
از همون اول ابتدایی با کتاب فارسی و املاء مشکل داشتم و هرچقدر هم بالاتر میرفتم این مشکل همراه بود با من وقتی که دستور و قواعد هم وارد کتابا شد که هیچی دیگه!
همون قدر که از خوندن ریاضی لذت میبردم خوندن ادبیات دردناک بود، اما چون مجبور بودم میخوندم!
مشکل اینجا نبود که من دوست نداشتم فارسی و ادبیات بخونم، مشکل این بود که یاد نمیگرفتم و برای فهمیدنش باید سخت تلاش میکردم!
یادمه دبیرستان که درس میخوندم با وجودی که شاگرد درسخون مدرسه نمونه بودم همیشه مستمر ادبیات نمرهام 8 یا 9 بود!!
شاید این موضوع بی تاثیر نبود که من یکم مشکل داشتم توی بیان کلمات یعنی دایره فرهنگ لغاتم خیلی کم بود و موقع حرف زدن برای بیان منظورم با کمبود کلمه مواجه میشدم و هم تلفظ بعضی از کلمات برام سخت بود، خیلی وقتا میشدم سوژه دوستام برای اشتباه ادا کردن بعضی کلمات!!
هیچ وقت نتونستم بفهمم دلیل این مشکل چیه؛ برای همین خیلی وقتا از حرف زدن با طرف مقابل در میرفتم یا همیشه پیام دادن رو ترجیح میدادم به زنگ زدن یا برای هیچوقت نتونستم سخنران یا ارائه دهنده خوبی باشم چون استرسی که موقع حرف زدن تحمل میکردم خیلی زیاد بود.
از وقتی که درسم تموم شد و وارد دنیای کار شدم و روزانه مجبور بودم با همکارام و بقیه صحبت کنم تا کارامو انجام بدم ، استرس و اضطرابم تا حدودی ریخت و الان نسبت به قبل اونقدری از حرف زدن نمیترسم البته کامل نه ولی از 100 در 100 شاید یه چیزی حدود 30 درصد پیشرفت داشتم و این برای من یعنی خیلی!!
گذشتیم و گذشتیم تا پیشنهاد ساخت پادکست مطرح شد و من قرار شد بشم میزبان آدمهایی که کار روزانهشون حرف زدن و سخنران بودن بود، کسایی که خودشون مربی و استاد خوب حرف زدن بودن و من باید مقابلشون مینشستم و باهاشون حرف میزدم.
تا الان که این نوشته رو مینویسم با 5 نفر صحبت کردم و کلا پادکستم 7 اپیزود داره که من توی اونها حرف میزنم ولی هنوزم که هنوزه موقع ادیت یا موقع شروع یه مصاحبه دیگه از خودم میپرسم تو همونی که یروزی با کسی ارتباط نمیگرفتی زیاد که مجبور نشی باهاش حرف بزنی؟!
شاید خیلی از کسایی که صدای من رو توی پادکست میشنون لرزش صدام رو موقع حرف زدن از استرس حس کنند که تمام حواسم به درست ادا شدن کلماتیه که میگم، و این رو فقط من میفهمم که وقتی که دارم با مهمانم مصاحبه میکنم و جاهایی ساکت میشم درواقع برای این نیست که حرف و موضوع یادم رفته بلکه توی ذهنم در حال گشتن و پیدا کردن کلمه برای جمله بندی صحبتم هستم.
خیلی از کسایی که منو میشناسن و باهام حرف زدن کاملا متوجه این میشن که خیلی وقتا توی جلمه بندی و یا رسوندن منظورم ضعیفم!
اما دلیلی که این همه حرف زدم این بود که آخرش بگم شاید اگه وقتی از انجام کاری میترسیم و هی عقب میندازیم و از زیرش درمیریم، درعوض باهاش مواجه بشیم و خودمون رو به چالش بکشیم به مرور زمان ترس از بین میره و وقتی به خودمون میایم میبینیم اون کار رو بعد از 1000 مرتبه اشتباه انجام دادن درست کردیم!!