ساعت زنگ نزد، اما رادین بیدار شد. اولین چیزی که حس کرد، سرمای غیرعادی اتاق بود. چشمهایش را باز کرد و سقف سفید و آشنای اتاقش را دید. همه چیز درست به نظر میرسید؛ همان پردههای خاکستری، همان میز تحریر چوبی در گوشه اتاق و همان بوی همیشگی قهوه که از آشپزخانه میآمد.
اما وقتی خواست بلند شود تا به سمت حمام برود، پایش به لبهی تخت خورد. رادین مکث کرد. تختش همیشه چسبیده به دیوار بود، اما حالا تخت در مرکز اتاق قرار داشت و فضای خالی پشت آن، جای خالیِ عجیبی در ذهنش ایجاد کرد.
با ضربان قلبی که تند شده بود، بلند شد. نگاهش به دیوار مقابل افتاد. عکسی بزرگ در قاب سیاه روی دیوار بود؛ عکسی از او و زنی که در یک ساحل خندان ایستاده بودند. رادین احساس کرد زمین زیر پایش خالی شده است. او هرگز در زندگیاش با کسی رابطه نداشت، هرگز به آن ساحل نرفته بود و اصلاً او را نمیشناخت این زن کیست، اما در عکس، نگاهش به زن چنان لبریز از عشق بود که حتی خودش هم باور میکرد عاشق اوست.

دستی به پیشانیاش کشید. «دارم خواب میبینم.» اما لمس سرد کف پوش اتاق و صدای تیک تاک ساعت، هر چیزی جز خواب بود.
به سمت میز تحریر رفت. روی میز، دفترچه خاطراتش باز بود. دست خط خودش بود، اما جملاتی که میخواند متعلق به او نبود: «روز چهارم در دنیای جدید. هنوز هم احساس میکنم چیزی کم است. انگار بخشی از من در آن طرف مانده است.»
رادین با وحشت دفترچه را بست. او هرگز چنین چیزی ننوشته بود. در همین لحظه صدای قدمهایی از راهرو به گوش رسید. در باز شد و همان زنی که در عکس بود، با لبخندی گرم وارد شد و گفت: «بیدار شدی عزیزم؟ صبحانهات را آماده کردم.»
رادین خواست فریاد بزند، خواست بگوید «تو کی هستی؟»، اما در کمال وحشت متوجه شد که کنترل بدنش را از دست داده است. در حالی که در درونش جیغ میکشید، دید که لبهایش به طور خودکار بالا میروند و لبخندی مصنوعی میزنند. انگار بدنش در این دنیا، دستورات دیگری را اجرا میکرد. او را میدید که با آرامشی پوشالی به سمت زن میرود و دستش را دور او حلقه میکند، در حالی که ذهنش در یک زندان تاریک حبس شده بود و فریاد میزد: «من اینجا نیستم! من متعلق به این اتاق نیستم!»
همانطور که زن با مهربانی دست او را گرفته بود و به سمت پذیرایی میبرد، رادین نگاهی به آینه راهرو انداخت. لرزه بر اندامش افتاد. در انعکاس آینه، او را نمیدید؛ بلکه میدید که یک «موجود» با چهرهای شبیه به خودش، اما با چشمانی کاملاً سیاه و لبخندی بیش از حد پهن، پشت سرش ایستاده و دستهای استخوانیاش را دور گردن او حلقه کرده است.
رادین خواست فریاد بزند، اما وقتی دهانش را باز کرد، هیچ صدایی بیرون نیامد. متوجه شد که آن موجود در آینه، در حال کشیدنِ روح او به درون شیشه است.
زن ناگهان ایستاد و به آرامی سرش را چرخاند. لبخند مهربانش ناپدید شد و با صدایی که شبیه خشخشِ کاغذهای سوخته بود، در گوشش زمزمه کرد: «خیلی وقت بود منتظر بودم روحت برگرده ... تا بتونیم جای تو رو بگیریم.»
رادین با وحشت دید که دستهایش شروع به شفاف شدن کردند. او حالا در آینه بود و از پشت شیشه، با درماندگی به مردی نگاه میکرد که لباسهای او را پوشیده بود، لبخند او را زده بود و حالا داشت با همان زن، صبحانه میخورد.
او دیگر صاحب زندگیاش نبود؛ او فقط یک انعکاس بود که برای همیشه در یک اتاق سرد و ساکت، زندانی شده بود.
