مبتلای دردیم و خودمان را به بیحسیِ عمیقی زدهایم!
مرهمِ دیگرانیم و تنی پُر از زخم داریم...
ما یادگارِ دردیم، منتقل کنندهی خندههای دروغین.
پا به پای درد بالا آمدیم، جان کَندیم... از آرزوهایمان دل کندیم و دل سپردیم به درد.
خامِ گرمیِ دست دیگری شدیم و از شبهای سردِ پُر از دردمان عطرِ او را به امانت برداشتهایم.
کم جان نکندیم، کم سرِ زندگیِ نصفِنیمهمان از پا نیاُفتادیم و کم غصهِ نداشتن را نخوردیم...
کم سرِ آرامشِ نصفِ نیمهمان قمار نکردیم، دریچهی بازِ خوشبختی را بستیم و حالِ خوبمان را به بهای ارزان حراج کردیم و عشقِ ماندنی را هم از دست دادیم!
شبیه آن حال و هوا را نداریم، تک تکِ خیابانهای گذشته را وجب به وجب طی کنیم هم دیگر محال است حالِ سابقمان را داشته باشیم.
این ماییم، جامانده از زندگی و از داشتههای گذشته!
محو ماه شدهایم و بیخبر از اینکه با نردبانِ حالِ خسته و درماندهیمان نمیتوانیم به ماه برسیم و با نورِ سفیدش قلبِ سیاهمان را رنگ ببخشیم؛
دِگر توانِ ادامه دادن نداریم!
- پریا رحیمپور | پریا