جوجهه… همون فسقلی پفپفی که هنوز نمیدونه دنیا چقدر بزرگه، ولی اعتماد به نفس ش اندازهی یه خروس لاریه 😆🐣. هر صبح همینجوری می پرید میاومد وسط حیاط، بالهاشو تکون میداد، یه نگاه میکرد به دور و بر، بعد خیلی جدی میگفت: «خب بچهها… امروز روز منه.» انگار قرار بود یه اتفاق بزرگ بیفته و همه منتظر باشن ببینن این فسقلی قراره چی کار کنه 😎🔥.بقیه جوجهها میگفتن: «داداش… تو هنوز از رو آجر نمیتونی بپری، آروم باش.» ولی اون؟ نه… اصلاً گوش نمیداد؛ تو ذهن خودش قهرمان بود، همون قهرمانی که فکر میکرد فقط کافیه یه روز تصمیم بگیره تا دنیا زیر پاش بلرزه 🐤💪.یه روز هم دقیقاً همین کارو کرد. رفت بالای سطل، یه نفس عمیق کشید، بالهاشو باز کرد، زیر لب گفت: «ببینید الان میرم آسمون…» 😤✨ بعد پرید؛ و خب، دقیقاً همونجا کنار سطل افتاد 😐🐥. نه آسمونی، نه پروازی… فقط یه «پوف» کوچیک، یه کم خاک، و یه نگاه خجالتزده که انگار میگفت: «اِ… این چی بود الان؟» 😶🌫️جوجههای دیگه خندیدن 🤣🐣، ولی اون بلند شد، گرد و خاکشو تکون داد، خیلی جدی گفت: «خب… اولین تلاش بود. فردا میرم بالاتر.» 😆🔥 و همینش قشنگ بود؛ این که یه جوجهی فسقلی با اون بدن کوچیک و بالهای نصفه نصفه که اندازه یک پر مرغ هم نبودن ، هنوز فکر میکرد میتونه دنیا رو بترکونه و هیچ چیزی جلوشو نمتونه بگیره 🐥💛.گاهی آدمها هم همینجورن؛ کوچیکن و خستهان، تجربه ندارن، ولی یه چیزی تو دلشون میگه: «فردا میرم بالاتر.» و همین فکر، همین شیطنت، همین امید، دنیا رو قشنگتر میکنه 🩵🐣✨


Parsa 💙
Illustration by ❤️Microsoft Copilot