخوای با هم پروژه برداریم؟ وای سامان تو چرا زودتر نمیگی؟ آره حتماً! منم دقیقاً دنبال یه همگروهی میگشتم که بتونه کارای سخت رو انجام بده، من خودم فقط میتونم پاورپوینت رو رنگیرنگی کنم!» 🍕🤦♂️
دیگه خسته شده بود و تصمیم گرفت غرورش رو بذاره کنار. نازنین رو جلوی فوارهی محوطه دانشگاه نگه داشت، نفس عمیقی کشید و گفت: «نازنین، گوش کن. من تو رو دوست دارم. عاشقتم. میخوام دستات رو بگیرم، با هم بریم بیرون، فیلم ببینیم و فقط من و تو باشیم. تو این حرفا رو میفهمی یا نه؟» ⛲🎬

نازنین چند ثانیه ساکت موند. به سامان نگاه کرد، به فواره نگاه کرد، دوباره به سامان نگاه کرد. یه لبخند مهربون زد و گفت: «سامان... تو خیلی پسر خوبی هستی. ولی راستش رو بخوای، من الان رابطه نمیخوام.» سامان که داشت از ناراحتی سکته میکرد، گفت: «چرا؟! مگه من چمه؟!» نازنین با دلسوزی گفت: «آخه من تا آخر این ترم درگیر امتحانای زیست شناسی هستم. تازه، استاد گفته باید روی "تکامل جلبکهای دریایی" تحقیق کنم. مغزم اصلاً کشش رابطه عاطفی نداره، الان فقط درگیر فتوسنتز و چرخه زندگی قورباغهست، اصلاً جا برای عشق و عاشقی نداره!» 🦠🧬
سامان همون جا خشکش زد. فهمید که او نه تنها نتونسته به قلب نازنین نفوذ کنه، بلکه اصلاً نازنین یه اکوسیستم کاملاً متفاوت داشت. آهی کشید، و گفت: «باشه نازنین... بیخیال. بیا همون گروه پروژه بشیم.» نازنین خوشحال شد و گفت: «عالیه! حالا بیا بریم کتابخونه، میخوام بهت یاد بدم چطوری با آچار فرانسه قلب بدزدی، شاید توی آزمایشگاه به دردت بخوره!» 🤦♂️🧫🔬
