پروفسور یه گوشهی دنج رو انتخاب کرده. کنار پنجره و پشت به همه؛ رو به منظره ی طوفانی بیرون کافه. خمیازه کشان عینک مطالعهش رو روی بینی جابه جا میکنه و یه ورق به کتاب توی دستش میزنه.
هوا طوفانیه؛ گرگ و میش و غبار آلوده. زوزهی باد سرِ درخت سرو رو به این سو و اون سو پرتاب میکنه. جوری که دلم پیچ میخوره. صدای ترومپت از دیوار همسایه رد میشه.
تنها، تکیلا به دست با چشمهای بسته تو فضای خالی پایین سن به تنم تاب میدمو میرقصم. یه رقص خوب.