الان ساعت از ۳نیمه شب گذشته ومن غرق در افکار گذشته خود.رفتم به روزایی که کودکی بیش نبودم اما زمانه متوجه کودکی من نشد.تازه بازی کردن بابچه های همسایه رو یاد گرفته بودم .مریم ،سودابه،علی دوستای دوران بچگی من بودند.ما دنیای خودمون رو داشتیم اصلا فکرش رو نمیکردیم زمانه قراره برای ما چی رقم بزنه.همانطور که بازی میکردیم وشیطنت های کودکانه ،بزرگترها هم افکار شیطنت آمیز خودشون رو پیاده میکردن.یک روز صبح مثل همیشه با ناز ونوازش های مامان خانوم بیدارشدم با دستای مهربونش روی سرم دست میکشید ومیگفت دختر قشنگ کی هستی تو،ومن فقط میخندیدم وغرق در شادی بودم بلند میشدم وسریع آماده میشدم که برم برای بازی.قبل از هر چیز صورتم رو شستم ونشستم روی صندلی که صدای جیر جیرش سرم رو درد می آورد.تند تند صبحانه ای خوردم. وهراز گاهی لقمه ها به گلوم میپرید ومامان خانوم میزد پشتم ومیگفت کی گذاشته پشتت که نجویده لقمه ات رو قورت میدی ومیخندید .مامان خانوم نمیدونست که قراره امروز من مامان بشم وسودابه بچه ام وعلی بابا باشه .مریم هم طبق معمول میگفت منم رئیسم هرچی من گفتم همونه .مریم هیکلش حتی از علی هم درشت تر بود وما هممون ازش حساب میبردیم.
بقیه اش فردا شب
