گاهی آدم یه نفر رو تو زندگیش داره که نمیدونه چرا این قدر براش مهم شده 😶🌫️ ، فقط میبینه یه جور پاکی تو وجودش هست، یه جور بی تجربگیِ قشنگ، یه جور معصومیتی که آدم دلش نمیخواد دنیا خرابش کنه، و همین باعث میشه هر چی تجربهٔ تلخ و سخت و سنگین توی زندگی جمع کرده، هی بخواد بریزه جلوش، هی بخواد بگه ببین این راه خطرناکه، ببین این آدم خوب نیست، ببین این درد رو نخور، اما انگار هر چی میگی، هر چی توضیح میدی، هرچی هشدار میدی، نمیرسه، نمیچسبه ، انگار باید خودش بره، خودش زمین بخوره، خودش بسوزه، خودش اون لحظهای رو لمس کنه که تو هزار بار گفتی، اون لحظهای که دل آدم میلرزه و میفهمه اعتماد اشتباهی چقدر میتونه آدم رو له کنه، و تو فقط نگاه میکنی، نه از بالا، نه از روی غرور، فقط از روی نگرانی، از روی دلسوزی، از روی این که نمیخوای اون آدمی که اینقدر برات عزیزه، این قدر ساده، این قدر بیدفاعه، این قدر کم تجربهست، یه هو بیفته وسط یه درد بزرگ و نفهمه از کجا خورده.😔
بعد یه جایی میرسی که میبینی هر چی گفتی، هر چی هشدار دادی، هر چی تجربه گذاشتی وسط، باز هم انگار دنیا باید خودش درس بده بهش 😔، باز هم انگار باید یکی بیاد و زخمش بزنه، باز هم انگار باید خودش بفهمه، و تو میمونی بین دو راه، بمونی و بجنگی برای کسی که حرفت رو نمیشنوه، یا بری و بذاری خودش تجربه کنه، و سختترین تصمیم دنیا همینجاست😶🌫️😔، وقتی میفهمی بعضی آدمها تا خودشون نسوزن، هیچ چیزی رو باور نمیکنن، نه خطر رو، نه آدم اشتباهی رو، نه درد رو، نه اشتباه رو، و تو فقط نگاه میکنی، از دور، از نزدیک، با دل نگرانی، با سکوت، چون میدونی هرچی بگی، هر چی بگی و توضیح بدی، آخرش باید خودش بفهمه.
و یه روزی میرسه که میبینی اما فهمیده، زخمی، خسته، دل گرفته شده ، اما فهمیده، فهمیده چرا میگفتی مراقب باش، فهمیده چرا دل نگران بودی، فهمیده چرا رفتی، چرا سکوت کردی، چرا گذاشتی خودش تجربه کنه، و تو میمونی با یه حس عجیب، یه چیزی بین آرامش و تلخی 😔، یه چیزی بین «دیدی؟» و «کاش نمیدیدی»، یه چیزی بین «بالاخره فهمید» و «کاش بدون درد میفهمید»، اما زندگی همین جوریه، بعضی آدمها تا نسوزن، هیچ چیزی رو لمس نمیکنن، و تو فقط میتونی از دور نگاه کنی و امیدوار باشی اینبار دردش تبدیل بشه به فهم، نه به شکست.😔💙🌱

Parsa 🩵
Illustration by ❤️Microsoft Copilot