
شب از نیمه گذشته بود که «رضا»، نگهبان تنومند و غولپیکری که قامت بلندش موقع ورود از درِ اتاقک نگهبانی کج میشد و همیشه سرش به سقف میخورد، با چهرهای برافروخته و هراسان وارد شد. او داد و فریاد راه انداخته بود و به مسئول شیفت اعتراض میکرد. رضا با صدایی که از ترس میلرزید قسم میخورد که در بخش جنوبی شرکت دیگر پست نخواهد داد. او میگفت در انتهای مزرعهی عظیم ذرت و لابلای ساختمانها و سولههای متروکه، موجوداتی خبیث و جن مانند دیده که لابلای ساقههای بلند ذرت میخزیدند. مسئول شیفت حرفهای او را توهم ناشی از خستگی دانست و تهدیدش کرد، اما رضا حاضر بود اخراج شود ولی پایش را به آن تاریکی مطلق نگزارد.
در این میان، «امیر»، مرد جوان و کمتجربهای که تازه به استخدام شرکت درآمده بود، صحبتها را میشنید. او کجخند مغرورانهای زد. برای امیر، ادعای مردی به آن هیکل که از چند سایه و صدای باد ترسیده بود، مسخره به نظر میرسید. او تصمیم گرفت خودش به بخش جنوبی برود؛ هم برای نشان دادن شجاعتش و هم ارضای حس کنجکاویاش برای پیدا کردن راز آن سولههای متروکه و مزرعهی ذرت.
امیر چراغ قوهاش را برداشت و به سمت انتهای جنوبی به راه افتاد. با فاصله گرفتن از ساختمانهای اصلی، روشنایی چراغها جای خود را به تاریکی سنگین و خفقان آوری داد. سمت راست او، مزرعهی ذرتِ بیانتهایی بود که ساقههای دو متریاش مثل دیواری سیاه قد کشیده بودند و سمت چپ، سولهها و ساختمانهای نیمهکاره و متروکهای قرار داشتند که سالها کسی پایش را آنجا نگذاشته بود. باد لابهلای برگهای خشک ذرت میپیچید و صدایی شبیه به پچپچ صدها انسان تولید میکرد.
امیر وارد محوطهی بین سوله و مزرعه شد. ناگهان بوی تعفن شدیدی شبیه به گوشت گندیده و اسید، فضا را پر کرد. هوا به یکباره چنان سرد شد که دهان امیر بخار غلیظی بیرون داد. همانطور که با چراغقوه درهای آهنی و زنگزدهی سوله را ورودی میکرد، صدای خشخش تندی از داخل مزرعه ذرت شنید؛ صدایی شبیه به دویدن موجودی چابک با چند پا روی زمین!
نور چراغ قوه را به سمت ساقههای ذرت گرفت. ساقهها بیدلیل تکان میخوردند. امیر قدمی به جلو برداشت و با لحنی تحقیرآمیز فریاد زد: «کی اونجاست؟ بیاید بیرون!»
پاسخی نیامد، اما ناگهان از داخل سوله تاریک پشت سرش، صدای تقتق استخوان به گوش رسید. امیر سریع چرخید. نور فلش را داخل پنجره شکسته سوله انداخت. در تاریکی درون سوله، در ارتفاع نزدیک به سقف، دو نقطهی سرخ و درخشان مانند زغال گداخته پدیدار شد.
موجود از سایهها بیرون خزید. قدش بلندتر از چهارچوب در سوله بود، بدنی سیاه، لاغر و دراز داشت که پوستی چرممانند و کشیده روی استخوانهایش پهن شده بود. دستهایش تا روی زمین میرسید و ناخنهایش مانند داس برعکس بودند. اما رعبانگیزتر از همه، پاهایش بود که سممانند و وارونه چرخیده بودند!
امیر از ترس فلج شده بود. خواست عقبنشینی کند که متوجه شد ساقههای ذرتِ پشت سرش شروع به جنبوجوش کردهاند. یکی پس از دیگری، موجوداتی مشابه اما کوچکتر با چشمانی بیپلک و درخشان، خزیدند و از مزرعه بیرون آمدند و مسیر خروج را بستند.
موجود غولپیکری که داخل سوله بود، سرش را با زاویهای غیرطبیعی و ۱۸۰ درجه چرخاند. دهان شکافتهاش باز شد و به جای صدای هیولا، دقیقاً با صدای خودِ امیر و با همان طنین، شروع به پچپچ کرد: «بیاید بیرون... بیاید بیرون...»
همزمان تمام جنهای اطراف، لابلای ذرتها همین جمله را با صدای امیر تکرار کردند و چنگالهایشان را روی بدنه فلزی سوله کشیدند. نور چراغ قوه شروع به چشمکزدن کرد و در نهایت در تاریکی مطلق خاموش شد. آخرین چیزی که امیر حس کرد، نفسهای داغ و تعفنآوری بود که صاف روی صورتش فرو میآمد...

در آن تاریکی مطلق و خفقان آور، نفسهای گرم و متعفن هیولا درست روی صورت امیر نشست. قلبی که در سینهاش میکوبید، تنها صدایی بود که در سرش میپیچید. امیر ناگهان حس کرد دست سرد، خشک و استخوانی موجود با ناخنهای داس مانندش روی شانه چپش قرار گرفت.
غرور امیر در یک ثانیه فرو ریخت. غریزه بقا در وجودش بیدار شد و شوک ناشی از ترس شدید، ناگهان پاهایش را که قفل شده بودند آزاد کرد. امیر با تمام توانی که در بدن داشت فریادی کشید، خودش را به عقب پرت کرد و از میان دو ساقه درشت ذرت فرار کرد.
او نابینا در میان تاریکی کورکننده مزرعه میدوید. برگهای تیز و خشک ذرت مثل تیغ صورت و دستهایش را میبریدند. صدای خشخش پاهای متعدد و خندههای ریز و ناهمگون از همهطرف میآمد. موجودات تاریکی فقط او را تعقیب نمیکردند، بلکه دورش حلقه زده بودند و با صدای خودش لابلای بوتهها نجوا میکردند: «امیر... فرار کن... فرار کن...»
پایش به یک ریشه برآمده گیر کرد و با صورت روی خاک و گل مزرعه خورد. چراغقوه سنگین که هنوز در دستش بود، با ضربه به زمین دوباره برای یک لحظه روشن شد و نور لرزانش روی خاک افتاد. امیر چرخید و به پشت روی زمین نشست. نور چراغقوه درست روی صورتِ همان هیولای غول پیکر افتاد که بالای سرش ایستاده بود. قامت موجود آن قدر بلند بود که میان آسمان شب و ذرتها سایه انداخته بود. هیولا سرش را کج کرد، دهان شکافتهاش باز شد و ناخنهای بلندش را بالا برد تا ضربه نهایی را بزند.
امیر چشمانش را بست و چراغ قوه را مثل یک سلاح بیمصرف به سمت صورت هیولا پرت کرد!
صدای برخورد فلز چراغ قوه با صورت موجود همراه با جیغ بنفش و دلخراشی شد که تمام مزرعه را لرزاند. نور چراغ قوه که به چشمهای سرخ و گداخته هیولا خورده بود، باعث شد موجود شانه خالی کند و عقب بکشد. امیر از این یک ثانیه فرصت استفاده کرد، با تمام وجودش برخاست و به سمت روشنایی ضعیفِ نورافکنهای سوله اصلی که از دور پیدا بود دوید.
او مجروح، با لباسهای پاره و چهرهای خونین، سرانجام از میان مزرعه بیرون جهید و خودش را روی آسفالت محوطه شرکت پرت کرد.
رضا و مسئول شیفت که صدای جیغهای وحشتناک از انتهای مزرعه را شنیده بودند، با اسلحه و چراغهای قوی به سمت او دویدند. رضا امیر را از روی زمین بلند کرد. امیر نفس نفس میزد و هذیان میگفت: «دیدمشون... رضا راست میگفت... پاشون برعکس بود... صدای منو درمیآوردن!»
مسئول شیفت که رنگش پریده بود، به مزرعه نگاه کرد. هیچ صدایی نمیآمد. همه چیز در سکوت مطلق فرو رفته بود، انگار نه انگار که چند لحظه پیش جهنمی به پا شده بود. او با دستپاچگی درِ محوطه جنوبی را قفل کرد و زنجیر کلفتی روی آن بست.
امیر را به اتاقک نگهبانی بردند. او روی صندلی نشست و لیوان آبی را با دستهای لرزانش گرفت. رضا بالای سرش ایستاده بود و با دلسوزی نگاهش میکرد. مسئول شیفت با نگرانی گفت: «امیر، تو حالت خوبه؟ واقعاً اونجا چی دیدی؟»
امیر سرش را بالا آورد تا جواب بدهد. اما همین که دهانش را باز کرد، صدایی که از حنجرهاش بیرون آمد، صدای خودش نبود... بلکه صدای یک هیولای خشن، پیر و گندیده بود که با خندهای شیطانی گفت:
«امیر دیگه اینجا نیست... من اومدم!»
در همان لحظه، تمام چراغهای اتاقک نگهبانی با صدای انفجار کوچکی سوختند و اتاقک در تاریکی مطلق فرو رفت...
پایان

Parsa 💙🎃🧛