صبح هنوز کامل بیدار نشده بود، هوا یهجوری بین سردی شب و گرمای روز گیر کرده بود، اونجوری که نفس آدم بخار میشه ولی آفتاب هم یواشکی از پشت درختها سرک میکشه. دختر کنار دریاچه وایساده بود و با نوک انگشتش آب رو خط میانداخت، موجهای ریز میدویدن و برمیگشتن. بوی خاک نمخورده میاومد همه جا رو گرفته بود ، همون بویی که انگار میگه شب یهکم بارون زده. پرنده ی خوش صدا رو شاخه نشسته بود نغمه عاشقانه سر میداد.
همون موقع از اونطرف آب سر کله ی قوی سفید پیدا شد، مثل یک تیکه ابری که از آسمان آبی با نسیم ملایم عبور میکرد ؛ انگار آب خودش راه برایش باز کرده بود . دختر اولش جا خورد ولی قو نزدیک شد، اونقدر نزدیک که انعکاس صورت دختر افتاد روی آب کنار صورت قو. باد کوچیکی از سمت جنگل اومد و موهای دختر رو برد عقب، برگهای ریز روی آب تکون خوردن.
قو یه لحظه وایساد و بعد آروم سرشو آورد جلو، نگاهش یهجوری بود که انگار میگفت: «تو یه مدت زیادیه با خودت درگیر بودی.» دختر همونجا نشست کنار آب، خاک زیر پاش نرم بود. قو هم اومد کنارش، بدون حرکت اضافه، فقط نشست. صدای آب که به سنگهای کوچیک میخورد یه ریتم آروم داشت، اون ریتمی که آدم رو از فکرهای سنگین میکشه بیرون.

دختر یه نفس عمیق کشید؛ بوی دریاچه، بوی گیاههای کنار آب، بوی صبح… همهش قاطی شد. قو سرشو گذاشت روی پای دختر. دختر یه لبخند کوچیک زد، نه از خوشحالی، از اون لحظههایی که آدم یه چیزی رو میفهمه و یهکم سبک میشه. آفتاب کمکم از پشت درختها بالا اومد و نورش افتاد روی پرهای قو، انگار پرهاش برق میزدن.
دختر همونجا فهمید بعضی موجودات لازم نیست حرف بزنن، لازم نیست کاری کنن؛ همین که هستن، همین که کنار آدم میمونن، خودش یه دنیا آرامشه. از اون روز هر وقت دلش میگرفت، هر وقت فکرهاش سنگین میشدن، قو یهجوری پیدا میشد؛ از بین درختها، از وسط مه، از کنار آب… مهم نبود از کجا. فقط میاومد و مینشست کنار دختر، مثل یه رفیق قدیمی که لازم نیست چیزی بگه تا آدم آروم بشه.

Parsa 💙
Illustration by ❤️Microsoft Copilot