
رمضان حرم سال است و لیلةالقدر، ضریح زمان. در این شب سیهزارشب، سیمرغی از قفس پر زد. سیمرغی که خود حرمِ بشر بود، از مسجد - که حرمِ خاک است - و از محراب - که ضریحِ زمین است - بال گشود و راهِ آسمان گرفت. ضریح تاریخ از کنج حرم خاک، در ضریح تقویم، پای در راه حرم افلاک مینهد و سر بر آستان عرش، ضریحِ هر دو جهان، میساید - که هم از گِرد عرش به بیتالمعمور - ضریح حرم افلاک - و سپس کعبه - ضریح حرم خاک - فرود آمده بود و باز امشب به موطن خود، عرش، رجعت میکند. شگفتا که قرآن - ضریحِ کلمات - نیز در همین شبِ سیهزارشب - ضریح زمان - به آستان بیتالمعمور و سپس به حرم حجاز فرود آمده بود؛ مگر نه این است که علی، قرآن ناطق است؟
ای مُنزلِ کتاب صامت و رافعِ کتابِ ناطق در یک شب!
«درد میدانم و دارو نمیدانم.
یا میدانم، خوردن نمیتوانم.
نیارم گفت که این همه درد چرا بهرهی من؟
نه دست رسد مرا به معدنِ چارهی من؟
به شغلِ درد و بیم تاوانِ نشستن به ماتم چند توان؟
سبحانالله!...»
سبحانک یا لا اله الا انت...
الغوث...
الغوث...
خلصنا من النار یا رب...