ویرگول
ورودثبت نام
پرهام صرامی
پرهام صرامیآهنگساز و روزنامه‌نگار حوزه کتاب و سرگرمی ، دانشجوی مهندسی کامپیوتر
پرهام صرامی
پرهام صرامی
خواندن ۲۵ دقیقه·۲ ماه پیش

بررسی و نقد کتاب مرگ و باغبان اثر گئورگی گاسپادینف؛ درختی که پس از باغبان می‌ماند

درباره پدر، فقدان، حافظه و ادبیاتی که می‌کوشد چیزی را از دست زمان نجات دهد. پدرم باغبان بود، اکنون باغ است.

مرگ و باغبان (ترجمه‌ی سهراب طاووسی)
مرگ و باغبان (ترجمه‌ی سهراب طاووسی)

منبع اصلی برای نوشتن این مقاله‌ی نقد و بررسی، نسخه‌ی فارسی این کتاب با ترجمه‌ی سهراب طاووسی و نسخه‌ی انگلیسی با ترجمه‌ی Angela Rodel است.


بعضی کتاب‌ها را نمی‌توان بی‌واسطه درباره داستانشان نوشت، چون داستان در آنها فقط سطح نخست ماجراست. «مرگ و باغبان» گئورگی گاسپادینف از همین دسته است؛ کتابی که در ظاهر روایت آخرین روزهای زندگی پدری بیمار و رابطه او با پسری است که شاهد خاموش فروریختن تدریجی بدن اوست، اما در عمق خود به پرسشی بسیار قدیمی‌تر و دشوارتر می‌رسد: وقتی کسی که بخشی از گذشته ما را در خود نگه داشته است می‌میرد، چه چیزی از گذشته و حتی از خود ما باقی می‌ماند؟ گاسپادینف در این اثر به سراغ مرگ می‌رود، اما نه برای آنکه مرگ را توضیح دهد یا آن را در قالب فلسفه‌ای آرام و تسلی‌بخش جای دهد؛ او به تجربه‌ای نزدیک می‌شود که برای هر انسانی، دیر یا زود، از مفهوم به واقعیت تبدیل خواهد شد: دیدن پیر شدن کسی که زمانی پناه و پشتوانه زندگی بوده و فهمیدن اینکه هیچ مهارتی، هیچ دانشی و هیچ عشقی نمی‌تواند او را از پایان نجات دهد. حاصل، کتابی است درباره پدر، اما به همان اندازه درباره پسری است که در آستانه از دست دادن پدر، ناچار می‌شود خودش را از نو بشناسد.

عنوان کتاب از همان ابتدا دو قلمرو را کنار هم قرار می‌دهد که ظاهراً به یکدیگر تعلق ندارند: مرگ و باغبانی. یکی نشانه پایان و دیگری نشانه رویش، یکی قطع شدن پیوند دارد و دیگری با مراقبت، کاشتن و انتظار کشیدن. اما گاسپادینف خیلی زود نشان می‌دهد که این دو در واقع از هم جدا نیستند. باغبان کسی است که هر روز با چرخه‌ای مواجه می‌شود که در آن رویش و زوال همزمان رخ می‌دهند. او می‌داند که برگ خواهد ریخت، شاخه خشک خواهد شد، محصول خواهد رسید و دوباره فصل دیگری خواهد آمد. باغ، برخلاف انسان، مرگ را پایان مطلق نمی‌داند؛ گیاه در زمستان ناپدید می‌شود و در بهار بازمی‌گردد. همین تفاوت، یکی از سرچشمه‌های اندوه کتاب است. انسان نیز می‌خواهد باور کند که فقدان، شکلی از ادامه دارد، اما برخلاف گیاه نمی‌تواند با اطمینان از بازگشت خود سخن بگوید. شاید به همین دلیل باغ برای پدر فقط یک سرگرمی یا یک شغل نیست؛ باغ شکلی از جهان‌بینی اوست، و پس از مرگ او به یکی از اصلی‌ترین زبان‌های روایت پسر تبدیل می‌شود.

گاسپادینف از همان ابتدا مرز میان تجربه شخصی و داستان را عمداً مبهم نگه می‌دارد. راوی نویسنده‌ای بلغاری است که مانند خود گاسپادینف با مرگ پدر روبه‌رو شده و در خلال روایت، خاطره، تأمل، شوخی، سفر و تاریخ را در هم می‌آمیزد. کتاب روی جلد خود در قالب رمان عرضه شده، اما خواننده خیلی زود درمی‌یابد که با روایتی روبه‌روست که از صمیمیت خاطره‌نگاری نیرو می‌گیرد و همزمان از امکانات رمان و جستار استفاده می‌کند. خود این ابهام به مسئله‌ای مرکزی تبدیل می‌شود: آیا برای روایت مرگ اصلاً ژانر مشخصی وجود دارد؟ زندگی خطی نیست، سوگ نیز خطی نیست و شاید کتابی که می‌خواهد درباره این دو بنویسد نیز نباید به نظمی مصنوعی تن بدهد. از همین‌رو روایت بارها از زمان حال به گذشته می‌رود، از یک خاطره به خاطره‌ای دیگر می‌لغزد و در میان تجربه بیماری و مرگ، به کودکی، تاریخ، ادبیات، اسطوره و زندگی روزمره سرک می‌کشد. این پراکندگی در نگاه نخست ممکن است بی‌نظمی به نظر برسد، اما در حقیقت یکی از دقیق‌ترین ویژگی‌های ساختاری اثر است: ذهن آدمی در مواجهه با فقدان، آرشیوی مرتب نیست؛ بیشتر شبیه باغی است که مسیرهایش را خاطره‌ها تعیین می‌کنند.

پدر در این کتاب قهرمان نیست و شاید همین نکته یکی از مهم‌ترین امتیازهای آن باشد. گاسپادینف از وسوسه ساختن چهره‌ای قدیس‌گونه از پدرش فاصله می‌گیرد و مردی را پیش روی ما می‌گذارد که معمولی است؛ با ضعف‌ها، خطاها، عادت‌ها و تناقض‌های خودش. او نه پدری آرمانی است و نه شخصیتی اسطوره‌ای که همه پاسخ‌ها را می‌داند. ارزش ادبی و انسانی این شخصیت دقیقاً از همین معمولی بودن سرچشمه می‌گیرد. ما با مردی روبه‌رو می‌شویم که در دوره‌ای دشوار از تاریخ بلغارستان بزرگ شده، سختی کشیده، کار کرده، خانواده ساخته، باغ پرورش داده و در نهایت با بیماری و پیری مواجه شده است. این انسان معمولی، پس از مرگ، به موضوع کتابی تبدیل می‌شود که تلاش می‌کند نشان دهد اهمیت یک زندگی الزاماً به استثنایی بودن آن زندگی وابسته نیست. بسیاری از انسان‌هایی که بیشترین تأثیر را بر ما گذاشته‌اند، هیچ‌گاه در کتاب‌های تاریخ ثبت نشده‌اند؛ در خانه‌ها، باغ‌ها و خاطرات خصوصی زندگی کرده‌اند و پس از مرگ نیز در همان محدوده ادامه یافته‌اند.

این نگاه به پدر، به‌ویژه در نسبت با تصویرهای کلیشه‌ای از پدر در ادبیات، اهمیت بیشتری پیدا می‌کند. پدر اغلب در خاطرات پس از مرگ به شخصیتی بزرگ‌تر از زندگی تبدیل می‌شود؛ مردی که گویی همیشه درست گفته، همیشه قدرتمند بوده و هرگز ترس و ناتوانی را تجربه نکرده است. اما پدر گاسپادینف انسانی آسیب‌پذیر است. بیماری، او را از جایگاه پدر مقتدر به انسانی نیازمند مراقبت می‌رساند و همین تغییر، رابطه میان پدر و پسر را نیز دگرگون می‌کند. پسر دیگر فقط کسی نیست که از پدر چیزی یاد می‌گیرد؛ حالا باید از او مراقبت کند، زوالش را ببیند و با این واقعیت کنار بیاید که هیچ کاری از دستش برنمی‌آید. این جابه‌جایی نقش‌ها یکی از دردناک‌ترین تجربه‌های بزرگسالی است. کودکی با این تصور شکل می‌گیرد که پدر کسی است که از ما محافظت می‌کند، اما بزرگسالی گاهی با لحظه‌ای آغاز می‌شود که می‌فهمیم پدر هم می‌تواند خسته شود، بیمار شود، بترسد و سرانجام بمیرد. «مرگ و باغبان» دقیقاً در فاصله میان این دو تصویر از پدر شکل می‌گیرد.

بیماری در کتاب نیز صرفاً وسیله‌ای برای رساندن داستان به مرگ نیست. سرطان به تدریج نظم زندگی را تغییر می‌دهد و رابطه آدم‌ها را با زمان دگرگون می‌کند. وقتی بیماری جدی وارد خانه می‌شود، آینده دیگر چیزی طبیعی و بدیهی نیست؛ تبدیل به مجموعه‌ای از احتمالات می‌شود. هر روز می‌تواند آخرین روزی باشد که چیزی در آن به شکل سابق وجود دارد. بدن که تا دیروز وسیله انجام امور روزمره بود، حالا خود به موضوعی برای نگرانی و مراقبت تبدیل می‌شود. اما گاسپادینف اجازه نمی‌دهد پدرش به «بیمار» تقلیل پیدا کند. او همچنان باغبان است، قصه می‌گوید، خاطره دارد، شوخی می‌کند و شخصیت خودش را حفظ می‌کند. همین نکته اهمیت زیادی دارد، زیرا بیماری شدید اغلب در نگاه دیگران انسان را به بدنش محدود می‌کند؛ ادبیات می‌تواند دوباره آن بدن را به انسانی با گذشته، روابط و شأن شخصی بازگرداند.

در این میان، باغ به تدریج از یک مکان به یک استعاره فراگیر تبدیل می‌شود. بدن پدر نیز شبیه باغی است که زمانی زیر اختیار باغبان بوده، اما اکنون دیگر از فرمان او پیروی نمی‌کند. بیماری مانند علف هرزی است که نمی‌توان با روش‌های معمول از میانش برد. پدر، که تمام عمر خود را صرف مراقبت از گیاهان کرده، حالا با چیزی مواجه است که هیچ‌یک از مهارت‌های باغبانی‌اش قادر به مهار آن نیست. او می‌تواند گیاهی را جابه‌جا کند، شاخه‌ای را هرس کند یا خاک را آماده کند، اما نمی‌تواند بدن خودش را به همان شیوه فرمان‌بردار کند. این تقابل، بدون آنکه کتاب به تشبیهی ساده و یک‌بعدی فروکاسته شود، تصویری عمیق از محدودیت انسان در برابر طبیعت می‌سازد. انسان باغ می‌سازد تا طبیعت را اندکی قابل زیستن و قابل فهم کند، اما خودش همچنان جزئی از همان طبیعتی است که روزی او را پس خواهد گرفت.

از همین منظر، باغ در کتاب به نوعی حافظه مادی پدر تبدیل می‌شود. پدر فقط درباره باغ حرف نمی‌زند؛ او آن را ساخته و در آن ردی گذاشته است. هر گیاه می‌تواند نشانی از حضور او باشد. هر درخت بخشی از زمان او را در خود نگه می‌دارد. باغ به چیزی شبیه یک آرشیو زنده تبدیل می‌شود، آرشیوی که برخلاف عکس و سند، رشد می‌کند، تغییر می‌کند و حتی پس از مرگ صاحبش به زندگی ادامه می‌دهد. این ویژگی باغ، آن را به استعاره‌ای دقیق برای حافظه تبدیل می‌کند. خاطره نیز مانند باغ هرگز ثابت نمی‌ماند. رشد می‌کند، تغییر شکل می‌دهد، بعضی بخش‌هایش پررنگ و بعضی بخش‌هایش محو می‌شوند و گاهی چیزی که تصور می‌کردیم از بین رفته است، ناگهان دوباره سر برمی‌آورد. در چنین جهانی، یاد کردن از پدر فقط بازگشت به گذشته نیست؛ نوعی مراقبت از چیزی است که هنوز در حال تغییر است.

این همان جایی است که نوشتن با باغبانی پیوند می‌خورد. پدر با دست‌هایش در خاک کار می‌کند و پسر با کلماتش در حافظه. هر دو با چیزی سروکار دارند که اگر رها شود، تغییر می‌کند و از شکل نخست خود فاصله می‌گیرد. باغبان شاخه‌ها را مرتب می‌کند؛ نویسنده خاطرات را. باغبان گیاهان را از میان علف‌های هرز بیرون می‌کشد؛ نویسنده از میان انبوه تجربه‌های زندگی، لحظه‌هایی را انتخاب می‌کند که می‌خواهد باقی بمانند. باغبان چیزی را پرورش می‌دهد که ممکن است پس از خودش نیز ادامه داشته باشد و نویسنده نیز کتابی می‌سازد که قرار است پس از مرگ موضوعش، او را در حافظه دیگران نگه دارد. از این زاویه، «مرگ و باغبان» فقط کتابی درباره یک باغبان نیست؛ خودش نیز نوعی باغبانی ادبی است. گاسپادینف در حال کاشتن پدرش در خاک زبان است.

این استعاره زمانی اثرگذارتر می‌شود که به مسئله خاطره و هویت برسیم. مرگ پدر فقط فقدان یک انسان نیست؛ فقدان یکی از شاهدان زندگی ماست. پدر کسی است که بخشی از کودکی فرزند را به یاد دارد، کسی که می‌تواند درباره روزهایی حرف بزند که خود فرزند شاید دیگر جزئیاتشان را به خاطر نیاورد. با مرگ او، بخشی از آرشیو شخصی ما نیز از بین می‌رود. یکی از پرسش‌های مهمی که کتاب مطرح می‌کند همین است که اگر آخرین کسانی که کودکی ما را به یاد دارند از میان بروند، چه چیزی از آن کودک باقی می‌ماند؟ این پرسش، در ظاهر درباره حافظه است، اما در عمق خود درباره هویت است. ما تا حدی همان کسانی هستیم که دیگران ما را به یاد می‌آورند. بنابراین مرگ والدین می‌تواند احساس غریبی ایجاد کند: گویی بخشی از شاهدان وجود ما نیز از جهان حذف شده‌اند.

در این شرایط، داستان‌گویی نقش مهمی پیدا می‌کند. پدر خود قصه‌گوست و خاطره‌هایش در کتاب به عنوان ماده‌ای برای مقابله با اندوه به کار می‌روند. قصه‌های پدر فقط خاطرات سرگرم‌کننده نیستند؛ نوعی جعبه کمک‌های اولیه برای لحظات دردناک‌اند. وقتی واقعیت بیش از حد سنگین می‌شود، روایت یک داستان می‌تواند چند دقیقه فضا را تغییر دهد. این ویژگی، یکی از ظریف‌ترین پیوندهای کتاب میان طنز و سوگ را شکل می‌دهد. گاسپادینف نمی‌گذارد مرگ تمام فضای کتاب را اشغال کند، زیرا زندگی واقعی نیز چنین نیست. حتی در جدی‌ترین لحظات، آدم‌ها خاطره‌ای خنده‌دار تعریف می‌کنند، به چیزی بی‌ربط می‌خندند یا ناگهان به موضوعی روزمره فکر می‌کنند. خنده در این کتاب انکار غم نیست؛ راهی برای تحمل آن است. طنز به نویسنده اجازه می‌دهد نشان دهد که سوگ یک حالت یکدست نیست. انسان می‌تواند همزمان غمگین و خندان، شکسته و امیدوار، عصبانی و عاشق باشد.

از سوی دیگر، رابطه پدر و پسر در کتاب تحت تأثیر یک مسئله فرهنگی نیز قرار دارد: دشواری بیان مستقیم احساسات. در بسیاری از خانواده‌ها، به‌ویژه در نسل‌های قدیمی‌تر، محبت الزاماً در قالب جمله‌هایی مانند «دوستت دارم» یا «دلم برایت تنگ شده» بیان نمی‌شود. ممکن است محبت در تعمیر چیزی، در آوردن محصول باغ، در مراقبت از خانه یا در قصه‌ای که شب‌ها تعریف می‌شود پنهان باشد. پدر گاسپادینف نیز بیشتر با عمل سخن می‌گوید تا با کلمات. باغ او در این معنا یک زبان عاطفی است. آنچه می‌کارد و پرورش می‌دهد، چیزی بیش از محصول است؛ نوعی بیان غیرمستقیم عشق است. شاید به همین دلیل پس از مرگ، باغ برای پسر فقط مجموعه‌ای از گیاهان نیست. باغ به مجموعه‌ای از جمله‌های ناگفته تبدیل می‌شود؛ حرف‌هایی که شاید هرگز مستقیماً گفته نشده‌اند اما در تمام آن سال‌ها وجود داشته‌اند.

این نگاه به مردانگی نیز یکی از لایه‌های اجتماعی کتاب را شکل می‌دهد. پدر از نسلی می‌آید که از مردان انتظار می‌رفت محکم باشند، کار کنند، خانواده را نگه دارند و درد خود را کمتر نشان دهند. اما بیماری این تصویر را از درون می‌شکند. بدن دیگر اجازه نمی‌دهد مرد همیشه همان مرد قدرتمند گذشته باشد. نیاز به کمک، وابستگی و ترس وارد رابطه می‌شود. در چنین شرایطی، پسر نیز پدر را برای نخستین بار نه فقط به عنوان «پدر»، بلکه به عنوان یک انسان آسیب‌پذیر می‌بیند. شاید این یکی از مهم‌ترین دستاوردهای کتاب باشد: پدر را از جایگاه نمادین پایین می‌آورد تا انسانیت او را آشکار کند. پدر، درست به این دلیل که نمی‌تواند شکست‌ناپذیر باشد، قابل لمس‌تر و دوست‌داشتنی‌تر می‌شود.

گاسپادینف در روایت پدر، همزمان به گذشته تاریخی بلغارستان نیز نظر دارد. اما تاریخ در کتاب به شکل درس تاریخ ظاهر نمی‌شود. نویسنده به جای آنکه دوره‌های سیاسی را با جزئیات توضیح دهد، اجازه می‌دهد تاریخ از خلال زندگی یک خانواده دیده شود. پدر در جامعه‌ای بزرگ شده که کمونیسم، فقر، تغییرات سیاسی و فروپاشی یک نظام اجتماعی را تجربه کرده است. این گذشته در رفتارها و خاطرات او حضور دارد. تاریخ بزرگ، زمانی که وارد خانه می‌شود، دیگر فقط تاریخ کشور نیست؛ تبدیل به تاریخ یک پدر می‌شود. این یکی از روش‌های مهم کتاب برای پیوند دادن امر شخصی و امر جمعی است. داستان یک مرد معمولی می‌تواند در خود ردپای چند دهه از تاریخ یک سرزمین را نگه دارد، بی‌آنکه لازم باشد خود را به رمان تاریخی تبدیل کند.

این پیوند میان تاریخ شخصی و تاریخ جمعی، اهمیت دیگری هم دارد. نسلی که پدر گاسپادینف نماینده آن است، ممکن است برای نسل بعدی در حال ناپدید شدن باشد. با مرگ پدر، فقط یک فرد نمی‌رود؛ بخشی از تجربه زیسته یک نسل نیز از دسترس مستقیم خارج می‌شود. فرزندان شاید بتوانند درباره آن دوره بخوانند، اما دیگر نمی‌توانند از پدران و مادرانشان بپرسند که واقعاً زندگی در آن سال‌ها چگونه بوده است. از این نظر، سوگ شخصی به نوعی سوگ تاریخی نیز تبدیل می‌شود. پدر به همراه خود بخشی از جهانی را می‌برد که دیگر دقیقاً به همان شکل وجود ندارد.

با این حال، «مرگ و باغبان» در دام نوستالژی نمی‌افتد. گذشته در کتاب صرفاً جای بهتری نیست که باید به آن بازگشت. خاطرات کودکی، با همه زیبایی‌شان، در کنار سختی‌ها، ترس‌ها و محدودیت‌های تاریخی قرار دارند. گاسپادینف به گذشته احترام می‌گذارد، اما آن را تقدیس نمی‌کند. این نکته به‌ویژه در کار نویسنده‌ای اهمیت دارد که در آثارش بارها با زمان و حافظه درگیر شده است. گذشته برای او نه بهشت ازدست‌رفته، بلکه ماده‌ای زنده است که باید دوباره بررسی شود. انسان ممکن است گذشته را دوست داشته باشد و همزمان از آن انتقاد کند؛ همان‌طور که می‌تواند پدرش را عمیقاً دوست داشته باشد و همزمان محدودیت‌های او را ببیند.


یکی از ویژگی‌های برجسته اثر همین توانایی در کنار هم نشاندن تضادهاست. «مرگ و باغبان» کتابی غمگین است، اما افسرده نیست. درباره بیماری است، اما تماماً درباره بدن بیمار نیست. درباره مرگ است، اما بخش بزرگی از نیروی خود را از زندگی می‌گیرد. درباره پدر است، اما به همان اندازه درباره پسر است. درباره یک خانواده بلغاری است، اما تجربه‌ای را روایت می‌کند که مرز جغرافیایی نمی‌شناسد. درباره باغ است، اما در نهایت درباره زبان و حافظه حرف می‌زند. ارزش کتاب در همین توانایی برای نگه داشتن چند معنای متضاد در کنار یکدیگر است.

با این همه، کتاب بی‌نقص نیست. یکی از خطرهای چنین روایتی این است که نویسنده ممکن است بیش از اندازه به زیبایی استعاره‌ها اعتماد کند. وقتی مرگ، باغ، بدن، فصل‌ها، خاطره و زمان همه می‌توانند استعاره باشند، خطر آن وجود دارد که تجربه خام انسانی زیر لایه‌ای از زیبایی ادبی پنهان شود. گاسپادینف گاهی به این مرز نزدیک می‌شود. برخی تأملات ممکن است برای خواننده‌ای که انتظار روایت مستقیم‌تری دارد، بیش از حد کش‌دار به نظر برسند. بعضی رفت‌وآمدهای ذهنی نیز ممکن است سرعت روایت را کاهش دهند. نقد منصفانه کتاب باید این مسئله را ببیند: هرچه زبان زیباتر می‌شود، این خطر نیز بیشتر می‌شود که خواننده به جای زندگی کردن با شخصیت‌ها، مدام متوجه مهارت نویسنده در جمله‌سازی شود. با این حال، در مجموع کتاب آن‌قدر از تجربه واقعی تغذیه می‌کند که به‌ندرت اجازه می‌دهد این زیبایی به تصنع کامل تبدیل شود.


پراکندگی ساختار نیز همزمان می‌تواند نقطه قوت و ضعف باشد. روایت‌های کوتاه و قطعه‌قطعه، با رفت‌وبرگشت‌های زمانی، برای بازسازی ذهن سوگوار بسیار مناسب‌اند، اما ممکن است برای خواننده‌ای که انتظار خط روایی روشن دارد، خستگی ایجاد کنند. با این حال، شاید اینجا باید از خودمان بپرسیم که آیا روایت خطی واقعاً می‌توانست تجربه چنین فقدانی را بهتر منتقل کند. سوگ با تقویم حرکت نمی‌کند. آدم ممکن است امروز درباره آخرین روزهای پدرش فکر کند و ناگهان به هفت‌سالگی برگردد؛ ممکن است یک شیء کوچک او را به دهه‌ای دور پرتاب کند. حافظه، به جای حرکت در خط مستقیم، در حلقه‌ها و جهش‌ها حرکت می‌کند. گاسپادینف به جای اصلاح این بی‌نظمی، آن را وارد فرم کتاب کرده است. بنابراین آنچه از دیدی می‌تواند نقص ساختاری تلقی شود، از دید دیگر بخشی از منطق اثر است.

یکی از مهم‌ترین پرسش‌های کتاب نیز از همین‌جا بیرون می‌آید: آیا نوشتن درباره مرده، او را نجات می‌دهد یا فقط فقدان را دوباره زنده می‌کند؟ نوشتن می‌تواند آدمی را برای چند ساعت دوباره به زندگی برگرداند، اما همین بازگرداندن، درد غیبت او را نیز تازه می‌کند. نویسنده با هر خاطره پدر را دوباره می‌بیند و همزمان دوباره از دستش می‌دهد. ادبیات در اینجا دو چهره دارد؛ هم تسلی است و هم زخم. هرچه بیشتر به گذشته نزدیک می‌شویم، حضور مرده را واضح‌تر احساس می‌کنیم و در نتیجه غیبتش نیز شدیدتر می‌شود. شاید به همین دلیل است که کتاب بارها میان میل به ادامه دادن و میل به متوقف کردن روایت در نوسان است. پایان دادن به کتاب، به نوعی پایان دادن دوباره به پدر است؛ انگار تا زمانی که روایت ادامه دارد، مرگ هنوز کاملاً قطعی نشده است.

از این منظر، خود کتاب تبدیل به نوعی مقاومت در برابر پایان می‌شود. نویسنده می‌داند که پدر مرده است، اما تا وقتی درباره او می‌نویسد، زمان روایت می‌تواند او را زنده نگه دارد. می‌توان دوباره او را در باغ دید، دوباره صدایش را شنید، دوباره خاطره‌ای را تعریف کرد و برای لحظه‌ای تصور کرد که هنوز حضور دارد. اما ادبیات نیز محدودیت دارد. کتاب بالاخره باید تمام شود. صفحه آخر می‌رسد و راوی مجبور می‌شود دست از بازگرداندن پدر بردارد. اینجاست که ساختار کتاب معنایی تازه پیدا می‌کند: پایان داستان، فقط پایان یک اثر ادبی نیست؛ نوعی پذیرش دوباره واقعیت مرگ است.

با این حال، آنچه پس از پایان باقی می‌ماند، مهم‌تر از خود پایان است. باغ می‌ماند. خاطرات می‌مانند. زبان می‌ماند. حتی اگر باغ در طول سال‌ها تغییر کند و بخشی از آن از بین برود، رد باغبان همچنان در آن وجود خواهد داشت. این همان تصویری است که کتاب بارها به آن بازمی‌گردد: انسان نمی‌تواند خودش را از مرگ نجات دهد، اما می‌تواند چیزی را به وجود بیاورد که پس از او مدتی ادامه پیدا کند. این چیز می‌تواند یک فرزند باشد، یک باغ، یک داستان، یک مهارت، یک عادت یا حتی خاطره‌ای که کسی سال‌ها بعد تعریف می‌کند. جاودانگی در این معنا نه ماندن بدن، بلکه ادامه اثر است.

در اینجا ترجمه فارسی کتاب نیز اهمیت پیدا می‌کند. «مرگ و باغبان» در فارسی با ترجمه سهراب طاووسی منتشر شده و مترجم، خود، در یادداشتی درباره تجربه ترجمه اثر از پیوند شخصی‌اش با مضمون کتاب و دشواری مواجهه با روایت پدری سخن گفته است. این نکته را نباید صرفاً حاشیه‌ای بر کتاب دانست؛ متنی که چنین وابستگی شدیدی به لحن، مکث، خاطره، طنز ظریف و حرکت میان روایت و تأمل دارد، در زبان مقصد نیازمند مترجمی است که فقط معنا را منتقل نکند، بلکه ریتم عاطفی اثر را نیز بازسازی کند. نسخه فارسی، با انتشار در نشر ثالث، امکان ورود این تجربه ادبی به فضای خواندن فارسی را فراهم کرده است و انتخاب واژگان و حفظ آن تعادل میان زبان شاعرانه و روایت ساده، بخشی از تجربه خواننده فارسی‌زبان از کتاب خواهد بود.

در ترجمه چنین کتابی، مسئله فقط انتقال داستان نیست. گاسپادینف از جمله نویسندگانی است که میان شعر و نثر مرز مشخصی نمی‌کشد؛ تصویرهای او باید هم ساده به نظر برسند و هم بعدی بیشتر از معنای ظاهری داشته باشند. اگر زبان بیش از اندازه رسمی و ادبی شود، صداقت خاطره آسیب می‌بیند و اگر بیش از اندازه روزمره شود، لایه تأملی اثر از بین می‌رود. مترجم باید اجازه دهد پدر همان‌قدر که در متن اصلی معمولی و ملموس است، در فارسی نیز چنین باقی بماند. به همین دلیل، موفقیت ترجمه این کتاب را نمی‌توان فقط با وفاداری واژه‌به‌واژه سنجید؛ مسئله مهم‌تر حفظ فضای کلی اثر است، فضایی که میان سوگ، طنز، خاطره و فلسفه در حرکت است.

در نهایت، «مرگ و باغبان» کتابی نیست که بخواهد درباره مرگ پاسخ نهایی ارائه کند. اتفاقاً قدرت آن در این است که مرگ را به پرسشی باز تبدیل می‌کند. چرا انسان از چیزی می‌ترسد که اجتناب‌ناپذیر است؟ چرا وقتی کسی را دوست داریم، می‌خواهیم زمان برای او متوقف شود؟ چرا حافظه پس از مرگ ناگهان اهمیت بیشتری پیدا می‌کند؟ چرا باغبان بودن می‌تواند استعاره‌ای برای پدر بودن باشد؟ و چرا نوشتن درباره مرده، گاهی شبیه تلاش برای زنده نگه داشتن اوست؟ کتاب به این پرسش‌ها پاسخ قطعی نمی‌دهد، اما آنها را در ذهن خواننده باقی می‌گذارد.

شاید مهم‌ترین ویژگی «مرگ و باغبان» همین باشد که به جای آنکه از مرگ تصویری بزرگ و دور از دسترس بسازد، آن را وارد جزئیات زندگی می‌کند. مرگ در اینجا یک مفهوم فلسفی روی کاغذ نیست؛ مردی است که دیگر نمی‌تواند به باغ برود، دستی است که ضعیف‌تر شده، خانه‌ای است که یکی از ساکنانش را از دست داده، گیاهی است که هنوز رشد می‌کند، و پسری است که ناگهان متوجه می‌شود بخشی از زندگی‌اش دیگر شاهدی ندارد. همین جزئیات است که کتاب را انسانی می‌کند.

اگر بخواهیم کتاب را فقط به «رمان سوگ» تقلیل دهیم، بخش مهمی از آن را از دست داده‌ایم. سوگ در اینجا آغاز یک بازنگری است. راوی در مواجهه با مرگ پدر، به کودکی خود، تاریخ خانواده، تاریخ کشور، رابطه پدر و پسر، مفهوم مردانگی، حافظه و حتی معنای نوشتن بازمی‌گردد. او در واقع تلاش می‌کند بفهمد پدر چه چیزی برای او بوده است؛ و پاسخ، به تدریج، از خود پدر فراتر می‌رود. پدر به بخشی از معماری ذهن او تبدیل شده است. آنچه پدر کاشته، فقط در باغ نیست؛ در شخصیت فرزند نیز رشد کرده است.

این شاید یکی از ظریف‌ترین ایده‌های کتاب باشد: ما فقط کسانی را که دوستشان داریم به یاد نمی‌آوریم؛ بخشی از آنها را با خود حمل می‌کنیم. عادت‌هایشان، جمله‌هایشان، شیوه نگاهشان به جهان، ترس‌هایشان، حتی سکوت‌هایشان ممکن است در ما باقی بماند. به همین دلیل، مرگ یک نفر الزاماً به معنای حذف کامل او از زندگی دیگران نیست. مرده می‌تواند در رفتار زندگان ادامه پیدا کند. پدر می‌تواند در پسر باقی بماند، همان‌طور که باغبان در باغ.

از این زاویه، باغ پس از مرگ پدر هم دیگر همان باغ سابق نیست. چون نگاه کردن به آن تغییر کرده است. پیش از مرگ، باغ محل کار و علاقه پدر بوده؛ پس از مرگ، به محل حضور غیاب او تبدیل می‌شود. هر چیزی که در آن هست، دو معنا پیدا می‌کند: هم خودش است و هم یادآور کسی که دیگر نیست. این همان اتفاقی است که برای بسیاری از اشیای متعلق به مردگان رخ می‌دهد. صندلی، لباس، فنجان، ابزار یا یک گیاه، پس از مرگ صاحبش ارزش دیگری پیدا می‌کند.

اشیا حافظه را در خود نگه می‌دارند، حتی اگر خودشان چیزی درباره آن ندانند.

«مرگ و باغبان» به همین دلیل، کتابی درباره اشیاست؛ درباره چیزهایی که آدم‌ها می‌گذارند و می‌روند. چیزهایی که هنگام زندگی معمولی به نظر می‌رسند، اما بعد از مرگ تبدیل به نشانه می‌شوند. گاسپادینف به خوبی می‌فهمد که سوگ فقط گریه کردن برای انسان ازدست‌رفته نیست؛ مواجهه روزمره با جهان بدون اوست. جهان همان جهان است، اما جای یک نفر در آن خالی است. همین خلأ است که همه چیز را تغییر می‌دهد.

در نهایت، شاید عنوان کتاب را بتوان از زاویه دیگری نیز خواند. «مرگ و باغبان» فقط کنار هم گذاشتن دو واژه نیست؛ روایت برخورد دو نیروی متضاد است. باغبان می‌خواهد رشد کند، مرگ می‌خواهد پایان دهد. باغبان می‌کارد، مرگ می‌برد. باغبان منتظر بهار است، مرگ پایان فصل‌ها را به یاد می‌آورد. اما کتاب در نهایت نشان می‌دهد که این دو نیروی متضاد، کاملاً از هم جدا نیستند. باغبان هم بخشی از چرخه‌ای است که خودش پرورش می‌دهد. او گیاه را از خاک بیرون می‌آورد و سرانجام خودش به خاک بازمی‌گردد. این نه یک شکست اخلاقی است و نه یک تراژدی بی‌معنا؛ بخشی از نظم طبیعت است.

تفاوت انسان با گیاه اما در این است که انسان می‌داند خواهد مرد. همین آگاهی، هم سرچشمه ترس و هم سرچشمه آفرینش است. اگر انسان می‌دانست برای همیشه زنده خواهد ماند، شاید هیچ عجله‌ای برای ساختن، نوشتن، دوست داشتن و به یاد آوردن نداشت. محدودیت زمان به زندگی معنا می‌دهد، حتی اگر همین محدودیت دردناک‌ترین بخش آن باشد. «مرگ و باغبان» از همین تناقض نیرو می‌گیرد: مرگ چیزی است که همه تلاش‌های ما را محدود می‌کند، اما آگاهی از آن می‌تواند ما را به مراقبت و آفرینش وادار کند.

از این منظر، باغبان بودن نوعی اخلاق زندگی است. باغبان می‌داند که نمی‌تواند همه چیز را کنترل کند، اما باز هم می‌کارد. می‌داند باران نیامدن ممکن است محصول را از بین ببرد، اما باز هم زمین را آماده می‌کند. می‌داند هر درختی روزی پیر خواهد شد، اما باز هم آن را می‌پروراند. شاید این همان چیزی باشد که گاسپادینف می‌خواهد درباره زندگی به ما بگوید: ارزش مراقبت به تضمین نتیجه وابسته نیست. ما مراقبت می‌کنیم، حتی وقتی می‌دانیم نمی‌توانیم برای همیشه نگه داریم.

و شاید نوشتن نیز همین باشد.

نویسنده می‌نویسد، با اینکه می‌داند فراموشی از کتاب‌ها هم قوی‌تر است. می‌نویسد، چون برای مدتی کوتاه می‌تواند چیزی را در برابر زمان نگه دارد. گاسپادینف با «مرگ و باغبان» پدرش را از مرگ نجات نمی‌دهد؛ چنین کاری از عهده ادبیات هم برنمی‌آید. کاری که می‌کند، متفاوت و شاید انسانی‌تر است: برای پدرش جایگاهی در حافظه می‌سازد. باغی از کلمات که در آن پدر هنوز حضور دارد، نه به عنوان انسانی که مرگش انکار شده، بلکه به عنوان انسانی که زندگی کرده و اثرش باقی مانده است.

در پایان، آنچه از «مرگ و باغبان» باقی می‌ماند، بیش از هر چیز یک تصویر است: باغی که صاحبش دیگر در آن قدم نمی‌زند. شاید مدتی مرتب بماند، شاید بعدها علف‌های هرز در آن بیشتر شوند، شاید بخشی از گیاهان از بین بروند و بخشی دیگر خودشان راه رشد را پیدا کنند. اما چیزی از دست باغبان در آن باقی است. همان‌طور که چیزی از هر انسانی که دوستش داشته‌ایم در ما باقی می‌ماند. زندگی بعد از فقدان هرگز به شکل قبل برنمی‌گردد؛ قرار هم نیست برگردد. سوگ، زندگی را تعمیر نمی‌کند، بلکه شکل تازه‌ای به آن می‌دهد.

این شاید صادقانه‌ترین نکته‌ای باشد که می‌توان درباره کتاب گفت: «مرگ و باغبان» نمی‌خواهد به ما یاد بدهد چگونه مرگ را شکست دهیم. می‌خواهد نشان دهد چگونه پس از مرگ کسی که دوستش داشته‌ایم، همچنان زندگی کنیم؛ چگونه جای خالی او را در جهانی که بی‌رحمانه به حرکت خود ادامه می‌دهد تحمل کنیم؛ چگونه از میان خاطرات پراکنده، تصویری از او بسازیم؛ و چگونه بفهمیم که ادامه دادن، خیانت به مرده نیست.

پدر می‌میرد، اما باغ ادامه دارد.

این جمله اگر در کتاب دیگری نوشته می‌شد شاید فقط یک استعاره زیبا بود. در جهان گاسپادینف اما معنای عمیق‌تری پیدا می‌کند. باغ ادامه دارد چون زندگی ادامه دارد. نه برای اینکه مرگ شکست خورده است، بلکه دقیقاً به این دلیل که مرگ بخشی از زندگی بوده است. درخت رشد می‌کند، برگ می‌دهد، خشک می‌شود و دوباره جوانه می‌زند. انسان چنین امتیازی ندارد، اما می‌تواند چیزی بسازد که پس از او ادامه پیدا کند. می‌تواند فرزندی تربیت کند، باغی بسازد، قصه‌ای تعریف کند یا کتابی بنویسد.

شاید این نزدیک‌ترین چیزی باشد که انسان به جاودانگی دارد: نه اینکه خودش بماند، بلکه چیزی از او در جهان بماند.

گاسپادینف با «مرگ و باغبان» دقیقاً همین چیز کوچک و دشوار را ساخته است؛ باغی از خاطرات یک پدر، از ترس‌های یک پسر، از تاریخ یک نسل، از بیماری و پیری، از طنز و اندوه، از گیاهانی که می‌رویند و آدم‌هایی که می‌میرند. کتاب در نهایت به جای آنکه درباره پایان حرف بزند، درباره میراث حرف می‌زند؛ درباره چیزی که پس از پایان باقی می‌ماند و شاید بتواند نبودن را برای مدتی قابل تحمل کند.

و شاید به همین دلیل است که وقتی کتاب تمام می‌شود، چیزی در ذهن خواننده همچنان ادامه دارد: تصویر مردی که زمانی در باغی ایستاده بود، دست‌هایش در خاک بود و مشغول کاری بود که می‌دانست هرگز به پایان واقعی نمی‌رسد. چون باغ هیچ‌وقت تمام نمی‌شود. همیشه شاخه‌ای هست که باید هرس شود، دانه‌ای هست که باید کاشته شود، زمینی هست که باید آماده شود و فصلی هست که باید منتظرش ماند.

باغبان می‌رود، اما کار باغ متوقف نمی‌شود.

و این شاید استعاره‌ای برای خود زندگی باشد.

ما می‌آییم، چیزی را لمس می‌کنیم، چیزی می‌سازیم، کسی را دوست داریم، خاطره‌ای به جا می‌گذاریم و سرانجام کنار می‌رویم. بعد کسان دیگری می‌آیند و ادامه می‌دهند. هیچ‌کس صاحب نهایی باغ نیست. هیچ‌کس فصل‌ها را در اختیار ندارد. سهم ما فقط همان مدت کوتاهی است که می‌توانیم مراقبت کنیم.

«مرگ و باغبان» از همین سهم کوچک دفاع می‌کند؛ از مراقبت، از یادآوری، از قصه گفتن و از عشق‌هایی که همیشه به زبان نمی‌آیند. کتاب به ما وعده نمی‌دهد که چیزی برای همیشه باقی خواهد ماند. وعده‌اش فروتنانه‌تر است: تا وقتی کسی به یاد بیاورد، تا وقتی قصه‌ای گفته شود، تا وقتی باغی باقی مانده باشد، مرگ نتوانسته همه‌چیز را با خود ببرد.

شاید این همان نقطه‌ای باشد که گاسپادینف از مرگ به زندگی بازمی‌گردد. از پدر به پسر، از خاک به کلمه، از باغ به کتاب و از فقدان به خاطره. او نمی‌تواند پدرش را بازگرداند؛ اما می‌تواند درباره او بنویسد. نمی‌تواند زمان را عقب ببرد؛ اما می‌تواند لحظه‌ای را در زبان نگه دارد. نمی‌تواند جلوی پژمردن باغ را بگیرد؛ اما می‌تواند آن را در حافظه ثبت کند.

و شاید ادبیات، در ساده‌ترین و انسانی‌ترین تعریف خود، چیزی جز همین نباشد: تلاش برای نگه داشتن یک برگ، درست پیش از آنکه از شاخه جدا شود.

«مرگ و باغبان» کتابی است درباره همین تلاش؛ تلاشی که از شکست مرگ خبر دارد و با این حال دست از آفرینش نمی‌کشد. به همین دلیل، با وجود همه اندوهش، کتابی کاملاً تاریک نیست. در دل آن هنوز چیزی جوانه می‌زند؛ نه وعده جاودانگی، بلکه امکان به یاد آوردن. نه بازگشت مرده، بلکه ادامه یافتن اثر او. نه پایان مرگ، بلکه زندگی پس از آن.

باغبان دیگر نیست.

اما باغ هنوز هست.

و شاید همین برای یک زندگی، برای یک پدر و برای یک کتاب، کافی باشد.

مرگبررسی کتابنقد کتابکتاب
۳
۰
پرهام صرامی
پرهام صرامی
آهنگساز و روزنامه‌نگار حوزه کتاب و سرگرمی ، دانشجوی مهندسی کامپیوتر
شاید از این پست‌ها خوشتان بیاید