ویرگول
ورودثبت نام
Parnia Vali
Parnia Vali
Parnia Vali
Parnia Vali
خواندن ۱۳ دقیقه·۸ روز پیش

توقیف یاعدم امکان توقیف ارز دیجیتال

چالش‌های حقوقی ارز دیجیتال در ایران: از خلأ قانونی تا دوگانگی رویه قضایی

چکیده

ارز دیجیتال در ایران با وجود پذیرش گسترده اجتماعی (بیش از ۲۴ میلیون کاربر)، همچنان در وضعیتی مبهم و متناقض قرار دارد. این مقاله با روش توصیفی-تحلیلی، چالش‌های حقوقی این حوزه را در چهار محور بررسی می‌کند: خلأ قانونی و ابهام در ماهیت حقوقی، تعارض نهادی، ممنوعیت پرداخت و ریسک‌های تجاری، و چالش‌های مالیاتی و نظارتی. سپس با تمرکز بر رویه قضایی، نشان می‌دهد که چگونه نظریه مشورتی اداره کل حقوقی قوه قضاییه (۱۴۰۱/۰۸/۱۴) توقیف رمزارز در اجرای احکام مدنی را به دلیل «عدم رسمیت معاملات داخلی» و «عدم امکان مزایده» ممنوع اعلام کرده، در حالی که در پرونده‌های کیفری (مانند کریپتولند) توقیف در عمل انجام می‌شود. مقاله با مقایسه رویه آمریکا و اروپا — که در آن‌ها توقیف رمزارز با استفاده از تحلیل بلاکچین و الزامات KYC صرافی‌ها پذیرفته شده است — نشان می‌دهد که مشکل ایران نه ناتوانی فنی در شناسایی، بلکه یک مانع حقوقی خودساخته است. در نهایت، مقاله استدلال می‌کند که وضعیت «مال است اما پول نیست» تا زمان تدوین قانون جامع ادامه خواهد یافت و رمزارز احتمالاً به عنوان «دارایی دیجیتال تحت نظارت» شناخته خواهد شد، نه پول و نه غیرقانونی.

واژگان کلیدی: ارز دیجیتال، رمزارز، رویه قضایی، توقیف، مال بودن، ابزار پرداخت، ایران

---

۱. مقدمه

ارز دیجیتال در ایران پدیده‌ای است که قانونگذار را غافلگیر کرده است. بیش از ۲۴ میلیون کاربر ایرانی، یعنی نزدیک به یک‌سوم جمعیت کشور، به نحوی با رمزارز در ارتباطند، اما نظام حقوقی ایران هنوز نتوانسته است جایگاه این دارایی نوظهور را به روشنی تعیین کند. این تأخیر، پیامدهای عملی جدی به همراه داشته است: از یک سو، بدهکاران می‌توانند دارایی خود را به رمزارز تبدیل کنند و از دید سازوکار اجرای احکام پنهان شوند؛ از سوی دیگر، قربانیان کلاهبرداری‌ها با وجود شناسایی رد پول، در بازگرداندن دارایی خود با موانع حقوقی روبرو می‌شوند.

این مقاله می‌کوشد تا تصویری جامع از چالش‌های حقوقی ارز دیجیتال در ایران ارائه دهد. پرسش اصلی این است: چرا نظام حقوقی ایران با وجود شناسایی فنی امکان ردیابی رمزارز، از توقیف آن در اجرای احکام مدنی امتناع می‌کند؟ و این وضعیت تا کجا ادامه خواهد یافت؟ برای پاسخ، ابتدا چالش‌های کلی حقوقی بررسی می‌شود (بخش ۲)، سپس رویه قضایی ایران در مورد توقیف رمزارز تحلیل می‌شود (بخش ۳)، در ادامه رویه آمریکا و اروپا به عنوان نقطه مقایسه ارائه می‌شود (بخش ۴)، و در نهایت تناقض «مال بودن» و «ابزار پرداخت نبودن» و چشم‌انداز آینده بررسی می‌شود (بخش ۵).

---

۲. چالش‌های کلی حقوقی ارز دیجیتال در ایران

۲.۱. خلأ قانونی و ابهام در ماهیت حقوقی

اصلی‌ترین چالش، نبود چارچوب قانونی صریح برای رمزارزهای غیرمتمرکز (مانند بیت‌کوین) است. اگرچه قانون بانک مرکزی (۱۴۰۲) «رمزپول ملی» را تعریف کرده، اما جایگاه رمزارزهای خارجی همچنان مبهم است. این ابهام باعث شده دادگاه‌ها در صدور احکام (مانند رد مال یا مطالبات) با تردید روبه‌رو شوند، زیرا مشخص نیست رمزارز را باید «مال» تلقی کرد یا «ارز».

۲.۲. تعارض نهادی و متولی نامشخص

سال‌هاست که نهادهای مختلفی مانند بانک مرکزی، مرکز ملی فضای مجازی و وزارت اقتصاد مدعی تنظیم‌گری این حوزه هستند. هرچند در سال‌های اخیر بانک مرکزی به‌عنوان متولی انحصاری معرفی شده، اما این تغییر رویکرد هنوز در عمل با چالش‌های اجرایی و هماهنگی بین‌بخشی مواجه است.

۲.۳. ممنوعیت پرداخت و ریسک‌های تجاری

بانک مرکزی استفاده از رمزارز را به‌عنوان ابزار پرداخت برای خرید کالا و خدمات ممنوع کرده است. این در حالی است که معاملات به صورت رسمی جرم‌انگاری نشده‌اند؛ نتیجه این سیاست دوگانه، رانده شدن معاملات به بازارهای غیررسمی و افزایش ریسک کلاهبرداری و پولشویی است.

۲.۴. چالش‌های مالیاتی و نظارتی

نبود زیرساخت مالیاتی مناسب و سازوکارهای احراز هویت (KYC) شفاف، یکی از موانع جدی تنظیم‌گری است. همچنین، به دلیل ماهیت شبه‌ناشناس تراکنش‌ها، ردیابی جرایم مالی و اجرای احکام قضایی (مانند بازگرداندن دارایی قربانیان) با دشواری جدی روبه‌روست.

---

۳. رویه قضایی ایران در مورد توقیف رمزارز

۳.۱. موضع اصلی: عدم امکان توقیف در اجرای احکام مدنی

نظریه مشورتی اداره کل حقوقی قوه قضاییه (تاریخ ۱۴۰۱/۰۸/۱۴) صریحاً اعلام کرده است که به دلیل عدم رسمیت معاملات رمزارز در مبادلات داخلی (بر اساس مصوبه ۱۳۹۸ بانک مرکزی)، توقیف و فروش آن از سوی دایره اجرا ممکن نیست. این موضع، اصلی‌ترین مانع حقوقی برای توقیف رمزارز به عنوان مال محکوم‌علیه است. منطق نظریه بر یک واقعیت عملی استوار است: دستگاه قضایی نمی‌تواند روش قانونی برای «فروش» (مزایده) این دارایی پیدا کند، و حتی اگر قاضی دستور توقیف صادر کند، پس از توقیف نمی‌تواند آن را به پول نقد تبدیل کند و به طلبکار بدهد.

۳.۲. استثنائات و فروض امکان‌پذیر

برخی تحلیل‌های حقوقی و رویه‌های عملی، توقیف را در شرایط زیر ممکن دانسته‌اند:

· توافق طرفین: اگر دادبرده (طلبکار) و دادباخته (بدهکار) بر مبادله رمزارز به جای محکوم‌به توافق کنند، توقیف امکان‌پذیر است.

· همکاری محکوم‌علیه: چنانچه محکوم‌علیه خودش دسترسی به کیف پول یا حساب صرافی را در اختیار دادورز قرار دهد، صورت‌برداری و توقیف انجام می‌شود.

· رمزارز به عنوان عین محکوم‌به: اگر حکم صادرشده مستقیماً ناظر به انتقال رمزارز باشد (نه پول)، اجرای آن متفاوت است. در یکی از آرای صادره، دادگاه خوانده را به انتقال بیت‌کوین به کیف پول خواهان محکوم کرده است.

۳.۳. رویه در پرونده‌های کیفری (تفاوت با مدنی)

در حوزه کیفری، رویه متفاوت است. در پرونده‌های کلان مانند «کریپتولند»، قوه قضاییه اعلام کرده که اموال مرتبط شناسایی و توقیف شده‌اند و فرآیند رد مال در جریان است. این نشان می‌دهد که در دامنه اجرای احکام کیفری (رد مال)، توقیف رمزارز در عمل انجام می‌شود، هرچند چالش‌های فنی و قانونی خود را دارد. این دوگانگی خود نشان‌دهنده بی‌ثباتی و عدم انسجام رویه است.

۳.۴. آیا قاضی می‌تواند استدلال خلاف نظریه مشورتی ارائه دهد؟

نظریه مشورتی از نظر قانونی برای دادگاه‌ها الزام‌آور نیست و قاضی از نظر تئوری می‌تواند بر اساس درک خود از قانون و عدالت، استدلال متفاوتی ارائه دهد. اما در عمل، این کار بسیار دشوار است، زیرا: نخست، منطق اصلی نظریه (عدم امکان مزایده) به سختی قابل رد است؛ دوم، رویه قضایی فعلی تقریباً به طور کامل از موضع «عدم امکان توقیف» پیروی می‌کند؛ و سوم، انحراف از نظر اداره کل حقوقی در پرونده‌های خاص ممکن است خطر نقض در مرحله تجدیدنظر را به همراه داشته باشد. تنها «شکاف» واقعی، مواردی است که طرفین با رضایت خود همکاری می‌کنند یا حکم مستقیماً ناظر به انتقال رمزارز است.

۳.۵. شکاف بین قانون و واقعیت

نتیجه عملی رویه فوق، همان چیزی است که در جامعه مشاهده می‌شود: یک بدهکار می‌تواند به راحتی دارایی خود را به رمزارز تبدیل کند و چون قانون توقیف آن را در اجرای مدنی به رسمیت نمی‌شناسد، عملاً از دید سازوکار اجرا پنهان می‌ماند. این وضعیت باعث می‌شود که محکوم‌علیه با داشتن مال فراوان، خود را «معسر» نشان دهد و طلبکار به حق خود نرسد. برخی حقوقدانان این رویکرد را به شدت نقد کرده‌اند و پرسیده‌اند: «آیا صحیح است قضات محترم صرفاً به جهت ممنوع بودن معامله در داخل کشور... اموال محکوم‌علیه را توقیف نکنند؟»

---

۴. رویه آمریکا و اروپا: نقطه مقایسه

۴.۱. آمریکا: پیشرو در مصادره کیفری و مدنی

آمریکا گسترده‌ترین و تهاجمی‌ترین رویه را در توقیف رمزارز دارد که عمدتاً در چارچوب مصادره مدنی (Civil Forfeiture) و مصادره کیفری (Criminal Forfeiture) انجام می‌شود. وزارت دادگستری آمریکا به‌طور مکرر اقدام به طرح دعاوی مصادره مدنی علیه رمزارزهایی می‌کند که ادعا می‌شود از جرایمی مانند کلاهبرداری عاطفی به دست آمده‌اند. با وجود پذیرش گسترده، رویه آمریکا با انتقادات جدی حقوقی مواجه است؛ از جمله «مصادره ضمنی» (Implicit Forfeiture) که در آن دولت بیت‌کوین‌های متهم را بدون ذکر صریح در حکم مصادره و بدون رعایت تشریفات قانونی توقیف کرده و نقض اصل انصاف رویه‌ای (Procedural Due Process) متمم پنجم قانون اساسی تلقی شده است.

۴.۲. اروپا: حرکت به سوی هماهنگی و ابزارهای نوین

اروپا نیز توقیف و مصادره رمزارز را به رسمیت شناخته، اما رویکرد آن به دلیل ساختار چندلایه (اتحادیه اروپا و کشورهای عضو) و تلاش برای هماهنگی، متفاوت است. در اکتبر ۲۰۲۶، اتحادیه اروپا به همراه هشت کشور دیگر پروتکل الحاقی به کنوانسیون ورشو را امضا کردند که به‌طور صریح توقیف و مصادره رمزارز را در چارچوب جرایم سایبری و پولشویی تسهیل می‌کند و به مقامات اجازه می‌دهد در موارد فوری، بدون اطلاع قبلی، دارایی‌های رمزارزی را مسدود یا توقیف کنند. با این حال، رویه در سطح کشورهای عضو یکسان نیست: در برخی کشورها رمزارزهای توقیف‌شده تا زمان مصادره نگهداری می‌شوند، در حالی که در کشورهای دیگر بلافاصله فروخته می‌شوند تا از نوسان قیمت جلوگیری شود. یک چالش عمده، کمبود مهارت فنی در سطح مجریان قانون است؛ تا حدی که در برخی موارد، کیف پول‌های توقیف‌شده قبل از مصادره هک شده و خالی شده‌اند.

۴.۳. چگونه دارایی‌های «غیرقابل شناسایی» توقیف می‌شوند؟

این یک تناقض ظاهری مهم است. وقتی می‌گوییم رمزارز «قابل شناسایی نیست»، منظور این نیست که هیچ ردی از آن وجود ندارد؛ بلکه به این معناست که ابزار فنی و حقوقی برای تبدیل آن ردی به «مال قابل توقیف» در اختیار نیست. در آمریکا و اروپا، این شکاف با ترکیبی از تحلیل بلاکچین و الزامات قانونی بر صرافی‌ها پر می‌شود. شرکت‌هایی مانند Chainalysis و CipherTrace ابزارهایی ساخته‌اند که داده‌های خام بلاکچین را تحلیل کرده و جریان پول را ردیابی می‌کنند. در عمل، پلیس فدرال برزیل با استفاده از این ابزارها توانست پول‌های دزدیده‌شده از یک شهرداری را از طریق ۱۶ صرافی مختلف در سراسر جهان ردیابی کند و نهایتاً رمزارز را توقیف نماید. در هلند، یک مقام اجرایی با بررسی داده‌های مالیاتی و بانکی متوجه شد یک محکوم به ظاهر بی‌بضاعت، ۱۲۴ هزار یورو بیت‌کوین در صرافی Bitvavo دارد؛ بلافاصله دستور توقیف صادر و دارایی مسدود شد.

۴.۴. چرا این چرخه در ایران کامل نمی‌شود؟

در ایران، هر دو حلقه این زنجیره با مشکل مواجه است: حلقه فنی — به دلیل تحریم‌ها، دسترسی به ابزارهای پیشرفته تحلیل بلاکچین محدود است و نیروی متخصص کافی وجود ندارد؛ حلقه قانونی — صرافی‌های ایرانی ملزم به اجرای کامل KYC نیستند و بسیاری از کاربران از صرافی‌های خارجی استفاده می‌کنند که اطلاعاتشان در دسترس مقامات ایرانی نیست. حتی اگر رد پول پیدا شود، همکاری قضایی بین‌المللی برای دریافت اطلاعات از صرافی خارجی بسیار دشوار است. به همین دلیل است که یک قاضی ایرانی ممکن است با وجود اینکه می‌داند متهم رمزارز دارد، نتواند آن را «شناسایی» و «توقیف» کند، در حالی که همتای آمریکایی‌اش با یک درخواست به صرافی، دارایی را مسدود می‌کند.

---

۵. تناقض «مال بودن» و «ابزار پرداخت نبودن»

۵.۱. از منظر «مال بودن»: حمایت نظری و عمل قضایی

از دیدگاه نظری حقوقی، فضای قابل توجهی برای شناسایی رمزارز به عنوان «مال» وجود دارد. بسیاری از پژوهش‌های حقوقی معتقدند که بر اساس معیارهای حقوق مدنی ایران برای «مال» (ارزش اقتصادی، منفعت عقلایی، قابلیت تملک انحصاری)، دارایی‌های دیجیتال با این ویژگی‌ها مطابقت دارند و باید به عنوان «مال» شناسایی شوند تا موضوع قرارداد، ارث، جبران خسارت و سایر روابط حقوقی قرار گیرند. تعریف «مال» در قانون مبارزه با پولشویی ایران (شامل دارایی‌های مادی و غیرمادی) نیز فضایی برای تفسیر فراهم می‌کند. در رویه قضایی، دادگاه‌ها در واقع رمزارز را به عنوان هدف قابل توقیف یا بازگرداندن می‌شناسند؛ در پرونده‌های کیفری، مقامات قضایی رمزارزهای مرتبط با متهمان را توقیف کرده‌اند و نظرات مشورتی نیز بیان می‌کنند که در پرونده‌های کلاهبرداری، متهم باید «به همان مقدار رمزارز» به قربانی بازگرداند.

۵.۲. از منظر «ابزار پرداخت»: به صراحت رد شده است

در سطح مقررات مالی و معاملات روزمره، وضعیت کاملاً متفاوت است و رمزارز به عنوان ابزار پرداخت قانونی شناخته نمی‌شود. بانک مرکزی ایران به صراحت استفاده از رمزارز را برای پرداخت کالا و خدمات ممنوع کرده است. نظرات قضایی نیز اشاره می‌کنند که پرداخت بدهی با رمزارز باعث برائت ذمه نمی‌شود، زیرا از «رسمیت پرداخت» برخوردار نیست. نظرات مشورتی قوه قضاییه به صراحت بیان می‌کنند که رمزارزهایی مانند بیت‌کوین «ارز خارجی رایج» تحت قانون مبارزه با قاچاق کالا و ارز نیستند. تلاش‌ها برای گنجاندن رمزارز در چارچوب «ارز» در اصلاحیه قانون مبارزه با قاچاق کالا و ارز نیز در نهایت از متن نهایی حذف شد.

۵.۳. چرا اجازه فعالیت صرافی‌ها داده می‌شود؟

این یک تناقض ظاهری است که ریشه در این واقعیت دارد: ایران «معاملات رمزارز» را ممنوع نکرده، بلکه تنها «استفاده از آن به عنوان ابزار پرداخت» و «به رسمیت شناختن آن به عنوان ارز قانونی» را ممنوع کرده است. صرافی‌ها در فضای خاکستری «مجاز اما غیررسمی» فعالیت می‌کنند، نه در وضعیت «غیرقانونی». دولت در حال تبدیل وضعیت «خاکستری» به «تحت نظارت» است: در سال ۲۰۲۵، رئیس‌جمهور ایران به طور رسمی بانک مرکزی را به عنوان «تنها نهاد نظارتی» برای رمزارزها تعیین کرد و تمام فعالان این حوزه را ملزم به دریافت مجوز از بانک مرکزی نمود. بانک مرکزی «مقررات تأسیس و فعالیت کارگزاران رمزارز» را تصویب کرد که رسماً فعالیت صرافی‌ها را قانونی کرد. تا آوریل ۲۰۲۵، ۶۱ پلتفرم فعال در حوزه رمزارز «موافقت‌نامه اولیه مشروط» دریافت کرده‌اند. منطق دولت این است: با صدور مجوز و الزام به ثبت اطلاعات، این پلتفرم‌ها را از زیرزمین به روی زمین می‌آورد تا بتواند پول‌شویی را کنترل کند، از سرمایه‌گذاران محافظت کند و در عین حال جریان ارز خارجی را نظارت نماید.

۵.۴. چشم‌انداز آینده

وضعیت «مال است اما پول نیست» به این دلیل است که سیستم حقوقی ایران در حال یافتن تعادل بین کنترل ارز و نظارت بر دارایی‌های دیجیتال است. تا زمانی که قانونگذار از طریق قانون (نه بخشنامه اداری) به صراحت «ماهیت حقوقی» رمزارز را تعیین نکند و مشخص نکند که در چه شرایطی می‌تواند به عنوان «مال» توقیف یا معامله شود، و در چه شرایطی به عنوان «ابزار پرداخت» ممنوع است، این تناقض ادامه خواهد یافت. در آینده قابل پیش‌بینی، رمزارز در ایران احتمالاً به عنوان یک «دارایی دیجیتال تحت نظارت» شناخته خواهد شد، نه پول و نه کاملاً غیرقانونی.

---

۶. نتیجه‌گیری

ارز دیجیتال در ایران در یک دوره گذار متناقض قرار دارد. از یک سو، بیش از ۲۴ میلیون کاربر و ده‌ها پلتفرم فعال، واقعیتی انکارناپذیر را ساخته‌اند که قانونگذار نمی‌تواند آن را نادیده بگیرد. از سوی دیگر، نظام حقوقی هنوز نتوانسته است جایگاه این دارایی نوظهور را به روشنی تعیین کند: نه به عنوان پول شناخته می‌شود، نه به عنوان ابزار پرداخت، و نه کاملاً غیرقانونی است.

این تناقض در رویه قضایی نیز بازتاب یافته است. در اجرای احکام مدنی، نظریه مشورتی اداره کل حقوقی قوه قضاییه توقیف رمزارز را به دلیل «عدم رسمیت معاملات داخلی» و «عدم امکان مزایده» ممنوع اعلام کرده است، در حالی که در پرونده‌های کیفری، توقیف در عمل انجام می‌شود. مقایسه با آمریکا و اروپا نشان می‌دهد که مشکل ایران نه ناتوانی فنی در شناسایی رمزارز (زیرا بلاکچین قابل ردیابی است)، بلکه یک مانع حقوقی خودساخته است: نبود سازوکار قانونی برای تبدیل رمزارز توقیف‌شده به پول نقد.

تا زمانی که این مانع برطرف نشود، شکاف بین قانون و جامعه ادامه خواهد یافت: بدهکاران از دید سازوکار اجرا پنهان می‌شوند، طلبکاران به حق خود نمی‌رسند، و اعتماد عمومی به نظام حقوقی کاهش می‌یابد. راه برون‌رفت، تدوین قانون جامع توسط مجلس است که ماهیت حقوقی رمزارز را تعیین کند، سازوکار اجرایی توقیف و مزایده آن را مشخص نماید، و آن را به عنوان «دارایی دیجیتال تحت نظارت» به رسمیت بشناسد — نه پول، نه کالای غیرقانونی.

---

منابع

1. نظریه مشورتی اداره کل حقوقی قوه قضاییه، شماره 7/1400/1602، مورخ ۱۴۰۱/۰۸/۱۷.

2. قانون بانک مرکزی جمهوری اسلامی ایران، ۱۴۰۲.

3. مصوبه شورای عالی مبارزه با پولشویی، ۱۳۹۸.

4. قانون مبارزه با پولشویی ایران.

5. قانون مبارزه با قاچاق کالا و ارز.

6. قانون اجرای احکام مدنی، ماده ۶۴.

7. گزارش‌های خبری قوه قضاییه درباره پرونده «کریپتولند».

8. گزارش‌های بانک مرکزی ایران درباره مقررات تأسیس و فعالیت کارگزاران رمزارز، ۲۰۲۵.

9. گزارش‌های یوروجاست (Eurojust) درباره توقیف و مصادره رمزارز در اتحادیه اروپا.

10. پروتکل الحاقی به کنوانسیون ورشو، اکتبر ۲۰۲۶.

11. گزارش‌های وزارت دادگستری آمریکا درباره مصادره مدنی رمزارز.

12. پرونده دیوان عالی آمریکا درباره «مصادره ضمنی» و نقض انصاف رویه‌ای.

13. گزارش‌های پلیس فدرال برزیل و پلیس اسپانیا درباره ردیابی رمزارز با ابزارهای تحلیل بلاکچین.

14. پرونده صرافی Bitvavo در هلند.

15. پرونده فروش اضطراری بیت‌کوین‌های توقیف‌شده در آلمان.

16. پژوهش‌های حقوقی ایرانی درباره ماهیت حقوقی رمزارز و امکان توقیف آن.

---

این مقاله با روش توصیفی-تحلیلی و بر اساس منابع کتابخانه‌ای و گزارش‌های رویه قضایی تدوین شده است. آرای ذکرشده در متن، نمونه‌هایی از رویه‌های موجود هستند و برای دسترسی به متن کامل آرا، مراجعه به پایگاه‌های حقوقی معتبر ضروری است.

ارز دیجیتالبانک مرکزی
۰
۰
Parnia Vali
Parnia Vali
شاید از این پست‌ها خوشتان بیاید