سلام
امروز، یعنی همین الان که صدای صفحه کلید اتاقم رو پر کرده و دکمهها یکی یکی زیر دستم صدا میکنن به سرم زد یه دلیل خوب برای نوشتن پیدا کنم و بهترین دلیلی که پیدا کردم بیدلیل نویسیه.
میخوام بشینم پشت کیبورد و از همون «آنی» که از مغزم میگذره بنویسم و برای این نوشتن چند قانون میذارم.
قانون اول: در هیچ فکری عمیق نمیشم!
قانون دوم: از Backspace کمترین استفاده رو میکنم.
برای این قوانین هم دلیل خاص خودم رو دارم!
دلیل قانون اول اینه که میخوام موضوعات بیشتری رو از ذهنم رد کنم و فکرم رو متمرکز روی یک حوزه نکنم.
دلیل قانون دوم هم اینه که میخوام بدونم اشتباه کردن هم محدودیتی داره و دوست دارم با حداقل اشتباه به مقصدم برسم، این قانون رو صرفا برای چالشیتر کردن وضعیت انتخاب کردم.
خلاصه اینکه شروع میکنم و اسمش رو میذارم بیدلیل نویسی.
نوشتههایی که از این به بعد با این تیتر میخونید همه از همین قانون پیروی میکنن.
راستی یه قانون دیگه هم همین الان به سرم زد که الان یادم رفت هر موقع یادم اومد اونم حتما اضافه میکنم!
آها یادم اومد، مجموعه بیدلیلنویسی سعی میکنم سادهترین و کوتاهترین جملات رو استفاده کنم.