
تو شاید فقط رد شدی،
مثل نسیمِ بیهوا،
مثل نگاهی که نمیمونه،
ولی من هنوز دارم میخندم—
نه از بیخیالی،
از اینکه حتی عشق بیصدا هم
میتونه بلا باشه، ناز باشه، طلا باشه.
تو شاید هیچوقت نپرسیدی،
ولی من جواب دادم با دیگ،
با شیههی نرم،
با حلزونی که آهسته میلغزه
روی خاطرهی کاکتوس زخمی.
تو شاید فقط یه تصویر بودی،
توی پسزمینهی ویرگول،
ولی من از همون پسزمینه
یه آیین ساختم،
یه پست،
یه نامهی شبانه
برای جوجهای که سلطنت نکرد،
فقط جیک زد،
و رفت.
تو شاید فقط رد شدی،
ولی ردت هنوز اینجاست،
توی دیگ من،
توی شیههی من،
توی لبخند کودک درونم
که هنوز دوسالهست،
ولی شعر میگه،
و میفهمه
که حتی عشق بیصدا هم
میتونه بلا باشه، ناز باشه، طلا باشه.
@
!