کتاب «Bear» اثر Julia Phillips، داستانی تاریک و افسانهگونه است که تراژدی زندگی دو خواهر را در جزیرهای دورافتاده در شمال غربی اقیانوس آرام به تصویر میکشد. در حالی که این دو خواهر با بدهیهای سنگین و شغلهای پرمشقت دست و پنجه نرم میکنند و از مادر در حال مرگشان مراقبت میکنند، ورود یک خرس به جزیره، سرنوشت و رابطه آنها را به شکلی غیرمنتظره و تکاندهنده تغییر میدهد. این رمان با تمرکز بر روانشناسی شخصیتها و استفاده از عناصر فانتزی، به بررسی موضوعاتی چون خواهرانه، مرگ، سوگواری و فقر میپردازد.

کتاب «Bear» اثر Julia Phillips، داستانی مدرن با رنگ و بوی افسانهای است که تراژدی دو خواهر را روایت میکند. این دو خواهر در جزیرهای در شمال غربی اقیانوس آرام زندگی میکنند، جایی که در بدهیهای سنگین غرق شدهاند و به سختی مشغول کار در مشاغل خدماتی پرمشقت هستند، در حالی که باید از مادر در حال مرگ خود نیز مراقبت کنند. داستانی که از همان ابتدا ذهن خواننده را به تسخیر درمیآورد و با هر صفحه، او را عمیقتر به درون دنیای تیره و تاریک این دو خواهر میکشاند.
یکی از نکات برجسته این کتاب، تمرکز شدید آن بر شخصیتها است. برخلاف رمان قبلی نویسنده، Disappearing Earth، این کتاب در ابتدا کمی کند به نظر میرسد، اما هنگامی که داستان اوج میگیرد، خواننده نمیتواند از ادامهی آن دست بکشد. Sam همیشه به خواهر بزرگترش، Elena، اجازه داده بود که مسئولیتهای مالی و جسمانی مراقبت از مادرشان را بر عهده بگیرد. Sam همچنین همیشه به این اعتماد داشت که او و Elena برنامهای برای زمانی که مادرشان فوت کند، دارند—برنامهای که شامل فروش خانه و فرار از جزیرهای است که برای تمام عمر آنها را به دام انداخته است. اما با ورود یک خرس به جزیره، همه چیز تغییر میکند.
یکی از جذابترین جنبههای این کتاب، این است که خواننده در ابتدا به Sam اعتماد میکند، همانطور که او به Elena و طرحی که او برای آیندهشان دارد، اعتماد میکند. اما در نهایت، خواننده متوجه میشود که Sam در واقع هیچ چیز درباره خواهرش نمیداند. حتی برنامهای که Sam در طول کتاب به آن چسبیده بود، در پایان از بین میرود. همه چیز به ورود خرس به جزیره برمیگردد. اما آیا واقعاً این خرس بود که باعث تغییر در رابطه خواهران شد، یا اینکه آنها هرگز واقعاً یکدیگر را نمیشناختند؟
کتاب «Bear» از یک جنبه دیگر نیز جالب است؛ استفاده از تروپ "زن به حاشیه رانده شده" که در اینجا به شکل ظریفی بررسی میشود. پایان داستان به طرز عجیبی تاریک و تکاندهنده است، به گونهای که حتی با وجود آنکه بخشهای دیگر کتاب نیز به همان اندازه افسردهکننده بودند، باز هم انتظارش نمیرفت. این پایان باعث میشود که خواننده به فکر فرو رود و از خود بپرسد این داستان در واقع چه میخواهد درباره خواهران، مرگ، سوگواری و فقر بگوید. پیچشی که در پایان داستان وجود دارد، حتی باعث میشود برخی از خوانندگان به این فکر کنند که آیا اصلاً خرسی وجود داشت یا نه. زیرا «Bear» مانند یک افسانهی تاریک خوانده میشود و منطقی است که پایان آن نیز چنین باشد.
در سال 2019، Julia Phillips رمان تحسینشدهای به نام *Disappearing Earth* منتشر کرد که در شبهجزیرهی دورافتادهای در روسیه به نام کامچاتکا اتفاق میافتاد. اکنون، در دومین رمان خود، نویسنده به آمریکا بازگشته است، اما همچنان به مکانهای دورافتاده و منزوی علاقهمند است. این بار، داستان در جزیره San Juan، در ساحل ایالت واشنگتن، رخ میدهد. و حداقل یکی از آن موجودات خرسمانند با او بازگشته است.
خرسی که در صفحات کتاب «Bear» ظاهر میشود، در ابتدا به سختی قابل تشخیص است و آنقدر غیرمنتظره است که همه از دیدنش هیجانزده میشوند. اما وقتی این توده عظیم ماهیچه و خز ظاهر میشود، همه چیز تغییر میکند. افراد درون کشتی فری از دیدن آن عکس میگیرند و به حیوان اشاره میکنند. بعداً، معاون کلانتر پیشنهاد میکند که ممکن است آنچه دیدند یک گوزن بوده باشد. اما این داستان به سادگی با یک گوزن قابل توضیح نیست.
اما آنچه این موجود صدها پوندی میتواند نماد آن باشد، از میان جنگلهای تاریک این رمان شدید و مرموز به سختی قابل مشاهده است. رمان با یک جمله از برادران گریم آغاز میشود. در طول تقریباً 300 صفحه، Phillips در مرز مبهمی که چراگاه را از جنگل، عقل را از جنون جدا میکند، پیش میرود.
روزگاری، دو خواهر، Sam و Elena، در جزیره San Juan بازی میکردند. صخرههای سنگی و مسیرهای جنگلی به عنوان زمین بازی آنها عمل میکرد. Phillips مینویسد: «خواهران روی کف جنگل املاکشان چمباتمه میزدند و قارچها را بررسی میکردند، داستانهایی برای یکدیگر تعریف میکردند. آنها قهرمانان بودند. آنها جادو میکردند. آنها دخترانی در مرکز یک افسانه بودند و همراه با مادرشان در آن خوشی تا پایان عمر زندگی میکردند.»
اما آن گذشته افسانهای با یک حال تاریک و تلخ جایگزین شده است. وقتی رمان پس از همهگیری کووید آغاز میشود، Sam و Elena در شغلهای بیپایان گیر کردهاند و در تلاشاند از مادر در حال مرگ خود مراقبت کنند. دسترسی به خدمات بهداشتی مناسب از جزیره San Juan دشوار است و به هر حال، برای خانوادهای که در حدود 11 هزار دلار بدهی کارت اعتباری غرق شدهاند، بسیار گران است.
داستان از دیدگاه Sam روایت میشود، که در نهایت تعیینکننده است. Sam در کیوسک کشتی فری کار میکند و نوشیدنیها و رولهای دارچینی بستهبندی شده را به توریستهای ثروتمند و میلیونرهای فناوری سیاتل تحویل میدهد که انعامهای ناچیزی میگذارند. Phillips با انعکاس خشم زیرپوستی Sam مینویسد: «آنها او را نمیدیدند. هیچوقت نمیدیدند.» این یک روال عادی و بیروح بود. دم کردن قهوه. دور ریختن تفالهها. پر کردن دوباره بستههای شکر. گذراندن یک شیفت دیگر. در اوقات فراغت خود، Sam با پر کردن نظرسنجیهای مصرفکننده برای یک اقتصاد مصرفی که او را تا حد زیادی مستثنی میکند، چند پنی به دست میآورد.
کاراکتر Elena نیز در باشگاه گلف نزدیک کار میکند، اما وضعیتش چندان بهتر نیست. «چقدر خستهکننده. این شلاق. بیپایان. مهم نبود که شغلشان چه بود یا دستمزدشان چقدر بود، این همان چیزی بود که باید باشد، تا زمانی که آنها در جزیره زندگی میکردند.»
تنها یک فکر است که این خستگی روزمره را برای Sam تحملپذیر میکند: دانستن اینکه وقتی مادر عزیزشان فوت کند—به زودی، حتماً—او و Elena میتوانند خانه خانوادگی را بفروشند و یک زندگی جدید برای خود در جایی دور بسازند— «نسخههایی از بهشت که آنها ساختهاند. مکانهایی که کوچک، بوی نمکدار و تقریباً نامرئی برای دیگران بودند. مکانهایی که خودشان بودند و برای همیشه خواهند بود.» این رویایی است که Sam سالها در ذهن خود میپروراند. «کمتر شلاق بخور، بیشتر زندگی کن. تبدیل شو به کسی که هرگز قبلاً آزادی بودنش را نداشتی.»
اما سپس، اوایل رمان، با این جمله روبرو میشویم: «آنها روز بعد با خرسی در مقابل در از خواب بیدار شدند.»
آن صفحه چقدر دقیق تنظیم شده است: یک خط در یک صفحه خالی. این جمله خاطرات اولین تجربههای خواندن ما را به یاد میآورد، وقتی به جایی میرسیدیم که «چیزهای وحشی» در آنجا بودند. به هر حال، چیزی کودکانه در مورد این حیوانات به ظاهر دوستداشتنی وجود دارد—از خرس کوچک تا پدینگتون تا جنگل صد هکتاری.
دیدن خرس درست بیرون در— «آن دید وحشتناک، مقدس»—خواهران را به طور مساوی وحشتزده و هیجانزده میکند. Elena در حالی که نجوا میکند، «این واقعی است؟» Sam نمیتواند ذهن خود را دور این موجود عظیم بپیچد، Phillips مینویسد: «نزدیکی خرس حس مقیاس او را به هم ریخته بود. . . . آن ظرفیتی داشت که نمیتوانستند تصور کنند.»
این کتاب ممکن است یادآور رمانهای فانتزیمحور Alice Hoffman برای خوانندگان باشد، و Phillips در برخی بخشها آزادانه پودر جادویی را میپاشد. اما در واقع او به قلمروی Henry James در «Turn of the Screw» نزدیکتر کار میکند، جایی که شخصیت اصلی داستان را با اضطرابهای تحریفکننده خود میپیچاند.

رمان «Bear» اثر Julia Phillips با داستانی تیره و نمادین، خواننده را به سفری درونی میان ترس و ارتباطات انسانی میبرد. با استفاده از نمادپردازی قوی و فضاسازی دقیق، نویسنده موفق شده است تا احساسات پیچیده و روانشناسی عمیق شخصیتها را به تصویر بکشد. با این حال، کندی برخی بخشهای ابتدایی ممکن است برای برخی از خوانندگان چالشبرانگیز باشد. در مجموع، این کتاب با توجه به قدرت روایت و تاثیرگذاری عاطفیاش، حس وصف ناپذیری را ایجاد میکند.
امتیاز : 9.4 از 10
"بسیار خواندنی"