
در شهري تاريك و باران زده، سوزی دختری ۱۵ ساله، ساده دل و زود باور زندگی میکرد. سوزی روحی پاک داشت، اما از تنهایی عمیقی رنج میبرد و تشنهی دوستی و محبت بود. همین سادگی بیحد و مرز، او را به طعمهای آسان برای موجودات شرور تبدیل میکرد.
روزهای تنهایی سوزی زمانی به پایان رسید که با جنی آشنا شد. جنی ظاهراً دختری ۲۰ ساله، زیبا، جذاب و پرانرژی به نظر میرسید؛ اما پشت این چهرهی فریبنده، رازی ترسناک پنهان بود: جنی در حقیقت هیولایی مار صفت بود که ذات واقعیاش ماری پلید و شیطانی بود. او تنها برای فریب دادن طعمههایش و جلب اعتمادشان، جسمی انسانی به خود میگرفت تا پس از سوءاستفاده کامل، آنها را به نابودی بکشاند.
جنی خیلی زود متوجه سادگی و وابستگی شدید سوزی شد. با زبانی نرم و رفتارهایی حساب شده، دل سوزی را به دست آورد و خودش را تنها دوست واقعی و پشتیبان او جا زد. سوزی که شیفتهی ظاهر آراسته و لحن گرم جنی شده بود، به مرور از خانواده و اطرافیانش فاصله گرفت و تمام و کمال در خدمت او درآمد.
خدمتگزاریهای سوزی آغاز شد. ابتدا جنی از او کارهای کوچکی مثل دروغگویی و پنهانکاری میخواست، اما به مرور، فرامین شومتر شدند. جنی، سوزی را مجبور میکرد دست به دزدی بزند، آبروی بیگناهان را ببرد و جنایتهای تاریکی را انجام دهد که جنی برایش نقشه میکشید. هرگاه سوزی دچار عذاب وجدان میشد، جنی با لبخندهای مسموم و محبتهای دروغین، او را خام میکرد. سوزی تصور میکرد با انجام این کارهای پلید، وفاداریاش را به بهترین دوستش اثبات میکند.
سوزی تبدیل به سایهای بیاختیار شده بود. او تمام کثافتکاریهای جنی را بر دوش کشید و تمام دستورات آن ابلیس را مو به مو اجرا کرد، غافل از اینکه در نظر جنی، چیزی جز یک ابزار یک بار مصرف برای نیل به اهداف شومش نیست.
زمانی که جنی به تمام خواستههایش رسید و سوزی دیگر کارایی خود را از دست داده بود، وقت قربانی کردن او فرا رسید.
در شبی سرد و تاریک، جنی، سوزی را به اعماق یک کارخانهی متروکهی ذوب فلزات برد؛ جایی که در مرکز آن، چاهی عمیق و جوشان از مواد مذاب سرخ میدرخشید و حرارت کشندهاش هوای اطراف را میسوزاند. سوزی با تعجب به چاه جوشان نگاه کرد و گفت: «جنی، چرا به اینجا آمدیم؟»
در همان لحظه، صدای جنی تغییر کرد و به هسهسی ترسناک تبدیل شد. سوزی چرخید و با صحنهای هولناک مواجه شد: چهره و بدن انسانی جنی شروع به دگرگونی کرد. پوستش مبدل به فلسهای درخشان و سبز-سیاه شد، چشمانش عمودی و زرد گشتند و از کمر به بالا به هیولایی شبیه به ماری عظیمالجثه و شیطانی تبدیل شد. ذات فیزیکی و واقعی مارگونهی او سرانجام در برابر چشمان وحشتزدهی سوزی به نمایش درآمد.
سوزی از ترس پس رفت و با صدایی لرزان گفت: «ت-تو... تو چی هستی؟»
جنی با زبانی دوپر و صدایی هسهسکنان، با قساوت زمزمه کرد: «من همان ماری هستم که تو با سادگیات در آغوش گرفتی، سوزی! تو فقط یک طعمهی احمق بودی که تمام کارهای کثیف مرا انجام دادی... و حالا وقت نابودی توست!»
قبل از آنکه سوزی بتواند فریاد بزند یا التماس کند، جنی با دم سنگین و فلسدارش ضربهای محکم به او زد و سوزی را به درون چاه مذاب پرت کرد. فریاد سوزی در میان شعلههای سرخ خفه شد و جسم و جانش در یک لحظه درون مواد مذاب تباه گشت. جنی، هیولای مارصفت، با لبخندی شیطانی خزيد و در دل تاریکی شب ناپدید شد.
