
برای تو مینویسم برای تو که هیچ وقت نفهمیدی حرفهایی که نصفه میگفتم از سر بیحوصلگی نبود از سر این بود که نمیدونستم باید چقدرش رو بگم و چقدرش رو نگه دارم برای خودم برای تو که همیشه فکر میکردی آدمها همینجوری میان و میرن و هیچ چیزی پشت مکثهاشون نیست برای تو که هیچوقت نپرسیدی چرا بعضی جملهها رو نیمه کاره ول میکردم چرا بعضی شبها بیدلیل ساکت میشدم چرا بعضی روزها حرفهام کوتاهتر از همیشه بود برای تو مینویسم چون یه چیزی تو دل آدم میمونه یه چیزی که نه اسم داره نه دلیل فقط یه حضور ریزه که آدم نمیدونه باید بندازتش دور یا نگهش داره و من اینو نگه داشتم نه چون هنوز چیزی مونده نه چون دلم گیر کرده نه چون دنبال جوابم فقط چون بعضی آدمها یه جوری توی ذهن آدم میمونن حتی وقتی هیچ وقت نفهمیدن باید بمونن یا نه و این نوشته هم برای همون جاست همون جایی که هیچ وقت دیده نشد ولی همیشه یه جوری حضور داشت یه جوری که انگار زیر لب تکرار میشه انگار یه آهنگ بیکلامه که نمیدونی از کجا شروع شده فقط میدونی هنوز تموم نشده.


Parsa 🩵
Illustration by ❤️Microsoft Copilot