راستش من مدتها فکر میکردم محتوا برای من نیست.
هر چیزی که از محتوا میدیدم، بیشتر شبیه شوآف بود؛
اینکه مدام خودت را نشان بدهی، حرف بزنی، دیده شوی و همیشه یک چیزی برای گفتن داشته باشی.
برای کسی مثل من که درونگراهست، این مدل از محتوا بیشتر ترسناک بود تا جذاب.
اما وسط همین فکرها، یک مشکل جدی در کارم داشتم:
احساس میکردم دچار کمفروشیام.
نه چون محصول نداشتم،
نه چون ایده نداشتم،
نه چون کار نمیکردم.
مشکل این بود که بلد نبودم کارم را درست معرفی کنم.
نمیدانستم چطور باید درباره محصولم حرف بزنم.
نمیدانستم چطور باید در فضای آنلاین مسیرم را پیدا کنم.
انگار داشتم تلاش میکردم، اما بدون نقشه.
من با همین حال و هوا وارد باشگاه محتوا شدم.
با کلی سؤال.
با کلی ابهام.
و با این حس که خیلی چیزها را بلد نیستم.
میخواستم بفهمم چرا نتیجهای که باید را نمیگیرم.
میخواستم سایت راه بیندازم.
میخواستم محتوا نوشتن را یاد بگیرم.
و مهمتر از همه، میخواستم بفهمم پشت کارهایی که انجام میدهم، چه منطقی باید باشد.
برای من، باشگاه محتوا فقط یک دوره آموزشی نبود.
واقعاً شبیه یک چراغ راه بود.
آنجا کمکم فهمیدم محتوا فقط پست گذاشتن نیست.
فقط دیده شدن نیست.
فقط حرف زدن هم نیست.
محتوا، یک راه برای معرفی درست است.
یک ابزار برای ساختن اعتماد است.
و یک مهارت جدی برای رشد کسبوکار.
این نگاه خیلی چیزها را برای من تغییر داد.
هم نگاهم به خودم،
هم نگاهم به کارم،
و هم نگاهم به آینده کسبوکارم و مجموعه «نقشگستران آتوسا».
من هنوز هم آدم پر سر و صدا یا اهل شوآفی نیستم.
اما حالا میدانم برای تولید محتوا، لازم نیست شبیه بقیه باشم.
فقط باید مسیرم را بشناسم، محتوا را بفهمم و یاد بگیرم صادقانه از کاری که انجام میدهم حرف بزنم.
اگر بخواهم همه این مسیر را در یک جمله خلاصه کنم، میگویم:
باشگاه محتوا چراغ راه یک نابلدِ مبتدی شد.