دیروز از آرامش نوشتم…
ولی انگار بعضیها تو حالش نبودن و حرفم خوب جا نیفتاد.
گفتم اینبار یهکم سادهتر، از نگاه نو بگم؛
بدون استعارههای سنگین، بدون فصل و برکه و برگ…
فقط همون چیزی که واقعاً تو دل آدم میگذره.آرامش همیشه اون چیزی نیست که فکر میکنیم.
گاهی اصلاً شبیه سکوتِ کامل نیست، شبیه لبخندِ بیدرد نیست، شبیه اون عکسهای باغ و برکه و نورِ غروب هم نیست.
یه وقتایی آرامش فقط همون لحظهایه که آدم میگه:
«باشه… من امروز نمیخوام قوی باشم.»آرامش شاید وقتی میاد که آدم دست از جنگیدن با خودش برمیداره.
نه اینکه درد تموم بشه، نه اینکه زخمها خوب بشن…
فقط یه جایی میفهمی لازم نیست هرچیزی رو حل کنی، لازم نیست همهچی رو بفهمی، لازم نیست همیشه حالت خوب باشه.گاهی آرامش از جنس ساختن نیست؛
از جنس ول کردنِ چیزیه که مدتها باهاش کلکل کردی.
از جنس همون لحظهای که میگی:
«باشه… بذار همینجوری که هست باشه.»آرامش از نگاه نو یعنی بفهمی فصلها همیشه با هم هماهنگ نیستن.
یکی وسط بهار گریه میکنه،
یکی وسط زمستون میخنده،
یکی هم مثل درختی که دیر سبز میشه،
فقط زمان بیشتری لازم داره.آرامش یعنی همین…
یعنی بفهمی لازم نیست مثل هیچکس باشی،
لازم نیست خودتو با زندگی کسی مقایسه کنی،
لازم نیست نقش آدمِ همیشه قوی رو بازی کنی.گاهی همین که خاموش نمیشی،
همین که هنوز یه گوشهی کوچیک برای نفس کشیدن داری،خودش آرامشه.🌿✨

Parsa 💙
Illustration by ❤️Microsoft Copilot